پاکدینی ـ احمد کسروی

👆 ✴️ شکست سخت جمهوریخواهان در این کانال ما به اخبار جهان و بویژه کوششهای سیاسی کشورهای دیگر بسیار کم پردازیم. علت روشن است. در جایی که توده‌ی ما خود در گرفتاریهای بیشمار غرق است ، بیش از همه باید به آن زمینه‌ها بپردازیم. ولی چون دولت آمریکا با همدستی اسرائیل بخاک کشورمان حمله کرده و آسیبها به کشور زدند و اینها بیش از همه از زمانی آغاز شد که ترامپ در برجام پیمانشکنی کرد و در برابر ایران به زورگوییها برخاست و به توده‌‌ی ایران توهینها کرد ، اینست اینگونه اخبار پروای ویژه‌ای می‌طلبد و ما در چنین جاهایی ناگزیر از داوری‌ایم. سپاس خدا را که تاس این دروغگوی نیرنگباز ماههاست از پشت بام افتاده و صدایش را همه شنیده‌اند. در آمریکا نیز دوستاری او کاهش بسیار یافته و مردم از چند سو از سیاستهای او ناخشنودند. در کار انتخابات مجلس سنا و نمایندگان آمریکا یکی از شگفتترین بردهای دمکراتها / باختهای جمهوریخواهان ، نمایندگی سنای ایالت تگزاس بود. در آن انتخابات نماینده‌ی دمکراتها ، جیمز تالاریکو ، این جوانی است که سخنانش را در کلیپ بالا می‌شنوید. گذشته از آنکه همچشم جمهوریخواه او یک تبلیغ انتخاباتی شیادانه‌ای بدستیاری هوش مصنوعی بضد او ساخته پراکنده بود ، رئیس‌جمهور آمریکا نیز به او سخت تاخته به سخنانش اتهام «توهین به مسیح» بسته بوده تا انتخابات بسود همحزبیش بسر آید. با اینهمه چنانکه یاد کردیم ، مردم آمریکا سرانجام رئیس‌جمهورشان را شناختند و نشانه‌ی آن که نتیجه‌ی همین انتخابات است ، سیلی سختی بگونه‌ی جمهوریخواهان بشمار می‌آید. از ایالت تکزاس همیشه نمایندگان جمهوریخواه به سنا راه می‌یافتند. تالاریکو نخستین نماینده‌ی دمکرات سنا از تکزاس در صد سال گذشته است. در این سخنرانی تالاریکو به اتهام «توهین به مسیح» بدینسان پاسخ می‌دهد. «رئیس‌جمهور ایالات متحده همین حالا گفته است که من به عیسا توهین کرده‌ام. می‌خواهید بدانید چه چیزی به عیسا توهین می‌کند؟ اینکه بیماران را از خدمات درمانی محروم کنیم و هم‌زمان مالیات میلیاردرها را کاهش دهیم. می‌دانید چه چیزی به عیسا توهین می‌کند؟ اخراج بیگانگان (مهاجران) و جدا کردن نوزادان از مادرانشان. می‌دانید چه چیزی به عیسا توهین می‌کند؟ بمباران دانش‌آموزان بی‌گناه در ایران و فرستادن مردان و زنان شجاع کشورمان برای مردن در یک جنگ بی‌پایان دیگر. می‌دانید چه چیزی به عیسا توهین می‌کند؟ پنهان کردن اسناد مربوط به پرونده‌ی اپستین (Epstein) و سپس خودداری از پیگرد قضایی حتا یک نفر در آن پرونده‌ها. ... عیسا به ما آموخت که همسایگان خود را مانند خویشتن دوست بداریم. او به ما آموخت که اراده‌ی خدا همان‌گونه که در بهشت است ، بر زمین نیز تحقق یابد. آیا می‌توانیم تصور کنیم که در بهشت جنگ وجود داشته باشد؟ آیا می‌توانیم تصور کنیم که در بهشت تعصب و نفرت‌پراکنی وجود داشته باشد؟آیا می‌توانیم تصور کنیم که در بهشت فقر وجود داشته باشد؟ پس چرا اجازه می‌دهیم این چیزها در زمین وجود داشته باشند؟ ... عیسا فقیر بود ، اما ترامپ ثروتمند است. عیسا فروتن بود ، اما ترامپ قلدر و زورگوست».

