گەشە(توسعه): سید هاشم هدایتی

لوازم توسعه منطقه ای* با اتکای به رویکرد سیستمی و نگرش استراتژیک می توان لوازم توسعه یک منطقه را به شرح زیر شناسایی و برای طی مسیر توسعه به عنوان یک فرایند حائز اهمیت قلمدلد کرد: اول. باور داشته باشیم که توسعه چند بعدی است . اقتصاد شرط لازم تحقق آن است و نه شرط کافی . گرچه بدون توسعه اقتصادی، توسعه معنا ندارد اما ماندگاری در سطح اقتصاد ، برنامه و طرح های توسعه ای را در سطح نیازهای اولیه انسان نگه می دارد. بدین لحاظ گستره برنامه ها باید : حوزه های سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی باشد. و لذا حذف حوزه های سیاسی و فرهنگی که جهت گیری ها و مفروضات اساسی حیات مردم یک جامعه را در بر می گیرند یک نقص آشکار و زیان بخش در پروسه برنامه های توسعه به شمار می آید. البته ذکر این مهم را نباید از نظر دور داشت که توسعه اقتصادی پیشنیاز توسعه همه جانبه است. دوم. مدیریت حوزه های چهارگانه نمی تواند در دست دولت باشد . در دیدگاه های نوین ، دولت یکی از رکن های حکومت داری خوب تلقی شده و در کنار آن، بخش خصوصی به عنوان مدیر حوزه های اقتصاد و تجارت و نیز جامعه مدنی به عنوان تدبیر کننده نهادهای مدنی و ایفای نقش آحاد مردم در اداره امور ملی و محلی نیز وجود دارند. به فرض اینکه بپذیریم که فرهنگ ایرانیان و نیز فرهنگ مردمان منطقه کردستان به برنامه ریزی عقلایی و کنترلی گرایش دارند و مفروضات اساسی این جامعه موید برنامه ریزی متمرکز است، که جای تامل دارد ، حضور سه رکن حکومت یعنی دولت، جامعه مدنی و بخش خصوصی در فرایند طراحی برنامه های توسعه، به صورت هماهنگ و هم زمان ضروری به نظر می رسد. سوم. اگر منظور از برنامه ریزی توسعه ، ورود به عرصه تمدن انسان محور مدرن است همه این ارکان باید التزام خود را به این اصل محوری تعهد نمایند. چگونه ممکن است یک جامعه برای توسعه و گذر از تمدن کهن به تمدن نوین طرح های متعدد ارایه کند اما به بدیهی ترین و اساسی ترین رکن محوری آن – یعنی حق آزادی و حفظ کرامت انسان- پایبند نباشد. چهارم. به لحاظ ساختار و سلسله مراتب برنامه ریزی و در چارچوب یک هرم برنامه برای ارایه طرح توسعه منطقه ای مثل کردستان ، ابتدا باید طرح توسعه ملی در بعد کلان ونیز در بخش های مختلف سیاسی، اقتصادی و فرهنگی و اجتماعی وجود داشته باشد سپس در چارچوب این طرح کلی و فراگیر طرح های منطقه ای ارایه شود . آنچه در برنامه های توسعه ملی تحت عنوان برنامه توسعه انجام می شود، غالبا در سطح عملیات و اجراست . برای تامین این منظور لازم است استراتژی ملی تدوین شودتا در چارچوب آن استراتژی های بخشی و منطقه ای قابل تدوین باشد. در سند ملی توسعه باید تقسیم کار ملی و منطقه ای مبتنی بر آمایش سرزمین و نیز تعیین نقش ارکان حکمرانی بایدتنظیم و مبنای برنامه های بخشی و منطقه ای قرار گیرد. پنجم. بدیهی ترین و ابتدایی ترین اقدام در تدوین استراتژی ملی ، بخشی و منطقه ای ، بیان آرمان و چشم انداز است. مادام نقاط محوری و جایگاه مشخص مورد توافق عناصر و ارکان یک کشور ، یعنی : دولت ، بخش خصوصی و جامعه مدنی تبیین نشده باشد معلوم نیست هر طرح و برنامه ای ، کشور را به کجا می رساند. کشورهایی که دست به تدوین استراتژی ملی می زنند می دانند در آینده در میان کشورهای دنیا به کجا می خواهند برسند. بر این اساس تکلیف مناطقی مثل کردستان هم روشن می شود. یعنی هم دولت مرکزی ، هم مناطق می دانند قرار است مثلا پس از ده یا بیست یا پنجاه سال آینده منطقه کردستان طبق شاخص های توسعه در مقایسه با مناطق مشابه و همجوار به چه موقعیتی برسد. ششم. تجارب جوامع پیشرفته نشان می دهد ، یک جامعه موفق ، جامعه ای است که به جای تدابیر فردی و تصمیم گیری های موردی و متکی به افراد بر عقل جمعی و سازماندهی شده در یک سیستم عقلایی و منطقی تکیه نماید. الگوی کشورهایی چون مالزی که نقش امثال ماهاتیر محمد در توسعه آن غیر قابل انکار است گویای این حقیقت است که فردها و رهبران مهم هستند اما اثربخشی آنان منوط به شکل گیری ایده های آنان در چارچوب یک سیستم عقلانی است. و هفتم . در نهایت ملزومات مادی و فیزیکی مثل نیروی انسانی، سرمایه و تکنولوژی و...که اینان نیز شرط لازم تلقی می شوند و نه شرط کافی. * این یادداشت در اولین شمارە ماهنامه آڵا بە چاپ رسیدە است @KDproblems

