ویرانه‌نشین

چند روزه وارد مرحله‌ی جدیدی از زندگیم شدم و مشغول به کار شدم. هنوز اول راهم، اما حسم بهش خوبه. شاید خسته بشم، شاید بعضی روزها سخت بگذره، ولی فکر می‌کنم آدم‌ها توی روزهای سخت ساخته می‌شن. برای همین از سختی نمی‌ترسم. چون می‌دونم سختی کشیدن آدم‌هارو مقاوم‌تر می‌کنه.

به یه جایی از زندگی رسیدم که "دوستت دارم" رو بیشتر از اینکه باور کنم، زیر سؤال می‌برم.

مردم برای عزیزترین آدم زندگی‌شون فوقش چند هفته یا چند ماه سیاه تن می‌کنن؛ ولی عجیبه که خیلی‌ها بعد از ۱۴۰۰ سال هنوز برای کسی عزاداری می‌کنن که نه دیدنش، نه شناختنش، و حتی مطمئن نیستن که وجود خارجی داشته یا نه!

حرامزادگی شما در لیگ دیگری‌ست.

چقدر چاقی، چقدر لاغری، چقدر جوش زدی!!! تا کِی می‌خواید به گفتن این حرفا ادامه بدید؟ تا کی می‌خواید ظاهر آدم‌ها رو تبدیل به موضوع گفت‌وگو کنید؟ هر آدمی هر روز خودش رو جلوی آینه می‌بینه و می‌دونه که چه وضعیتی داره، بازگو کردنش از سمت شما وقتی تاثیر مثبتی نداره کار بیهوده‌ایه، لازم نیست چیزی رو که خودش بهتر از هر کسی می‌دونه، مدام بهش یادآوری کنید. لطفا اگه نکته مثبتی واسه گفتن ندارید، دهن‌تون رو ببندید.

آماده‌ی پایان دادن به زندگی‌ام نیستم. فعلا نیستم.

توروخدا یه نفر بیاد دکمه‌ی بی‌خیالِ مغزم رو پیدا کنه.😭

بعضی چیزها ارزش جنگیدن ندارن، حتی وقتی حق با تو باشه.

+خوبی؟ _آره، معلومه که خوبم.

آدم‌ها همین‌اند. ناامید‌کننده و حرامزاده‌.

سرنوشت مرا در سنی غمگین کرد که مردم در آن سن؛ آرزوهایشان را برآورده می‌کنند.

بزرگ‌تر تا وقتی بزرگ‌تره که بزرگی کنه، وگرنه فقط زودتر به دنیا اومده.

آدم‌ها تغییر نمی‌کنن؛ بیشتر اوقات فقط شرایط، بخش‌های مختلف‌شون رو آشکار می‌کنه.

هرچی کمتر از آدم‌ها انتظار داشته باشی، کمتر ناامید می‌شی.

من وقتی دوستام ازم تعریف می‌کنن: از بیرون: «مرسی» از درون:✨🦋🌸🎊🌈💖🥹💫

اون لحظه‌ای که می‌بینم کادوم هنوز داره استفاده می‌شه خیلی خوشحال می‌شم، حتی خیلییییی.💘

تو نگفتی برو، اما موقع رفتن هم مانعم نشدی و چه نخواستنی واضح‌تر از این؟