👆 ✴️ شکست سخت جمهوریخواهان در این کانال ما به اخبار جهان و بویژه کوششهای سیاسی کشورهای دیگر بسیار کم پردازیم. علت روشن است. در جایی که توده‌ی ما خود در گرفتاریهای بیشمار غرق است ، بیش از همه باید به آن زمینه‌ها بپردازیم. ولی چون دولت آمریکا با همدستی اسرائیل بخاک کشورمان حمله کرده و آسیبها به کشور زدند و اینها بیش از همه از زمانی آغاز شد که ترامپ در برجام پیمانشکنی کرد و در برابر ایران به زورگوییها برخاست و به توده‌‌ی ایران توهینها کرد ، اینست اینگونه اخبار پروای ویژه‌ای می‌طلبد و ما در چنین جاهایی ناگزیر از داوری‌ایم. سپاس خدا را که تاس این دروغگوی نیرنگباز ماههاست از پشت بام افتاده و صدایش را همه شنیده‌اند. در آمریکا نیز دوستاری او کاهش بسیار یافته و مردم از چند سو از سیاستهای او ناخشنودند. در کار انتخابات مجلس سنا و نمایندگان آمریکا یکی از شگفتترین بردهای دمکراتها / باختهای جمهوریخواهان ، نمایندگی سنای ایالت تگزاس بود. در آن انتخابات نماینده‌ی دمکراتها ، جیمز تالاریکو ، این جوانی است که سخنانش را در کلیپ بالا می‌شنوید. گذشته از آنکه همچشم جمهوریخواه او یک تبلیغ انتخاباتی شیادانه‌ای بدستیاری هوش مصنوعی بضد او ساخته پراکنده بود ، رئیس‌جمهور آمریکا نیز به او سخت تاخته به سخنانش اتهام «توهین به مسیح» بسته بوده تا انتخابات بسود همحزبیش بسر آید. با اینهمه چنانکه یاد کردیم ، مردم آمریکا سرانجام رئیس‌جمهورشان را شناختند و نشانه‌ی آن که نتیجه‌ی همین انتخابات است ، سیلی سختی بگونه‌ی جمهوریخواهان بشمار می‌آید. از ایالت تکزاس همیشه نمایندگان جمهوریخواه به سنا راه می‌یافتند. تالاریکو نخستین نماینده‌ی دمکرات سنا از تکزاس در صد سال گذشته است. در این سخنرانی تالاریکو به اتهام «توهین به مسیح» بدینسان پاسخ می‌دهد. «رئیس‌جمهور ایالات متحده همین حالا گفته است که من به عیسا توهین کرده‌ام. می‌خواهید بدانید چه چیزی به عیسا توهین می‌کند؟ اینکه بیماران را از خدمات درمانی محروم کنیم و هم‌زمان مالیات میلیاردرها را کاهش دهیم. می‌دانید چه چیزی به عیسا توهین می‌کند؟ اخراج بیگانگان (مهاجران) و جدا کردن نوزادان از مادرانشان. می‌دانید چه چیزی به عیسا توهین می‌کند؟ بمباران دانش‌آموزان بی‌گناه در ایران و فرستادن مردان و زنان شجاع کشورمان برای مردن در یک جنگ بی‌پایان دیگر. می‌دانید چه چیزی به عیسا توهین می‌کند؟ پنهان کردن اسناد مربوط به پرونده‌ی اپستین (Epstein) و سپس خودداری از پیگرد قضایی حتا یک نفر در آن پرونده‌ها. ... عیسا به ما آموخت که همسایگان خود را مانند خویشتن دوست بداریم. او به ما آموخت که اراده‌ی خدا همان‌گونه که در بهشت است ، بر زمین نیز تحقق یابد. آیا می‌توانیم تصور کنیم که در بهشت جنگ وجود داشته باشد؟ آیا می‌توانیم تصور کنیم که در بهشت تعصب و نفرت‌پراکنی وجود داشته باشد؟آیا می‌توانیم تصور کنیم که در بهشت فقر وجود داشته باشد؟ پس چرا اجازه می‌دهیم این چیزها در زمین وجود داشته باشند؟ ... عیسا فقیر بود ، اما ترامپ ثروتمند است. عیسا فروتن بود ، اما ترامپ قلدر و زورگوست».

✴️ کتاب «اکنون و آینده ما راست» « ...این کتاب ما را از «سرگرم» گردیدن به گذشته‌ها بازمی‌د‌ارد. ولی در همان حال هوادار جستجوهای تاریخی است. این کتاب فرق سرگرم گذشته‌ها شدن را با بررسی تاریخی بما یاد می‌دهد. در این کتاب خواننده‌ی باریک‌بین درمی‌یابد که کسروی تیرهای نکوهشش نه تنها یک رشته بلکه‌ همه‌ی «یادگارهای دوره‌ی زبونی» را نشانه گرفته است. کسروی در نوشته‌هایش بویژه در اینجا سخت نگران «سستی خردها» و «پستی خردها»ی ایرانیانست. این را از هر آسیبی زیانمندتر می‌داند. کتاب پس از آنکه سستی و پستی خردها و انگیزه‌های آن را آشکار می‌گرداند ، بیش از همه درپی چاره‌جویی به «آسیب خردها» است. اینک یک نمونه از آن :

«ما بيش از همه با خردها كار داريم و همی‌كوشيم كه آنها را بتكان آوريم و چون صوفيگری گذشته از آنكه آيين زندگانی و رفتار و كردار شرقيان را آلوده نموده آسيبهايی نيز بر خردها رسانيده و اين آسيبها چون از روبرو (مستقيم) نبوده با از ميان رفتن صوفيگری و صوفيان برداشته نمی‌شود اينست ناگزيريم از پايه و بنيادِ صوفيگری گفتگو بميان آورده بآن آسيب خردها چاره بينديشيم بعبارت بهتر بايد همه‌ی بيخرديهای صوفيان را هرچه گشاده‌تر و روشنتر نشان بدهيم تا خردها بجای خود بازآيد».

در همین کتاب و نیز در جاهای دیگر او دوره‌ی مغول را در تاریخ ایران ، دوره‌ی جدا و پرزیان و خواری‌آوری می‌داند و بارها به این نکته از راههای گوناگون در‌آمده نشان می‌دهد که براستی اندیشه‌ و خرد ایرانی پس از این دوره که تا زمان مشروطه می‌کِشد ، کمتر زمانی والایی یافته و همیشه مایه‌ی خواری و زبونی ایرانیان بوده. تکه‌های بسیاری از نوشته‌های کتاب ، پنجره‌ی تازه‌ای را در برابر دیدگان خواننده می‌گشاید و ایشان را سخت به اندیشه فرومی‌برد. این هم نمونه‌ای دیگر :

«کاش مغولان به آن کشتارهای خونخوارانه‌ی چهارساله‌ی چنگیزخان ... بسنده می‌کردند و دیگر این روی نمی‌داد که بار دیگر لشکرکشی کرده و به ایران دست یافته بنیاد فرمانروایی در اینجا بگزارند. آن گزند و آزار که از فرمانروایی ترکان و مغولان در ایران پدید آمده از تاخت و تاز و کشتارهای آنان پدید نیامده است ، این تاختها و کشتارها در یکی دو قرن یا بیشتر جبران شدنی بود ولی آن گزندها که از فرمانروایی و چیرگی آن بیگانگان پدید آمده جز در قرنهای درازی جبران نشدنی است».

