ویرانه‌نشین

من ریزترین اتفاقات زندگیم رو با دوستام در میون می‌ذارم، اما اونا موقع حرف زدن از زندگی‌شون مدام گزینش می‌کنن که چه چیزهایی رو باهام به اشتراک بذارن. و این قضیه به شدت ناراحتم می‌کنه.

این آدما چه حوصله‌ای دارن که‌ می‌تونن انقدر پر قدرت رو مغزت راه برن..!

هر وقت بین «دوستش دارم» و «داره بهم آسیب می‌زنه» گیر کردی، شک نکن که وقت رفتنه.

تا وقتی سنت کمه، فکر می‌کنی فقط فامیل پدری دو رو و به‌دردنخورن. بزرگ‌تر که می‌شی، می‌فهمی فامیل مادری هم دست‌کمی از اونا ندارن؛ فقط اون موقع نفهمیده بودی.

انقدر فهمیده بودن هم خوب نیست. فکر کن طرف اذیتت کنه، بعد تو چون ریشه رفتارش رو می‌دونی دلتم براش بسوزه!

خیلی دوست داشتم از نصیحت و تجربه‌ی دیگران استفاده کنم، ولی متأسفانه از اون آدمام که حتماً باید به‌گا برم تا بفهمم چه خبره.

من رابطه‌ی عاطفی نمی‌خوام؛ واریزی منظم می‌خوام.

من می‌گم بحث پولش نیست ولی تو باور نکن.😭

من و مديريت هزينه‌ها دو خط موازى هستيم.

چند ساعت خنده، کلی حال خوب.

بعضیا استاد نقش قربانی بازی کردنن؛ اول آزارت می‌دن، بعد که جواب‌شون رو می‌دی مظلوم می‌شن و تو رو مقصر جلوه می‌دن.

با آدم بلاتکلیف، فقط زمانت از دست می‌ره.

من تو رو نه از روی بی‌احساسی، بلکه از روی احترام به خودم کنار گذاشتم.

وقتی تکلیف خودت با خودت روشن نیست، چجوری انتظار داری کسی باهات آینده بسازه؟