💌 دلنوت

♥️ آنچه از زندگی یک شخص می‌تواند برای دیگران سودمند باشد و به بازگفتنش می‌ارزد، سوانح و حوادث زندگی و کنشها و واکنشهایی که در طول عمر داشته و حتی مراتب و مدارج و مراتب علمی که طی کرده است نیست، بلکه بازمانده‌ها و رسوباتی است که بر اثر گذر این امور در ژرفای ذهن و ضمیر شخص نشست کرده و جزو وجدانیات و تجارب وجودی وی شده است. #مصطفی_ملکیان کتاب مشتاقی و مهجوری، ص۹ @delnote

صبح تو را در فروشگاه ديدم، هلو و زردآلو سوا می‌كردی، گفتی برای يک مهمان است تمام روز در انتظار زنگ تلفن بودم... #گئورگ_تومانيان @delnote

♥️ «سرنوشت» در فرهنگ‌های گوناگون مفهومی‌ست که اغلب در سایه‌‌سارِ الهیاتِ دینی بالیده است. آن‌چه رخ می‌داد و آن‌چه رخ نمی‌داد، به تقدیری ازلی نسبت داده می‌شد؛ روایتی از نیروهای ناپیدای جان و جهان که گویی از پیش در تار و پودِ هستی تنیده شده‌اند. به تعبیر حافظ: «کاین چنین رفته‌ست در عهد‌ِ ازل تقدیر ما.» در جهانِ تراژدی‌های یونانِ باستان نیز، «سرنوشت» حضوری سهمگین دارد؛ همان جهانی که سوفوکل در آن نشان می‌داد انسان‌ها در تلاش برای گریز از تقدیر، به سوی آن گام برمی‌دارند. اما می‌توان خوانشی عرفی‌تر از سرنوشت نیز داشت: شاید «سرنوشت» نه برنامه و فرمانی فراجهانی، بلکه نامی باشد برای تجربه‌ی انسانیِ «درماندگی در برابر پیچیدگی جهان.» جهان آن‌قدر درهم‌تنیده است، و نیروهای بزرگ آن‌چنان فراتر از اراده‌ی فردیِ ما عمل می‌کنند، که انسان گاه خود را نه بازیگر، که بازی‌خورده‌ی صحنه‌ای عظیم‌تر می‌یابد. همین جنگ‌ِ بزرگِ ویران‌گر علیه ایران را ببینید: جنگی که ابرهای وقوع‌اش دهه‌ها آسمانِ سیاستِ ایران را تیره کرده بود، بسیاری آن را نمی‌خواستند، و با این حال رخ داد و زندگی میلیون‌ها نفر را زیر و‌ رو کرد: و هیچ چیز به قرارِ پیشین نماند؛ هیچ چیز. در این معنا، «سرنوشت» قصه‌ای از پیش نوشته‌شده نیست، نامِ ناکامی‌های ماست. «قتلِ این خسته، به شمشیرِ تو، تقدیر نبود.» نمُردیم اما «سرنوشت»، زندگی‌مان را دگرگون کرد. نمُردیم اما شکلی از مرگ را برای چندمین بار تجربه کردیم. #ابراهیم_سلطانی @delnote

در كنار آنان كه دوست مى داريم، با آنان سخن گفتن، يا هيچ نگفتن، يكى است. #مارسل_پروست در سايه دوشيزگان شكوفا @delnote

♥️ من در این شهر به‌شدت مانده‌ام. آن هم در این شهر بی‌پرنده و نادرخت. هنوز صدای پرنده نشنیده‌ام. در همان امیرآباد خودمان توی هر درخت نارون یک خروار جیک‌جیک بود... غصه نباید خورد... می‌دانی باید رفت به طرفِ یا شروع کرد به. من گاهی شروع می‌کنم. ولی همیشه نمی‌شود. هنوز صندلی اتاقم را شروع نکرده‌ام. وقت می‌خواهد. عمر نوح هم بدک نیست. ولی باید قانع بود و من هستم. مثلا یک‌چهارم قارقار کلاغ برای من بس است. یادم هست به یکی نوشته بودم سه‌چهارم قناری را می‌شنوم. می‌بینی قانع‌تر شده‌ام. ‌ من روزها نقاشی می‌کنم. هنوز روی دیوارهای جهان برای ان‌ها جا هست. پس تندتر کار کنیم. باید کار کرد. #سهراب نامه به احمدرضا احمدی، نیویورک هنوز در سفرم @delnote