این سخن ما را سخت به اندیشیدن وامی‌دارد. اگر ویرانی شهرهای آباد و کشته شدن ملیونها زن و مرد و بچه‌ی ایرانی و به اسارت رفتن انبوه دیگری را در یک کفه‌ی ترازو گزاریم ، او در کفه‌ی دیگر چه خواهد ‌گزارد که سنگینی ‌کند؟!. از رهگذر فرمانروایی مغولان چه گزندهایی پدید آمد که جز در سده‌های بسیار جبران نمی‌شود؟!. اندک اندیشیدنی خواست نویسنده را روشنتر می‌گرداند. بعنوان نمونه چون به تاریخ بازنگریسته و مثلاً مردم آلمان را بدیده ‌گیریم که در سده‌ی بیستم دو شکست سخت پیاپی خورده ولی بار دیگر از ویرانه‌ها بپا خاسته و بزرگی و شکوه خود را بازیافته‌اند درمی‌یابیم که چیزی هست که ویرانیها و کشتارها را جبران می‌تواند و اینست که بزرگترین ارج را او دارد. بیاد می‌آوریم در کتاب در راه سیاست یک عنوان گفتار اینست : شایندگی والاتر از نیروست. «بلکه می‌باید گفت : شایندگی پایه‌ی نیروست». آری ، شایندگی یا رشد سیاسی یا همبستگی و آرمان مشترک داشتن گرانمایه‌ترین داشته‌ی یک توده است. همینکه کتاب را بخوانید خواهید دانست که او به بنیادی‌ترین انگیزه‌های پس‌ماندگی ایرانیان می‌پردازد و همه‌ی کوششش بر اینست که ایرانیان شایندگی خود را بازیابند و آن « آسیب خردها» را جبران سازند. ...»

✴️ میهن و استقلال آن حوادث مهمی که در شهریور ماه در ایران رخ داد من در آن هنگام بسفر رفتم. حال مردم و بیگانگی‌هایی که در برابر پیشامد از آنان دیدم نه چیزیست که بزودی فراموش کنم. رفتار روستاییان و راهزنیهای آنان بماند. در شهرها صد بی‌پروایی از مردم دیدم. در شیراز ملای بنامی در خانه‌ی خود چند تنی را گرد آورده با آنان چنین می‌گفت : «ما از خارجه می‌ترسیدیم که می‌آیند و به قبور مسلمین هتک احترام می‌کنند. دولت گذشته قبرستانهای ما را کند و سنگهای آنها را در خیابانها بزیر پا انداخت و ما دیگر چه ترسی از آمدن خارجه داریم؟!.» ببینید چه چیز بی‌اهمیتی را بهانه ساخته مردم را از علاقه‌مندی باستقلال کشور بازمی‌داشت. این یک نمونه‌ایست و هزارها مانند این در توده موجود است. این حال بی‌علاقگان است. اما علاقمندان ، آنها را نیز راهی در پیش رویشان نیست. پاشیده و پراکنده هر چند تنی باندیشه‌ی دیگری می‌پردازند. از اینها گذشته ، ‌آیا می‌توان پنهان داشت که امروز در این کشور دسته‌های چندی دشمن این توده‌اند و نابودی آن را می‌خواهند؟!.. آیا می‌توان پنهان داشت که گروهی در این کشور می‌زیند و همیشه بدخواه آن می‌باشند؟! اینها را نمی‌گویم که شما نومید گردید. می‌گویم که آگاه شوید. اینها دردهاست و باید بچاره کوشید. چاره‌ی اینها در دست ماست. ما اگر پاکدلی را با غیرت و همت توأم گردانیم باین دردها درمان خواهیم کرد. ... آن دسته که بکشور بی‌علاقگی نموده خود را کنار می‌گیرند عاقبتِ بسیار تلخِ رفتار خود را نمی‌فهمند. ما باید بایشان بفهمانیم. باید بفهمانیم که چون بیگانگان بکشور دست یافتند شما خوارتر از مردم جهود شوید[1] : کشاورزی را از دستتان درآورند ، درهای بازرگانی را بروی شما بندند ، حق تأسیس کارخانه بشما ندهند ، شغلهای آبرومند را همچون پزشکی و مهندسی و آموزگاری و داوری و وکیلی از شما دریغ دارند. همچون بندگان شما را جز بکارهای پست و پررنج راه ندهند. اینست نتیجه‌ی آزاد نبودن و استقلال نداشتن. اینها حقایق است و اثر خود را خواهد کرد. از این گفته‌ها احساسات بیدار خواهد شد. زبانهای بدخواهان کُند خواهد گردید ، درمیان توده هواخواهان جانفشان پدید خواهد آمد. همان روستاییان که امروز هیچی نمی‌دانند ، همان بازاریان که صد بی‌پروایی می‌نمایند ، از میانشان مردان بافهم و پایدار بسیار پیدا خواهد شد. امروز چه باید کرد؟ ص 26 (1320) [1]ـ آن روز جهودان (یا سپس یهودیان) سمبُل آوارگی و خواری بودند ، امروز فلسطینیان همان حال را دارند. فردا نوبت کدام توده خواهد بود؟!..  ای ایرانیان ، تا زمانی که توده‌ای همه چیز زندگانی را بازیچه و شوخی پندارد ، تا روزی که ناتوانی و درماندگی خود را درنیابد ، تا هنگامی که خود را از اندیشه‌های مالیخولیایی نرهاند و درپی چاره نباشد ، این سرنوشت گریزناپذیر است. آینده‌ی ایران نیز بیمناک می‌نماید. امروز هنوز آن روز نیامده که بتوان به دادگری و نیکخواهی جهانیان و سازمانهای جهانی امید بست. چنان روزی هنوز دور می‌نماید. هنوز زورورزی و آزمندی بر میدان سیاست جهانی فرمانرواست.

