Echoes

«با خلق اندک اندک بیگانه شو. حق را با خلق هیچ صحبت و تعلّق نیست. ندانم از ایشان چه حاصل شود، کسی را از چه باز رهانند، یا به چه نزدیک کنند؟» #مقالات_شمس @e_choes

«القلیل منک، کالکثیر من کل شی.» اندکی از تو، ‏بسیاری است از همه‌چیز. ‏#محمود_درویش @e_choes

سر فرود آورده، بال آویخته، ویران در غروبِ قاف سیمرغ است با اندوهِ تنهایی چشمِ غمگینش به سوی درّة دلتنگ مانده با جانش دردِ یارانِ ز ره مانده زهرخندی بر لبش: سیمرغ! #سایه @e_choes

‏بنگر که چگونه دیگران را تسلی می‌دهی؛ با کلماتی که خود خواهانِ شنیدنشانی!

احتمالا وقتی دردا حمله می‌کنن بهت، من خیلی دور از تو ام. زیر دردای خودم…

موزیک امشب با شما 🤍 https://t.me/BChatBot?start=sc-24331-mCT8R5K

تسلّای این جهان این است که رنجِ مُدام و پیوسته وجود ندارد. غمی می‌رود و شادی‌ای باز زاده می‌شود. این‌ها همه در تعادل‌اند. این جهانْ جهانِ جبران‌هاست. و حتّا اگر اراده‌ی ما از این جهانِ متحوّل و شدن، اندوهی ممتاز را بیرون بکشد که ما آن‌را بدل به نیرویی می‌کنیم تا دائماً احساسش می‌کنیم، این انتخاب دلیلی‌ست برای این‌که ما این رنج و اندوه را خیر می‌دانیم و این‌بار جبران در همین رنج و اندوه است. در هر رنجی، یا در هر احساسی، یا در هر شور و شهوتی، مرحله‌ای هست که به شخصی‌ترین و بیان‌نشدنی‌ترین چیز در انسان تعلّق دارد و مرحله‌ای هست که به هنر تعلّق دارد. امّا در مرحله‌ی نخست، هنر کاری با آن نمی‌تواند بکند. هنر فاصله‌ای‌ست که زمان به رنج می‌دهد. هنر فرا رفتنِ انسان از خویش است. #آلبر_کامو @e_choes

اما همین کافی بود. همین که می‌دانستم که تنم درد تنت را دارد نه میل تنت را. همین که با تو انگار در چاه فرو می‌رفتم و به مرکز زمین می‌رسیدم. همین که با تو انگار می‌مردم و از شکل می‌افتادم. همین برایم کافی بود. #فروغ_فرخ‌زاد @e_choes

دلم می‌خواست خانه‌ات باشم؛ که از خستگی‌هایت، به من برگردی. #حمید_سلیمی @e_choes

#مولانا @e_choes

یا باید زندگی کرد یا فکر؛ دوتایی با هم نمی شود. #جلال_آل_احمد @e_choes