𝒔

اگه عشق تو ریشَش بود، هیچ موقع هَرز نمی‌رفت.

ترسناکه واقعا. ‏که ندونی یک نفر نسبت بهت چه فکر یا احساسی داره و هر چی که میگه میتونه یه دروغِ بزرگ باشه.

آدم نمیتونه از کسی که دوستش داره دست برداره، یعنی اگه خودش هم بخواد دلش این اجازه رو بهش نمیده، واقعیتش اینه که شاید برای چند ساعت عصبانی بشی، اظهار بی‌تفاوتی کنی یا به خودت این رو تلقین کنی که دیگه پیگیرش نیستی اما مگه دل دست برداره؟ مگه دل کنده میشه به این راحتی؟ هزار بار هم خودت رو راضی به این کنی که برات مهم نیست و بهش فکر نمیکنی اما باز هم یجایی، یه گوشه‌ای خودت رو درگیر فکر کردن بهش میبینی.

موفقیت خاصی ندارم اما حس میکنم آدم خوبیم، دین کسی گردنم نیست، بد کسی رو نخواستم، حسادت کسی رو نکردم، برای رسیدن به اهدافم ، اهداف بقیه رو پایمال نکردم، در مقابل صداقت دیگران سیاست نداشتم و این وسط درسته بهم زیاد ضربه زدن و دلم رو شکستن ولی من هیچوقت این کار رو با کسی نکردم.

اگه فهمیدی ناراحتم و گذاشتی ناراحت بمونم دیگه فرقی با بقیه آدما نداری برام.

خونه‌ی من اونجاست که بویِ تو باشه.

‏من تا وقتی احساس نکرده بودم که کسی رو دوست دارم، فکر میکردم آدم حسودی نیستم.

چجوری گذاشتنت تو تقدیر من، که هرکاری کنم بازم درگیرتم.