[1]ـ در نوشتارهای پیشِ روزنامه ، سخن از سرچشمه‌ی دارایی (=ثروت) یک کشور رفته و بدینسان اهمیت سرزمین یک مردمی آشکار شده بود. [2]ـ یک گواه این سخن ، حال فلسطینیان است. [3]ـ پرستار از همین ریشه و به معنی خدمت‌رسان است.

✴️سخن کوتاهی در پیرامون معنی میهن‌پرستی 🖌 احمد کسروی كسانی می‌آیند و با من گفتگو كرده چنین می‌گویند : «من معنی میهن‌پرستی را نفهمیدم. این كوه و زمین و دره چه پرستش دارد؟!..». دیگران بسخن رنگ فلسفه داده و چنین می‌گویند : «همه‌ی مردمان یكی هستند. برای چه من با فلان كرمانی هم‌میهن باشم و با فلان بغدادی نباشم؟!..». برخی هم از راه مذهب پیش آمده چنین ایراد می‌گیرند : «میهن‌پرستی بت‌پرستیست. ما باید خدا را بپرستیم نه میهن را». اینها نمونه‌ی دیگری از ندانستن حقایق زندگانیست. اینها «میهن‌پرستی» می‌شنوند و معنای آن را نمی‌دانند. باید گفت : میهن تنها این كوهها و دره‌ها و این سرزمین نیست. میهن به یك معنی مهمتر دیگری می‌باشد. ما چون می‌گوییم : میهن‌پرستی مقصودمان بیش از همه آن پیمان همدستی است كه یك توده باید داشته باشند. بیست ملیون مردم كه در یكجا زیست می‌كنند و یك توده‌ای تشكیل داده‌اند اینها در حقیقت پیمان باهم بسته‌اند كه در پیشرفت دادن بكارهای زندگانی و ایستادگی در برابر سختیها همدست باشند و در سود و زیان و اندوه و خوشی باهم شركت كنند. مثلاً اگر راهزنانی در كرمان پیدا شدند از آذربایجان و خوزستان و گیلان و دیگر جاها سپاه برای دفع آنها بفرستند و نگویند بما چه ربطی دارد؟!.. همچنین اگر دشمنی از سوی گیلان رو نمود از همه جا بجنگ آنان شتابند و نگویند ما چه كار داریم؟!.. اگر در گوشه‌ای از كشور خشكسالی رخ داد و مردم دچار گرسنگی گردیدند ، یا در شهرهایی زمین‌لرزه افتاد و ویرانیها پدید آمد ، یا بآبادیهایی سیل آمد و آسیبها رسانید ـ در همه‌ی اینها از همه جا بدستگیری برخیزند و خود را در زیان و آسیب شریك شمارند و كناره‌گیری ننمایند. یك چنین پیمانی در هر توده‌ای هست و اساس توده همین پیمان می‌باشد. ما از «میهن‌پرستی» پیش از همه این معنی را می‌خواهیم ، و شما می‌بینید كه یك معنای بسیار مهم و گرانمایه‌ای می‌باشد ، و اینكه نام «میهن‌پرستی» می‌گزاریم برای آنست كه این میهن ، یا این سرزمین خانه‌ی ماست ، و گهواره‌ی پرورش ماست ، سرچشمه‌ی زندگانی ماست ، چنانكه شرح دادیم اساس دارایی این سرزمین می‌باشد.[1] اینست باید به نگهداری آن كوشیم ، باید نخستین مادّه در آن پیمان نگهداری این سرزمین باشد. زیرا اگر این سرزمین را از دست دهیم آواره و سرگردان خواهیم بود. به بردگی و زیردستی بیگانگان خواهیم افتاد.[2] زبون و خوار گردیده كم‌كم نابود خواهیم گردید. اینست آن را «میهن‌پرستی» می‌خوانیم. مقصود از پرستش در اینجا «خدمت» می‌باشد. «پرستیدن» در فارسی بمعنی خدمت كردنست.[3] آنان كه می‌گویند : «این كوه و زمین و دره چه پرستشی دارد؟!..» این معنی را نمی‌دانند. از آنان باید پرسید : مگر شما نمی‌خواهید در این جهان زندگی كنید؟!.. مگر نمی‌خواهید با كسانی همدست باشید؟!.. مگر نمی‌خواهید این آب و خاك را كه سرچشمه‌ی زندگانی شماست نگه دارید؟!.. میهن‌پرستی یا میهن‌دوستی ، هر نام دیگری كه بگزارید همینهاست. این وظیفه‌ی مردانگی هر كسیست كه در این راه با دیگران همدستی كند و كوشش دریغ نگوید. امروز زندگانی بسیار سخت گردیده و توده‌ها با یكدیگر بر سر خاك و زمین سختترین نبرد را می‌كنند. این جنگ و خونریزی كه امروز در جهان می‌رود همه برای زمین است. شما نیز ناگزیرید بی‌پروایی ننمایید و بنگهداری سرزمین خود بكوشید. ناگزیرید در اندیشه‌ی آینده‌ی خود و فرزندانتان باشید. كسی نمی‌گوید شما بزمین سجده كنید ، یا در برابر این كوهها و دره‌ها بایستید و گردن كج گردانید. پرستش باین معنی را كسی از شما نمی‌خواهد. مقصود نگهداری كشور است كه اگر نكنید سرنوشتتان جز بندگی و زیردستی نخواهد بود. اگر نكنید نه تنها در پیش مردم ، در نزد خدا نیز شرمنده و روسیاه خواهید بود. اینكه می‌گویند : «چرا من با فلان كرمانی هم‌میهن باشم و با فلان بغدادی نباشم[؟]» پاسخش اینست : فلان بغدادی از ما جدا می‌باشد و با ما پیمان همدستی ندارد. اگر بغدادیان نیز با ما همدست گردند و بتوده‌ی ما درآیند هم‌میهن ما شمرده خواهند گردید. ببینید چگونه ‌این حقایق تاریك مانده و دسته‌ی انبوهی اینها را نمی‌دانند. سالها در این سرزمین با خوشی بسر برده و از نعمتهای خدادادی آن بهره یافته‌اند بی‌آنكه بدانند این خوشیها از كجاست و این نعمتها از چه سرچشمه می‌باشد بلكه از نادانی و ناآگاهی چنین پنداشته‌اند كه این خوشیها همیشه تواند بود ، و بی‌آنكه بكوشند و نگه دارند همیشه تواند ماند. انبوهی از آنان نه تنها خود اندیشه‌ی این چیزها را ندارند و بكوششی در این راهها برنمی‌خیزند از كوششهای دیگران نیز جلو می‌گیرند و گستاخانه زباندرازیهایی می‌نمایند. (پرچم روزانه شماره‌ی 54) 👇

