Payvast Software Group

قلمه گل رز فیتزجرالد در آرامگاه حکیم خیام بزرگ

اروین یالوم در ۹۰ سالگی از مهم‌ترین آموخته‌اش می‌گوید، خلاصه‌ی آن همه کتابی که پشت سرش قرار دارد را در یک جمله به ظاهر ساده اما مهم چنین بیان می‌کند: «هرکاری از دستتان برمی‌آید برای کمک‌رسانی به دیگران انجام دهید.» وقتی همین جمله‌ی به ظاهرا ساده را از زبان کسی مانند اروین یالوم می‌شنویم، بیشتر به اهمیت آن پی می‌بریم؛ یالوم همواره بر «رابطه، عشق، کمک‌رسانی، عدالت و نیکوکاری» تاکید می‌کند، زیرا زندگی کردن دشوار است، مُردن نیز. پس بهتر است تا می‌توانیم دنیا را به جای بهتری برای زیستن تبدیل بکنیم، هرچقدر حال آدم‌های اطرافمان بهتر باشد، حال ما هم بهتر خواهد شد، نیکی و نیکوکاری را گسترش دهیم، عشق را گسترش دهیم، حال خوب را گسترش دهیم، جهان ما نیازمند حال خوب است، به شدت نیازمند حال خوب است. @existentialistt https://www.instagram.com/p/COnpmdwBLA8/

@razhoft ■ ساعت دروغ می‌گوید. زمان دور یک دایره نمی چرخد! زمان بر روی خطی مستقیم می‌دود. و هیچگاه، هیچگاه، هیچگاه باز نمیگردد. ایده ساختن ساعت به شکل دایره، ایده جادوگری فریبکار بوده است! ساعت خوب، ساعت شنی است! هر لحظه به تو نشان مي دهد که دانه ای که افتاد دیگر باز نمی گردد. و به یادمان می‌آورد که زمان «خط» است نه «دایره» و زمان رفته دیگر باز نمی‌گردد. نه افسوس ،نه اصرار،بر اين خط بي انتها تاثيري ندارد...تفسير اش بماند براي اهل اش....همين. فریبی که ما را خرسند می کند بیش از صد حقیقت برای ما ارزش دارد 👤 #آنتون_چخوف 📚 #تمشک_تیغ_دار ■ ترجمه‌ی #صادق_هدایت @razhoft @razhoft @razhoft رازی نهفته

«معلم»ها انسان‌ها به دو گونه معلم نیاز دارند: معلم‌های کاهنده و معلم‌های افزاینده. کاهندگان، بیش از آنکه بیاموزانند، آموزش‌های پیشین را می‌ستُرند و می‌کَنند. آنان غلط‌ها را نشان می‌دهند، بر خطاها انگشت می‌گذارند، جان‌های انباری را سبک‌بار و رودخانۀ جامعه را لایروبی می‌کنند. سپس نوبت به افزایندگان می‌رسد که آموزه‌های نو بیاورند و اندیشه‌های بکر بیافرینند. بدون معلم‌های کاهنده، از درۀ حماقت و بلاهت بیرون نمی‌آییم و بدون معلم‌های افزاینده، به هیچ قله‌ای نمی‌رسیم. مُزد معلم‌های کاهنده، خون دل است و بدنامی و اتهامات رنگارنگ و فقر و مرگ آهسته. این گروه از آموزگاران، نه جایی استخدام می‌شوند، نه جیره و مواجب دارند و نه حرمت و احترام. آنان، به جرم کاستن و کندن، آماج تیر ابلهان و شمشیر ابله‌سواران و نیزۀ بلاهت‌پرستانند. هیچ روزی از سال، به نام ایشان نیست؛ اما آینده بر گردۀ زخمی آنان سوار است. مرحوم رضا بابایی