Echoes

تنهایی بخشی از هستی است، باید با آن رو در رو شویم و راهی برای هضم آن بیابیم. ارتباط با دیگران مهم ترین منبع در دسترس ما برای کاستن از وحشت تنهایی است. هر یک از ما کشتی هایی تنها در دریایی تیره و تاریم. نورکشتی‌های دیگر را می‌بینیم، کشتی‌هایی که به آنها دسترسی نداریم ولی حضورشان و شرایط مشابهی که با ما دارند، آرامش زیادی به ما می‌بخشد. ما از تنهایی و درماندگی محضمان آگاهیم. ولی اگر بتوانیم سلول‌های بی روزنمان را بشکافیم، متوجه می‌شویم دیگرانی هم هستند که با وحشتی مشابه دست به گریبانند. احساس تنهایی، راهی برای همدردی با دیگران به رویمان می‌گشاید و به این ترتیب، دیگر چندان وحشت زده نخواهیم بود. پیوندی نادیدنی، افرادی را که تجربه‌ای مشترک دارند، به هم می‌پیوندد...! #اروین_‌دیالوم @e_choes

گفتمش: ـ «فانوس ماه می‌دهد از چشم بیداری نشان . . .» گفت: ـ «اما، در شبی این‌گونه گُنگ هیچ آوایی نمی‌آید به‌گوش . . .» گفتمش: ـ «اما دل من می‌تپید. گوش کُن اینک صدای پای دوست!» گفت: ـ «ای افسوس! در این دام مرگ باز صید تازه‌ای را می‌برند، این صدای پای اوست . . .» گریه‌ای افتاد در من بی‌امان. در میان اشک‌ها، پرسیدمش: ـ «خوش‌ترین لبخند چیست؟» شعله‌ای در چشم تاریکش شکفت، جوش خون در گونه‌اش آتش فشاند، گفت: ـ «لبخندی که عشق سربلند وقت مُردن بر لبِ مردان نشاند!»من زجا برخاستم، بوسیدمش. #هوشنگ_ابتهاج @e_choes

‏يا فرحة يعقوب بيوسف مُرِّي بنا ‏ ای شادمانی یعقوب ز بازگشت یوسف، سری هم به ما بزن. @e_choes

داغ است ‏هنوز داغ است‏ خاکستری که از تو ‏بر روی سینه من خفته‌ست. #رضا_براهنی @e_choes

هیچ چیز کمر خُرد کن تر از جشن اشتباهی برای آدمِ اشتباهی نیست. ما در زندگی آدم های زیادی را جشن گرفتیم که آمده بودند بروند. حتی داشتیم گل روی سرشان میریختیم حین اینکه از رویمان رد شدند. آدم‌هایی که چاه تنهایی را عمیق تر کردند برایمان و رفتند...

غمش دو تا بود یکی که باید میبود و نبود یکی که می‌آمد ولی آمدنش هیچ چیز را عوض نمی‌کرد.

اینکه تمام چاره‌ات بشود انتظار یک کسی که آمدنش هم اتفاق بزرگی نیست، یک استیصال معنا داری‌ست. زندگی در این برهه و برش هاش، هیچ برای گفتن ندارد. این انتظار های عبث، حتی غم که خالی خالیش برای خودش یک شکوه و عمقی دارد را هم میزند خراب میکند.

عهد بستی آنچه بین ماست ابدیست. یادم رفت که بپرسم آیا عشق را می گویی یا رنج را... #نزار_قبانی @e_choes

‏و گفت: اگر دوزخ را به من بخشند هرگز هیچ عاشق را نسوزم از بهر آنکه عشق خود، او را صدبار سوخته است... #عطار_نیشابوری @e_choes

‍ #خیام می گوید: از دو حالت بیرون نیست، یا خدا از پیش می داند چه خواهم کرد و یا نمی داند. اگر نمی داند در این صورت خدا نیست. درصورتی که می داند، چگونه انتظار دارد کاری خلافِ دانایی او بکنم. با رعایت این دو نکته چگونه مرا پس از مرگ مسوول نموده و کیفر خواهد کرد! #موریس_مترلینک @e_choes

دردهای مافوق بشر را حس کرده بود. ساعتهای نومیدی، ساعتهای خوشی، سرگردانی و بدبختی را میشناخت و دردهای فلسفی را که برای توده مردم وجود خارجی ندارد میدانست. ولی حالا خودش را بی‌اندازه تنها و گم‌گشته حس میکرد. سرتاسر زندگی برایش مسخره و دروغ شده بود. با خودش میگفت: "از حاصل عمر چیست در دستم؟ هیچ!" این شعر او را بیشتر دیوانه میکرد. #صادق_هدایت مردی که نفسش را کشت @e_choes

فلسفه خیام هیچوقت تازگی خود را از دست نخواهد داد. چون این ترانه‌های در ظاهر کوچک ولی پرمغز تمام مسائل مهم و تاریک فلسفی را که در ادوار مختلف انسان را سرگردان کرده و افکاری را که جبراً باو تحمیل شده و اسراری را که برایش لاینحل مانده مطرح می‌کند. خیام ترجمان این شکنجه‌های روحی شده: فریادهای او انعکاس دردها، اضطرابها، ترسها، امیدها و یأسهای میلیونها نسل بشر است که پی‌درپی فکر آنها را عذاب داده‌ است. خیام سعی می‌کند در ترانه‌های خودش با زبان و سبک غریبی همه این مشکلات، معماها و مجهولات را آشکارا و بی‌پرده حل بکند. او زیر خنده‌های عصبانی و رعشه‌آور، مسائل دینی و فلسفی را بیان می‌کند، بعد راه حل محسوس و عقلی برایش می‌جوید. #صادق_هدایت @e_choes

دارنده چو ترکیبِ طِبایع آراست، از بهرِ چه اوفْکَنْدَش اندر کم‌وکاست؟ گر نیک آمد، شکستن از بهرِ چه بود؟ ور نیک نیامد این صُوَر، عیب کراست؟ #خیام @e_choes