​​🤍 @allsaverbot

✴️ یک خبر خوش   کوشاد تلگرام : دفتر «سرمایه‌ی اجتماعی ایرانیان» اهمیت این سرمایه را در پایداری و پیشرفت یک توده شرح می‌دهد. در آنجا گفته شد که سرمایه‌ی اجتماعی ، اندازه‌ی یگانگی یک توده را نشان می‌دهد : چه اندازه به یکدیگر اعتماد دارند ، احترام می‌گذارند و به هم یاری می‌کنند. از عوامل سرمایه‌ی اجتماعی همچون اعتماد ، سازمانها ، فداکاری ، مهربانی ، اتحاد ، همدستی ، آرمان مشترک در یک توده و جستارهای دیگر نیز سخن بمیان آمده است. همچنین از این گله کردیم که سرمایه‌ی اجتماعی ایرانیان ناچیز است. چنانکه در جدول سازمانهایی که به اندازه‌گیری این سرمایه می‌پردازند (همچون لگاتوم) از اعداد و آمارهای آن هویداست. در آنجا گفته شد : سرمایه‌ی اجتماعی آن داراییِ نادیدنی است که یک توده را توانا می‌گرداند با هم همدستی کنند ، آرمان مشترک و توانایی کار گروهی داشته باشند و در برابر پیشامدهای ناگوار بتوانند بایستند. همچنین می‌توان گفت : سرمایه اجتماعی «ارزشِ افزوده» ایست که از همبستگی و همدستی میانِ افراد یک سازمان (در اینجا توده) بدست می‌آید. سرمایه‌ی اجتماعیِ یک توده را می‌توان «موجودی حساب» او در نظر گرفت که در طی قرنها ، هزارها واریز و برداشت از آن انجام گرفته. یک توده‌ای اگر باهم دادگرانه رفتار کرد ، نیکوکاریها ، فداکاریها ، از خود گذشتگیها و جانفشانیها کرد ، در واقع به حساب سرمایه‌ی اجتماعی واریز کرده و به اندوخته‌ی اعتماد ملی و اتحاد و دوستیها افزوده و اگر به هم ستم کرده رفتارهای ناستوده دریغ نکردند ، دروغ گفتند و به آرمان (=ایده‌آل) ملی بی‌اعتنایی ‌کردند از آن حساب برداشت کرده و از موجودی ـ اعتماد ملی ـ کاسته‌اند. همچنین گفته شد : مردمی که سرمایه‌ی اجتماعی چشمگیری دارند کسانیند که خودخواهیها را مغلوب ساخته و نیکرفتاری و نیکی پیش گرفته‌اند. به سخن دیگر یک مردمی با بدیها و خودخواهیها نمی‌توانند به سرمایه‌ی اجتماعی قابل توجهی دست یابند. از اینرو درست گفته شده که اساس موضوع سرمایه‌ی اجتماعی «نیک‌رفتاری» است. چه ، این نیکان و پاکدلانند که در هر کاری سود توده و کشور را در نظر دارند. در آن دفتر به چاره‌ نیز پرداخته شده و حقایقی بمیان آمده است : از جمله از این مشاهده و آزمایش بهره گرفته شده که توده‌هایی که سرمایه‌ی اجتماعی آنها چشمگیرست ، از دیرباز سازمانهای نیکوکار نیرومندی پدید آورده و از این راه کوشیده‌اند یاور یکدیگر باشند و نتیجه‌ی همین یاوری و همدستی ، در ایشان اعتماد پدید آورده و اعتماد نیز در جای خود به یاوری و همدستی بیشتر انجامیده. از این بررسیها ، آرزوی ما همیشه این بوده که هم‌میهنان ما نیز در پدید آوردن چنین سازمانهایی کوشا باشند. جای خشنودی و مایه‌ی شادمانی است که این روزها با یکی از این سازمانهای بی‌ادعا ولی نیکوکار و بسیار سودمند آشنا شدیم. در ویدئوی زیر کوششهای این نیکوکاران دیده می‌شود. ما امیدمندیم از اینگونه خبرهای خوش پیاپی بشنویم و بشنوانیم.

