ویرانه‌نشین

از آقایونی که تو خیابون با ماشین میفتن دنبالم تو یه لول دیگه بدم میاد. مردتیکه حداقل به خودت زحمت بده و از اون ماشین تخمیت پیاده شو.

واقعا خوشحالم که دوست‌پسر ندارم. فکر کن با این‌همه بدبختی و گرفتاری یکی هم بیاد با کارای احمقانه‌ش گند بزنه به اعصابت. آخرشم بهت بگه تو زیادی حساسی. بعد ولت کنه و بره گیم بزنه.

خیلی برام عجیبه که تو قرن ۲۱ هنوزم کسایی پیدا می‌شن که خیانت یا هرز بودن آقایون رو با بدلباسی خانوم‌ها توجیه می‌کنن. تا کِی زنان علیه زنان؟ بیاید با هم صادق باشیم. وقتی می‌گید زنان بدلباسن و همین باعث خیانت مردها می‌شه، دراصل دارید می‌گید که مرد‌ها بی‌اراده‌‌ن و قوه تعقل ندارن و فقط با غریزه پیش می‌رن. با این حرف مسئولیت رو از دوش مرد برمی‌دارید و به گردن زن می‌ندازید. این واقعا ناعادلانه و به دور از عقل و منطقه‌. زن مسئول کنترل مرد نیست. خیانت یه انتخابه و کاملا آگاهانه انجام می‌شه. لطفا خودتون رو با توجیه‌های احمقانه گول نزنید.

همه‌چیز می‌گذره، ما هم.

پسرا به دوست‌دخترشون می‌گن "دخترم"و من واقعا چندشم میشه و به نظرم مسخره میاد. شما هم همین حس رو دارید یا من دارم زیادی شلوغش می‌کنم؟

این روزا خیلی یاد مامان می‌افتم. نه اینکه روزای دیگه یادم نباشه، نه. ولی این روزا یکم بیشتر. دلم برای بغلش تنگ شده، برای بوش، برای صداش، حتی برای عصبی شدناش. قطعاً اگه بود، همه‌چی یه جور دیگه‌ای می‌شد. اگه بود، خیلی‌ها به خودشون جسارت نمی‌دادن که هر حرفی رو بهم بزنن. ولی زندگی اینجوری نیست، نه؟ آدم باید تنهایی بلند شه و بره. الان فقط دلم یه بغل دیگه می‌خواد، یه بغل که حالم رو خوب کنه .

گاهی زندگی مجبورت می‌کنه همه چی رو از دست بدی، تا یاد بگیری چی رو باید نگه داری.

امشب.

دوست داشتن، اون عشقِ الکی تو فیلما نیست که تا دیدیش بگی دوست دارم و عاشقتم. باید اجازه بدی زمان بگذره‌. یعنی چند بار باهاش حرف بزنی، چند بار سکوت کنی، چند بار ببینی تو روزای بدش چطوریه، بعدش اگه دیدی هنوز دلت واسه‌ش می‌زنه، اونوقت حرف بزن و بگو دوسش داری.

به آدمی که تو کمتر از یه هفته بهت ابراز علاقه می‌کنه، شک کن؛ نه اعتماد.

من واقعاً اتاقم رو دوست دارم. اینکه جایی هست تا ساعت‌ها با خودم خلوت کنم، بخندم، گریه کنم، بخوابم یا حتی هیچ‌کاری نکنم، یکی از بهترین لذت‌های زندگیمه.

کلا برای اطمینان پسر دیدید جیغ بزنید فرار کنید

وقتی یه رابطه بدون دلیل موجهی تموم میشه، ذهنت همش روش قفل میکنه که چرا؟ چون مغز از ناتمام موندن خوشش نمیاد! ذهن مدام برمیگرده به همون اتفاق، نه برای اینکه عذابت بده، بلکه برای اینکه یه پایان، یه جواب یا یه معنی براش پیدا کنه.

هیچ‌چیز مثل قبل نمی‌شه؛ و شاید اشکالی هم نداشته باشه.

گاهی بهترین اتفاق، رفتنِ کسیه که فکر می‌کردی باید بمونه.

من تلاشم رو کردم و جای "ای کاش" نذاشتم. پس اونی که آخر داستان پشیمون می‌شه و حسرت می‌خوره من نیستم.