💌 دلنوت

من حتی از سکوت مشترک با آدم مورد علاقم لذت می‌برم… #علیرضا_اسفندیاری @delnote

ششم فروردین نوروز بزرگ است و نزد ایرانیان جشن بزرگ می‌باشد. گویند خداوند در این روز مشتری را آفرید. زرتشتیان می‌گویند زرتشت در این روز توفیق یافت که با خداوند مناجات کند. کیخسرو در این روز به آسمان عروج کرد و در این روز برای ساکنان کره زمین سعادت قسمت می‌کنند و از اینجاست که ایرانیان به این روز، روز امید می‌گویند. #ابوریحان_بیرونی مبادا بار دیگر آموزگار بدخواه، زندگی مردم را تباه سازد و دروغ‌پرست با کج‌آموزی خویش، آنان را گمراه سازد. از #گاتهای_زرتشت زادروز #زرتشت @delnote

♥️ باز شب آمد و شد اول بیداری‌ها من و سودای دل و فکر گرفتاری‌ها شب خیالات و همه روز، تکاپوی حیات خسته شد جان و تنم زین همه تکراری‌ها در میان دو عدم، این دو قدم راه چه بود؟ که کشیدیم درین مرحله بس خواری‌ها دلخوشی‌ها چو سرابم سوی خود بُرد، ولیک حیف از آن کوشش و طی کردن دشواری‌ها نوجوانی به‌هوس رفت و از آن برجا ماند تنگی سینه و کم خوابی و بیماری‌ها سرگذشتی گُنه‌آلود و حیاتی مغشوش خاطراتی سیه از ضبط خطاکاری‌ها کورسوئی نزد آخر به حیات ابدی شمع جانم، که فدا شد به وفاداری‌ها #محمدابراهیم_باستانی_پاریزی (۳ دی ۱۳۰۴ – ۵ فروردین ۱۳۹۳) @delnote

می‌گردی. بین فلسفه می‌گردی. لا‌به‌لای ادبیات می‌گردی. درون سينما می‌گردی، ميان موسيقى می‌گردی، بلكه فيلسوفى تو را يافته باشد، اديبی تو را نوشته باشد، فيلمسازى تو را ساخته باشد و موسیقی‌دانی تو را نواخته باشد. آدمی تشنه جرعه‌ای درک شدن است؛ می‌خواهد خودش را بخواند و ببیند و بشنود. #وحید_عیسوی @delnote

♥️ اگر کسی در چیزی از شما بهتر است احتمالا به این خاطر است که او بیشتر از شما در آن شکست خورده است، این رشد است که خوشحالی به همراه می‌آورد، نه فهرستی بلند بالا از دستاوردهای دل بخواهی! اجتناب از رنج خود یک نوع رنج است. هنر ظریف رهایی از دغدغه‌ها #مارک_منسون @delnote

شکوفه‌های هلو رستــه روی پیرهنت دوباره صورتـــی ِصورتی است باغ تنت دوباره خواب مــرا مــی‌برد کــــه تا ببرد به روز صورتی‌ات- رنگ مهربان‌شدنت چه روزی‌، آه چه روزی! که هر نسیم وزید گلـــی سپرد بــــه من پیش رنگ پیــرهنت چه روزی، آه چه روزی! که هر پرنده رسید نُکــی بــــه پنجره زد پیش باز در زدنت تـــــو آمدی و بهار آمد و درخت هلو شکوفه کرد دوباره به شوق آمدنت درخت شکل تو بـود و تو مثل آینه‌اش شکوفه‌های هلو رسته روی پیرهنت و از بهشت‌ترین شاخه روی گونه‌ی چپ شکوفــــه‌ای زده بودی به موی پرشکنت پرنده‌ای کــه پرید از دهان بوسه‌ی من نشست زمزمه‌گر روی بوسه‌ی دهنت شکفتــه بودی و بــی‌اختیار گفتـم: آه چه‌قدر صورتی ِ صورتی است باغ تنت #حسین_منزوی @delnote