چرا که وجود دولتمردان متعهد به صیانت از آزادی یک شرط است. شرط لازم!. پنجم. پیمان ببندیم در مسیر استقرار آزادی از هیچ حرکت خشونت آفرینی بهره نگیریم و سرانجام اینکه دریابیم استقرار آزادی و بسترش دموکراسی سخت نیازمند صبر و ریاضت و مداومت است و این جز در چارچوب نهادهای مدنی و تشکل های قانونمند میسر نیست! زیرا زمان کاریزما پروری و قهرمان خواهی به سر رسیده است. همه باید در این مسیر همراهی کنند واین ممکن نیست مگر در قالب احزاب ، انجمن ها و نهادهای غیر دولتی به عنوان رکنی مهم درحکومتداری! * این یادداشت ده سال پیش نگاشته شده است. ** دانش آموخته مدیریت استراتژیک 🔹🔸روز خبرنگار بر همە خبرنگاران مبارکباد🔸🔹 کانال اختصاصی سیدهاشم هدایتی (مطالعاتی درباب توسعه کردستان) @KDproblems

آزادی !، روح و جان روزنامه نگاری است!* سیدهاشم هدایتی** شاید برداشت نویسنده روسی درست باشد که اشتیاق ویژه مردان و زنان کرد به آزادی ریشه در سال های اولیه زندگی شان دارد که مادر ! سخت در طناب گهواره شان می پیچد! من هم یک کرد هستم . کردی که خود را ایرانی می شمارد و دل در گرو تعلیماتی دارد که آزادی و آزادگی را ارج می نهد . کردی که به واسطه شرایط ویژه سرزمینش از همان روزهای کودکی و نوجوانی گمشده ای را در خود می جوید . گمشده ای به فراخنای دشت های سرسبز و کوه های سر به فلک کشیده کردستان ، به شفافیت آب های سیروان و قشلاق و به گرمی دل های عاشق. ادر پیشینه تعلیمات اجتماعی ولین روزی که کودک کرد به مدرسه رفته به جای کاشتن بذر امید و آرزوهای بزرگ ، سوز شلاقی را حس می کند به عظمت مظلومیت. او همانگونه که از مادرش آموخت که در گهواره نباید دست و پایش آزاد باشند. از نظام اجتماعی اش نیز این پیام را می گیرد که تو آزاد نیستی با زبان مادریت بخوانی و بنویسی. و این اولین روزی بوده که یک کرد با تمام وجود آزادی را فریاد می زند. و در مراحل دیگر زندگی هر روز سنگی دیگر در سر راه و چوبی دیگر لای چرخ آزادیش ، به معنای حق انتخاب و اختیار انتخاب پدید می آید. من با این نگاه به تعریف آزادی و جایگاه آن در کسوت روزنامه نگاری و خبرنگاری پردازم! ایران ، سرزمین مادری من ، یکی از کهن ترین و ریشه دارترین تمدن های بشری را ساخته است. و تاریخ این حقیقت را به درستی در لوح دل به ثبت رسانیده است.برگ های زرین تاریخ ما به خوبی نشان می دهند که آزادی ، به دلیل حرمت و شانی که انسان نزد ایرانیان داشته است، از جایگاه رفیعی برخوردار بوده است. اما قدرتمندان تمامت خواه در مقاطعی از تاریخ ایران کوشیده اند آزادی را در بند امیال خود در آورند و چنین نیز شده است. مردمان ایرانی در این کشاکش بارها و بارها در پی آزادی برخاسته اند . همه برگ های تاریخ ما نشانگر این کشمکش میان حاکمان مستبد و مردمان آزادی خواه است. بهمن 57 یکی از آن مقاطعی است که اراده آزادی خواهی ایرانیان بر گرفت و انقلابی با نیت حذف مستبدان و میدان داری آزادی خواهان پای گرفت. سال ها تلاش و هزاران سرو بر زمین افتاده هزینه این پیروزی بود. آنچه ما در این سالیان شاهد آنیم نبردی است میان هواخواهان آزادی و بد خواهانش! به گمان من عمر آزادی در ایران به درازی زندگی ایرانیان است و البته عمر استبداد و آزادی ستیزی نیز به همین مقدار! چرایی این تقارن بستگی تام به ماهیت و خلق و خوی انسانی دارد و مختص ایران نیست . نبردی دائمی بین آزادی و استبداد از آغاز حیات انسان شروع شده و تا پایان هم ادامه دارد. بزرگان ، درست اندیشیده اند که این نبرد در جامعه بازتابی از نبرد بین خود خواهی و دیگران خواهی ، خود ناخواهی و دیگران ناخواهی ویا خود خواهی و دیگران خواهی انسان هاست. اگر آزادی را اینگونه تعریف کنیم: " حق انتخاب و اعمال اراده به نحوی که به ضایع شدن این حق برای دیگران نینجامد" دستیابی به آزادی چندان آسان نمی نماید که خام اندیشان را باور است یک شبه می توان به آزادی رسید . داستان قلعه حیوانات تابلویی شفاف ، دردناک و واقع بینانه از داستان آزادی و اسارت انسان است. و هگفژح چه‌ نیک گفته اند به دست آوردن آزادی آسان است اما نگهداریش بسیار سخت. داستان ایرانیان نیز چنین است. ایرانیان بارها و بارها به آزادی دست یافته اند اما بارها نیز چه آسان از کف داده اند. به نظر می رسد اطمینان از ماندگاری آزادی در یک دیار زمانی میسر است که آدمیان آن جامعه تک تک آزادی را درک و به دست آورده باشند. گویا ما ایرانیان هنوز منفردا آزادی را نشناخته و بدست نیاورده ایم و یا بدست آورده و زود از کف داده ایم. ویا آزادی را فقط برای خود خواسته ایم. به درستی باید گفت رمز ماندگاری و جاودانگی آزادی در یک دیار باور به این اصل است " آزادی برای من و برای دیگران، نه فقط برای من!" آیا ما شک داریم که هنوز این رویکرد در میان ما پایدار نشده است؟ با این منطق باید بگویم نسبت وجود آزادی در یک جامعه با میزان رشد یافتگی مردمانش نسبتی مثبت و مستقیم است. واین مقدار از آزادی در زمان ما نیز به نسبت سطح توسعه یافتگی فردی و اجتماعی ماست. و اما چه باید کرد که آزادی در دیارمان مستقر و پایدار بماند؟ به زعم حقیر: اول. باید تعریف مان را از آزادی به نحوی ارایه دهیم که با تعریف تمدن جدید جهانی ، همان پروسه دگرگونی که در حال رخ دادن است ، همخوانی داشته باشد. در هر حال باید پذیرفت این تعریف نتیجه تلاش کل بشریت در قرون متمادی است و نباید آن را به یک جمع یا منطقه خاص نسبت داد. دوم. آزادی را "حق" انسان ها فرض کنیم و نه لطف حاکمان! سوم. بکوشیم این تعریف و نگرش به یک فرهنگ و رویه تبدیل شود چهارم. در کلیه انتخاب ها افرادی را شایسته وکالت ، صدارت و وزارت بدانیم که پایبندی شان به آزادی محرز باشد،