🔶 نوشته‌ی یکی از خوانندگان : من یکی از خوانندگان شمایم و از نوشته هایتان سود بسیار میبرم. از خواندن گفتارهاتان و همچنین کتاب شیعیگری براحتی میتوان فهمید که آن گفته که بنام کسروی در اینترنت شهرت یافته (مردم ایران یک حکومت به آخوندها بدهکارند) یک دروغ شاخدار است. اغراق نباشد خودم آن را ده بار شنیده ام. خواهش میکنم در این باره توضیح بدهید باعث گمراهی مردم شده است. کوشاد تلگرام : ما چند بار به آن سخنِ ساخته که بنام کسروی رواج داده‌اند ، در نوشته‌هامان اشاره کرده خواسته‌ایم خوانندگانِ کتابهای کسروی خود داوری کنند : چگونه کسی که جان خود را بر سر گفتن حقایق شیعیگری ، زیانهای آن و بدخواهی ملایان با این کشور و مردم گزاشت ، چنان سخنی گفته است؟! افسوسِ ما از مردم عادی نیست. از فلان مردیست که خود را پرفسور می‌نامد و بَهمان استادی است که مدعی خواندن کتابهای کسروی می‌باشد. اینها نیز با بیباکی هرچه بیشتر آن سخن نابجا را به کسروی می‌بندند. اینها نشان می‌دهد گذشته از کس یا کسانی که این دروغ و مانندهای آن را ساخته بنام او رواج داده‌اند ، دیگران که چنین سخنانی را بزبان می‌رانند یا کتابهای کسروی را نخوانده به لاف خواندن و دانستن برمی‌خیزند یا نیک نخوانده و در نتیجه نیک نفهمیده و آن سخن را از زبانها شنیده‌اند. در هر حال جای افسوس فراوانست که دیده می‌شود ایرانیان با یک بی‌پروایی شگفتی ، از حقایق می‌گریزند. دیده می‌شود آیین جستجو و پژوهش در این مردم تا چه اندازه نارسا و خام است. جای افسوس است که ایرانیان تنها به شنیده‌ها بسنده کرده راه بررسی را در این روزگارِ اینترنت بخود بسته می‌دارند. در نتیجه از سودهای فراوان پژوهشگری بی‌بهره می‌باشند. در جایی که برجستگان توده چنین باشند از مردم عادی چه انتظاری می‌توان داشت؟! ما نیز آگاهیم که این سخن مایه‌ی گمراهی و بدفهمی است. سنگیست که بدخواهان یا دوستان نادان بر سر راه پاکدینی غلتانیده‌اند. برای از راه برداشتن آن چندی پیش گفتاری بنام سخن دروغی که باید از آن پرهیزید در این کانال نوشتیم. از خوانندگان خواستاریم هر کجا دیدید کسانی با آن دروغ گمراه گردیده و فریب خورده آن گفتار را به او بدهید بخواند. اینگونه کوششها کمترین بایاییست که خوانندگان ما بگردن دارند.