و تو اینک دستانت را به سوی نور بگشا تا شکوفه‌ها بر انگشتانت برویند و پروانه‌ها به گِردشان طواف کنند. که بهار نه با حضور در تقویم‌ در سپیده‌دمان روزی دیگر که با مهر ناگزیر خورشید است که از راه می‌رسد اگر که جان بیدار به رقص و ترانۀ سودایی آینه و سبزی در دست به پیشوازش رود. #موسی_اکرمی @delnote

سال تحویل تان بهار اما سال من از اواسط پاییز! #عليرضا_آذر @delnote

من اون شهر دورم که دریا نداره که بی تو غروبم تماشا نداره من اون شهر دورم پر از جای خالی پر از آرزوی یه جشن خیالی چه قدر فکر کردم به دلبستگی‌هام به یه خواب راحت واسه خستگی‌هام با یه بالشِ پَر، پُر از آرزوها چقدر فکر کردم به پرواز قوها خدا رو چه دیدی، شاید پر گرفتیم شاید خنده‌هامونو از سر گرفتیم نگو چی گذشت و نگو چی کشیدیم شاید شب تموم شد، خدارو چه دیدی خدا رو چه دیدی، شاید جون گرفتم شاید دستتو زیر بارون گرفتم تو شاید دوباره به دادم رسیدی شاید خنده برگشت، خدا رو چه دیدی من اون شهر دورم که بغضش شکسته که دلتنگی، راه نفس‌هاشو بسته خیابون خیابون، پر از انتظارم تو نیستی‌و راهی به جایی ندارم چقدر غم شمردیم، چقدر دل سپردیم پریدیم و هر بار به دیوار خوردیم خوشی دورمون زد، بلا دورمون گشت غمامو بغل کن، شاید خنده برگشت خدا رو چه دیدی، شاید پر گرفتیم شاید خنده‌هامونو از سر گرفتیم نگو چی گذشت و نگو چی کشیدیم شاید شب تموم شد، خدارو چه دیدی خدا رو چه دیدی، شاید جون گرفتم شاید دستتو زیر بارون گرفتم تو شاید دوباره به دادم رسیدی شاید خنده برگشت، خدا رو چه دیدی #حسین_غیاثی @delnote

آرزو کن آن اتفاق قشنگ بیفتد رویا ببارد دختران برقصند قند باشد بوسه باشد خدا بخندد به خاطر ما ما که کاری نکرده ایم! #سیدعلی_صالحی @delnote

به پیراهنت فکر می‌کنم به رفاقت تار و صمیمیت پود به تفاهمی که پارچه و پوست دارند به کوچه‌های تنگ آستینت که در امنیت‌شان دست داری #رسول_ادهمی @delnote

♥️ صبحم از مشرق برآمد باد نوروز از یمین عقل و طبعم خیره گشت از صنع رب العالمین با جوانان راه صحرا برگرفتم بامداد کودکی گفتا تو پیری با خردمندان نشین گفتم ای غافل نبینی کوه با چندین وقار همچو طفلان دامنش پر ارغوان و یاسمین آستین بر دست پوشید از بهار برگ شاخ میوه پنهان کرده از خورشید و مه در آستین باد گل‌ها را پریشان می‌کند هر صبحدم زان پریشانی مگر در روی آب افتاده چین نوبهار از غنچه بیرون شد به یک تو پیرهن بیدمشک انداخت تا دیگر زمستان پوستین این نسیم خاک شیراز است یا مشک ختن یا نگار من پریشان کرده زلف عنبرین بامدادش بین که چشم از خواب نوشین بر کند گر ندیدی سحر بابل در نگارستان چین گر سرش داری چو سعدی سر بنه مردانه وار با چنین معشوق نتوان باخت عشق الا چنین #سعدی @delnote