برای آشنایی با تاریخ کورد و سنه ی اردلان به کانال خاندان اردلان بپیوندید @ardalan_family http://telegram.me/joinchat/DBtihj4S0Aflbuxfj8CtlA

بەێانیتان باش خۆشەویسەکانم بە هیوام ئەوڕۆ بە دڵێکی پڕ لە هیوا,خۆش ویستن و بە زەییەوە پا بنێنە سەر عەرزی ژیان و ژیانەوەیێکی گەشاوە بۆ گەشانەوە. گەشانەوەی خۆتان و بنەماڵە و وڵاتەکەمان @KDproblems

اینستاگرام سید هاشم هدایتی @KDproblems

دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچ دانی که پس از عمر چه ماند باقی مهر است و محبت است و باقی همه هیچ حضرت مولانا کانال اختصاصی سیدهاشم هدایتی @KDproblems

کدام یک از ما در انتخاب نژاد, ملیت, مذهب و محل تولدمان مختار بوده ایم؟ پس بیائید بە خاطر این ویژگی ها نه به کسی فخر بفروشیم ,نه کسی را تحقیر کنیم انسان بودن و انسانیت بالاترین افتخار است @KDproblems

@KDproblems کانال اختصاصی سید هاشم هدایتی

عشق. عشق. عشق. عشق به انسانیت

هفته نامه ڕۆژان 31 تیر 1396

‍ تعريف يونسكو از باسوادى! بسیار تامل انگیز است. @KDproblems کانال اختصاصی سیدهاشم هدایتی

🌹 قرآن مجید. سوره انعام/آیە 17 و اگر خدا به تو زيانى برساند، كسى جز او برطرف كنندهء آن نيست و اگر خيرى به تو برساند. پس او بر هر چيزى تواناست

اینستاگرام سید هاشم هدایتی @KDproblems