فلیپ وان نیس مایرس

✴️ آیا  از جنگ نمی‌توان جلو گرفت؟ 🖌 احمد کسروی تکه‌ی 9 از 9 کشورها هر یکی بجای خانه‌ای و جهان بجای شهریست ـ 2   همین اکنون که من این سطرها را می‌نویسم در لندن در شورای امنیت گفتگو از هندِ هلند[1] درمیانست و مسیو ویشینسکی نماینده‌ی شوروی آوازش بلند است و می‌گوید : «حال هندِ هلند خطرناکست. جنگ آنجا ماننده‌ی جرقه‌ایست که در پهلوی خمره‌ی باروتی پدید آمده که اگر بآن بیفتد جنگ در سراسر جهان آغاز خواهد شد». این حال نااستواری آن سازمانست.   لیکن اگر یک دولت بزرگ همه‌جهانی ، بدانسان که خواست ماست ، بنیاد یابد نه دولتی خواهد توانست آن را بهم زند و نه زمینه خواهد بود که کسی از آن بیرون رود ، بهتر گویم : خمره‌ی باروتی در جهان نخواهد بود که جرقه‌ای در آن بیفتد و جهان را بآتش کشاند.   درباره‌ی این سازمانهایی که دولتها با پیمان‌بندیها پدید می‌آوردند یک نکته‌ی دیگری هست. می‌توان از آنها به یک بررسی روانشناسانه‌ی شیرینی پرداخت :   هنگامی که جنگ تازه پایان یافته و ویرانیها هنوز در برابر چشمهاست ، ناله‌های مادران فرزند گم‌کرده هنوز بریده نشده ، ملیونها خانواده‌ها بی‌سرپرست مانده‌اند ، دولتها در زیر بار وام کمر خم گردانیده‌اند ـ اینها تکانی در دلها پدید می‌آورد و مردان سیاسی را به بنیاد گزاردن سازمانی برای جلوگیری از جنگ و تأمین صلح برمی‌انگیزد. ولی در همان حال اندیشه‌ی چیرگی بتوده‌های ناتوان و بکار بردن زور و نیرنگ که آرزو و شیوه‌ی کار مردان سیاستست از دلها بیرون نرفته است. در حال آنکه خواهان تأمین صلح جهانند و می‌خواهند از جنگ جلوگیری شود ، هر یکی این هم می‌خواهد که از چیرگی بتوده‌های ناتوان دست برندارد ، بلکه می‌خواهد از همان سازمانی که بنام تأمین صلح پدید آورده شده بسود اندیشه‌ها و آرزوهای سیاسی خود استفاده کند. اینست از همان گام نخست کشاکش درمیانشان پدید می‌آید. سپس که چند سال می‌گذرد و داستان جنگ و گزندهای آن کهنه می‌شود و ویرانه‌ها از جلو چشمها برمی‌خیزد ، اینزمان آرزوی آرامش جهان و آسایش جهانیان که در دلها بوده بسیار سست می‌شود و داستان «تأمین صلح» اهمیت خود را از دست می‌دهد. اینزمان سازمان یکباره افزاری برای نبرد و کشاکشهای سیاسی می‌گردد و یکباره دستگاه فاسدی می‌شود. در جامعه‌ی ملل چنین بود که دیدیم و دانستیم و درباره‌ی سازمان ملل متفق نیز بیم چنین بودن بسیار می‌رود.   اینها معنایش بدگویی از سازمان ملل متفق نیست و ما نمی‌خواهیم از اهمیت آن بکاهیم. بلکه چنانکه گفتیم باید قدر آن دانست و تا می‌توان پشتیبانی نشان داد. ولی در همان حال باید جنبه‌های ناتوانی آن را از دیده دور نداشت. چنانکه گفتیم همان سازمان خود پله‌ای برای رسیدن به یک حکومت همه‌جهانیست.   این آرمان خجسته در پیشرفت است و رنگهایی بخود می‌گیرد تا برسد بآنکه با رنگ اصلی خود پدید آید و نمودار گردد.   یکی از تاریخنویسان دانشمند آمریکا (فلیپ وان نیس مایرس[2]) در سال 1905 که هنوز کنفرانس دوم لاهه برپا نشده بود درباره‌ی یک کشور همه‌جهانی سخن رانده و من بهتر می‌دانم کوتاهشده‌ای از جمله‌های او را در اینجا بیاورم. می‌گوید :   «جهان با یک روش بسیار آشکاری بسوی پیدا کردن یک حکومت همه‌جهانی می‌رود. یک روز بود که بزرگترین دسته‌بندی ایل بود. هر ایلی بسر خود و جدا از دیگران می‌زیست. سپس کشورهای یکشهری پدید آمد که ما در آغاز تاریخ نمونه‌های آن را در بابل و سوریا و یونان می‌بینیم. (آن یگانگیهای ساختگی و زورکی را که امپراتوریهای روم و مانند آن پدید آورده بودند نباید بدیده گرفت). سپس از بهم پیوستن شهرها و عنصرهای دیگر ، حکومتهای بزرگ نژادی پدید آمد که هر نژادی یا بهتر گویم هر ملتی برای خود کشور و حکومتی داشت. سپس در زمان ما یک گام از آن بالاتر گزارده شده. ما در آمریکای شمالی از بهم پیوستن چهل‌وپنج کشور یک یگانگی پدید آورده‌ایم.[3] ماننده‌ی آن در کانادا و سویس پدید آمده. پس از همه‌ی اینها نوبت یک کشور همه‌جهانیست که باید چشم براه آن دوخت».   این جمله‌ها چهل سال پیش گفته شده و در این مدت می‌بینیم که اندیشه‌ی کشور همه‌جهانی تا چه اندازه پیش رفته. کسی چه داند که تا چهل سال دیگر چنان دولتی برپا خواهد بود و در آن روز هم کسانی کتاب نوشته این گفته‌های مرا یاد خواهند کرد. [1]ـ اندونزی. آن چون مستعمره‌ی هلند بود باین نام خوانده شده. [2]ـ Philip van Ness Myers [3]ـ آنچه «ایالات» متحد آمریکا خوانده می‌شود در حقیقت اکنون پنجاه «دولت» (state) یگانه‌گردیده‌ای هستند. چیزی که هست ، شمار این دولتها در زمان آن نوشته کمتر بوده.

آندروه ویشینسکی[1] [1]ـ Andrey Vyshinsky

مستر ترومن[1] رئیس‌جمهور کنونی آمریکا [1]ـ Harry S. Truman

ژنرالیسم استالین[1] پیشوای اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی  [1]ـ Joseph Stalin