شب شب است و با صبح آغاز می‌شود و مرا در کنار تو از پای درمی‌آورد. #پل_سلان زاده اضطراب جهان، ترجمه‌‌ی محمد مختاری @delnote

♥️ همراهان عزیز دلنوت با اینترنت پرو نیامده‌ایم آمده‌ایم سر بزنیم و بگوییم هستیم در کنارتان. غم‌انگیز است اینترنت در دنیای امروز به آب و برق شباهت دارد. همانگونه که نمی‌شود مردم را به شکل طبقاتی و تبعیض‌آمیز از آب و برق محروم کرد، اینترنت طبقاتی هم باعث تبعیض و نابرابری‌ست. داشتن اینترنت زمانی اثرگذار و لذت‌بخش است که همه‌ی آحاد جامعه به طور یکسان امکان دسترسی به آن را داشته باشند و بهره ببرند. به امید روزهای خوب و ایرانی روشن پاینده ایران @delnote

ای اُمید ای نامِ فریب‌خورده‌ی رهایی هیچ دروغی به پاکیِ تو ما را چنین به مسلخِ فردا نکشاند #مرضیه_عربلو @delnote

♥️ بذارید اینم بهتون بگم، تو این روز‌ها چیزی رو دوست داشتن، کسی رو دوست داشتن، به چیزی وصل بودن تنها راه نجاته. ما همه در حال غرق شدنیم... این چیزایی که گفتم مثل یه طنابن که دور کمرتون بسته شده. شاید از اینکه یه مدت احساس خفگی کنید جلوگیری نکنه اما مطمئنن از غرق شدن نجاتتون می‌ده. مخصوصا وقتی که دیگه دستتون به جایی بند نیست. به دوست داشتنِ چیزها، آدم‌ها و قاطی‌شدن با این دنیا بپردازید. می‌دونم سخت و نشدنی به نظر میاد. می‌دونم که آدم‌ها گاهی دل‌شکننده رفتار می‌کنن اما شما بازم بهشون شانس بدید. اگر نتونید با دوست داشتن از پس‌ این اوضاع بر بیاید، دیگه هیچی نیست که بتونید باهاش از غرق و پوچ شدنتون جلوگیری کنید. #دلنوشته @delnote

و من همیشه آن انتساب واقعی را کم داشتم، همان انتسابی که صبحگاهان وقتی از خواب بیدار می‌شویم بر ما فریاد می‌دارد؛ در این جهان چیزی از آن توست، پس برخیز. #غسان_‌کنفانی @delnote

در باغ مه‌گرفته‌ی ذهنم همیشگی‌ست رعنایی تو، سبزی تو، اعتدالِ تو #حسین_منزوی @drlnote

در نامه‌ای برای دوستی می‌نویسیم دلم برایت تنگ شده ، این دلتنگی ماهیتی نوشتاری – کاغذی دارد . دلتنگی حقیقی با این اظهار دلتنگی فاصله‌ی بسیار دارد . فشرده شدن قلب که می‌دانید چیست ؟ وقتی دلت برای کسی پر می‌کشد و از تو دور است ؟ حالا می‌خواهی این احساس را با نامه به او انتقال دهی ؟ چه خیال باطلی . #احمد_اخوت @delnote

♥️ یقین دارم سیاوش من، درخت‌های روشنی و آگاهی می‌رویاند. و من و این مردم، روزی در آغوش هم خواهیم رفت. چه زنده باشم، چه مرده. درخت فردا از میان آغوش ما خواهد رُست. اگر آواز خوانده‌ام برای همین بوده است. خونشان در من می‌دود و روزی، خون من در آنان. #فریدون_رهنما @delnote