"زنی که‌گم کردم "

من هیچوقت نفهمیدم چی شد که اینقدر مرگ مرتضی پاشایی دل مردم و به آتیش کشید . اصلا فوت این بچه یه غربت عجیبی داشت .نمیدونم شاید هنوز اونقدر مرگ برامون عادی نشده بود از ته قلی مردم اشک می ریختن سه میلیون نفر در تشییع جنازه ی این بچه حاضر شدن و فکر میکنم اون حس کلا دیگه تکرار نشد .. خداوند ایشون و تمام اسیران خاک رو در این شب جمعه قرین رحمت کنه ..

نظرم اینه که همون گوشی قدیمی تو استفاده کن مگر اینکه خودت با پول خودت بخری @adelehz

سنگ صبور ها سالهاست در شهر قصه ها گم شده اند،کسی سنگ صبور کسی نمی‌شود کسی درد کسی را به جان نمی‌خرد تا دلت بخواهد سنگ دل ها زیاد شده اند که درد می دهند و درمان نه #عادله_زمانی @adelehz

خدایا ... شاد کن دلی که گرفته و دلتنگه بی نیاز کن کسی را که به درگاهت نیازمنده ... امیدوار کن کسی را که ناامید به آستانت آمده است ... بگیر دستانی که بسوی تو بلند است 🍃🙏🌹

#نارنجی @adelehz

زندگی همین ست ،شیشه ی عطری که خالی شده نامه ای که کاغذش زرد شده ست . یک انگشتر قدیمی یا ساعتی که دیگر باتری اش کار نمی کند . هرکدام کوچک ولی با انبوهی از معانی... جهان اینگونه می گذرد جهان با یادگاری ها برجا مانده ست . با پیراهن هایی که هنوز بوی آنهایی را می دهد که رفته اند . با خانه هایی که در قلبمان خالی مانده اند. #عادله_زمانی @adelehz

😐

اگر کاسه‌ی خود را بیش از اندازه پر کنید؛ لبریز می‌شود. چاقوی خود را بیش از حد تیز کنید؛ کند می‌شود. در پیِ پول و راحتی باشید، دلتان هرگز آرام نمی‌گیرد. دنبال تایید دیگران باشید؛ برده آنها خواهید بود. کار خود را انجام دهید، سپس رها کنید. این تنها راه آرامش یافتن است ... ✍🏻 لائوتسه @adelehz

آسمان را مرخص کردم من ماه را شب ها در صورتِ تو میبینم... #رامین_فاخری

زندگی جز نفسی نیست، غنیمت شمرش... صبح بخیر حیاتی❤️ @adelehz

بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار یزدی شاعر، محقق و ادیب ایرانی به مناسبت انتقال پیکر محمدعلی اسلامی ندوشن به ایران نامه او به محمود افشار را منتشر کرده است که در بخشی از آن آمده «بنده هم مانند جناب‌عالی راجع به افغانستان علاقه‌مند هستم و این کشور را که شبیه‌ترین کشور به ایران است دوست می‌دارم.» در این نامه که ۲۵ اسفند/حوت ۱۳۵۹ نوشته شده او از چهار سفرش در دوره‌های مختلف به افغانستان یاد می‌کند و می‌نویسد «زمانی اشتیاقم آن بود که زمینی در پغمان بخرم و باغچه‌ای تهیه کنم؛ زیرا نقطه‌ای بود که چهل سال پیشِ ایران، یعنی دوران کودکی مرا به یاد می‌آورد.» او در ادامه نوشت «متأسفانه ایران و افغانستان در دوران اخیر روابط بسیار ناهمواری داشتند. خود من پس از بازگشت از سفر اول افغانستان سفرنامۀ کوتاهی انتشار دادم که کوشش بنده در جهت یادآوری مشترکات دو کشور بود.» «صفیر سیمرغ» نام سفرنامه آقای ندوشن به افغانستان است. در این نامه که پس دریافت کتاب «افغان‌نامه» اثر محمود افشار نوشته شده است آمده: « کتاب جناب‌عالی برای بنده مقداری تجدید خاطرۀ افغانستان ایجاده کرده و کوشش شما قابل ستایش است.» محمدعلی اسلامی ندوشن، ادیب و پژوهشگر فقید ایرانی در اردیبهشت ۱۴۰۱ در ۹۷ سالگی در کانادا درگذشت و پیکر او موقتا در کانادا دفن و صبح روز یکشنبه ۲۸ آبان ۱۴۰۲ به تهران رسید و پس از استقبال در پایتخت به نیشابور منتقل و امروز ۲ آذر/ قوس به خاک سپرده شد. پغمان در شمال کابل از مکانهای تاریخی افغانستان است. شاه امان‌الله اولین جشن سالگرد استقلال این کشور را در سال ۱۲۹۸ در دره پغمان گرفت. در کنار اینکه پادشاهان افغانستان در این محل چندین قصر اعمار کرده‌اند. پغمان بعد از جشن استقلال چندین بار شاهد گردهمایی‌های تاریخی دیگرهم بوده است؛ از جمله لویه‌جرگه(مجلس بزرگان) تصویب نخستین قانونی اساسی افغانستان که در سال ۱۳۰۷/۱۹۲۸ در این محل برگزار شد. 📷ایرنا @adelehz