✴️ آیا  از جنگ نمی‌توان جلو گرفت؟ 🖌 احمد کسروی تکه‌ی 8 از 9 کشورها هر یکی بجای خانه‌ای و جهان بجای شهریست ـ 1   این کشورها هر یکی بجای خانه‌ای و جهان بجای شهریست. باید درمیانه‌ی خانه‌ها و خانواده‌ها همبستگیها باشد و یک حکومتی این شهر بزرگ را راه برد.   اینست بهترین راهی که توان اندیشید. آری در آینده در جهان تبدیلات بسیار تواند بود. در آینده چه‌بسا که چند کشوری در پهلوی هم سود خود را در پیوستن بیکدیگر و یکی شدن دانند.[1] اساس قضیه آن تکانیست که گفتیم باید در خردها و فهمها پدید آید. با آن تکان تبدیلات بسیار در جهان رخ خواهد داد.   در آینده یکی از کارهایی که باید بود یکی شدن آیین زندگانیهاست. امروز در این زمینه هم اختلافها درمیان مردمانست. اندیشه‌های سوسیالیزم و کمونیزم و مانند اینها پیدا شده و رواج گرفته و در برخی از کشورها ، بیش و کم ، بکار بسته شده. در برخی هنوز راه نیافته و زندگانی سرمایه‌داری بحال خود بازمانده. در بسیاری از کشورها اصول دمکراسی روانست و در برخی از آنها از دمکراسی نشانی نیست. باید همه‌ی اینها یکی گردد و بداوری فهم و خرد اختلافها از میان برخیزد. جهان هرچه پیشتر رود و اختراعها بیشتر گردد توده‌ها و کشورها بیکدیگر نزدیکتر و همبسته‌تر خواهد گردید. امروز کار باینجا رسیده که هنگامی که در لندن نشست شورای امنیت برپاست و ویشینسکی و تقیزاده درباره‌ی ایران سخنرانیها می‌کنند ما در تهران در اتاق خود نشسته آواز آنها را می‌شنویم و گفته‌هاشان می‌فهمیم. پیداست در این اندازه نایستاده زمان بزمان دوریها کمتر و نزدیکیها بیشتر خواهد بود و جهان راستی‌را صورت یک شهر بخود خواهد گرفت. اینست باید در اندیشه‌ها و باورها و آیین زندگانیها نیز نزدیکی بلکه یگانگی درمیان توده‌ها پدید آید. اینهاست آنچه ما درباره‌ی یک حکومت بزرگ همه‌جهانی می‌دانیم. چنانکه گفتیم سازمان ملل متفق اتحادیست که دولتها خودشان پدید آورده‌اند ، سود خود را در پدید آوردن آن دیده‌اند ، و هر زمان که خواستند آن را بهم توانند زد. از دولتهای بزرگ هر کدام که خواست تواند قهر کند و بیرون رود ، و اگر یکی از آنها بیرون رفت بیگفتگوست که دولتهای دیگر که با او همسودند پیروی خواهند کرد ، و چنانکه درباره‌ی جامعه‌ی ملل رخ داد سازمان را یکباره بیکاره خواهند گردانید.   [1]ـ برای مثال کشورهای بِنِلوکس که بلژیک و هلند و لوکزامبورگ می‌باشند پیش از اتحادیه‌ی اروپا باهم پیمان نزدیکی و پیوستگی داشتند.

میجر کِلِمِنت اَتلی نخست‌وزیر کنونی انگلستان

✴️ آیا  از جنگ نمی‌توان جلو گرفت؟ 🖌 احمد کسروی تکه‌ی 7 از 9 آیا «حکومت همه‌جهانی» مغایر استقلال کشورهاست؟!   در این زمینه که یک دولت همه‌جهانی پدید آورده شود سخنان بسیار رانده شده. چنانکه گفتیم یک دسته از نیکخواهان آمریکا و اروپا آرزو داشتند که از پارلمانهای جهان ـ از هر پارلمانی چند نماینده ـ برگزیده شود و این نمایندگان در یکی از شهرها گرد آمده یک پارلمان بین‌المللی پدید آورند و درباره‌ی کارهای جهان شور کنند و تصمیمها گیرند و قانونها گزارند و هرچه از آن پارلمان بیرون آمد در همه جا پذیرفته شود.   ولی این پارلمان اگر برپا شود چون با این ترتیبی که در نظر گرفته شده قوه‌ی مجریه نخواهد داشت بحال جامعه‌ی ملل افتاده بی‌نتیجه خواهد گردید.   چندی پیش مستر اَتلی[1] نخست‌وزیر انگلیس در سخن راندن از بمب اتمی و از خطرهای آن چنین گفت : «امروز جهان باید در زیردست یک امپراتوری راه برده شود تا جنگی پیش نیاید». گویا خواست نخست‌وزیر انگلیس آن بوده که دولتهای بزرگ از فرانسه و انگلیس و آمریکا یک دولت گردند و دولتهای دیگری را با داشتن استقلال داخلی در زیردست خود راه برند (از روی مدل امپراتوری انگلیس). این عقیده را دیگران هم داشته‌اند. ولی پیداست که این بدولتهای کوچک گران خواهد افتاد و آنها آزادی خود را از دست رفته خواهند شمرد و گردن نخواهند گزاشت.   در ایران کسان بسیاری هستند که سخنان سوسیالیستها را شنیده‌اند و آرزو دارند که مرزها از میانه‌ی کشورها برافتد و همه‌ی جهان یک کشور گردد. این هم عقیده‌ی آنهاست.   پیداست که این آرزو هم بسیار خامست. زیرا با این جداییهای نژادی و دینی و آرمانی که درمیان مردمانست همه‌ی جهان یک کشور نتواند بود. اگرهم تواند بود و باشد باز نیاز خواهد بود که برای آسانی کارها تقسیماتی درمیانه پدید آورده شود. ایران که یک کشور است و در زیر یک حکومت اداره می‌شود ما برای آسانی کار آن را به استانها و شهرستانها تقسیم کرده‌ایم. در یک شهر که هزارها خانواده زندگی می‌کنند هر خانواده‌ای برای خود خانه‌ی جداگانه بنیاد گزارده و زندگی جداگانه پیش گرفته است.   اگر از من بپرسند بهترین راه آنست که کشورهایی که امروز بحال استقلال زندگی می‌کنند به همان حال خود بمانند. مثلاً مردم فرانسه که تیره‌ای هستند و نژاد و زبان و تاریخ جداگانه دارند و کشوری برای خود برپا گردانیده جدا از دیگران می‌زیند بهتر است به همان حال خود بمانند و کشور و استقلال خود را نگه دارند ـ همچنان دیگر نژادها و تیره‌ها ـ و در همان حال باستواری روابط بین‌المللی کوشیده شود و بدانسان که گفتیم یک حکومت بزرگ همه‌جهانی پدید آورده شود.   آن مَثَل شهر و خانواده‌ها که زدم این موضوع را روشن می‌کند. در یک شهر هر خانواده‌ای در درون خانه‌ی خود آزاد است و زندگانی جدا دارد و در همان حال یک رشته همبستگیها درمیان آنهاست. وظیفه‌هایی از نظر شهری بگردن هر یکی از آنهاست. یک حکومتی آنها را راه می‌برد. [1]ـ Clement Attlee