ویرانه‌نشین

نمی‌دونم شما هم حس می‌کنید یا نه. ولی امروز خیلییییی جمعه‌س.

تو ارتباط‌ت با آدم‌ها به این فکر نکن که فلانی سنش بیشتره، پس بیشتر می‌فهمه. سن فقط تعداد دفعاتی که زمین به دور خورشید چرخیده رو نشون میده، نه عمق درک یه آدم از درد، عشق و مشکلات رو. سنِ بالاتر، دلیل بر بیشتر بودن فهم و شعور نیست.

هرکی گفت نمی‌شه، این عکس رو نشونش بدین.

وقتی میگم بعدا بهت زنگ میزنم، منظورم در ادامه‌ی زندگیه. نه که امروز. مثلا ۱۰ سال دیگه. اینقد عجله نکن.

گاهی مسیر از مقصد قشنگ‌تره. مثل امروز.

اگه از چشمم بیفتی، یه جوری نادیدت می‌گیرم که هر روز از خودت بپرسی" این واقعا همون آدمیه که من می‌شناختم؟ این همون آدمیه که روزی دوستم داشت؟

یاد گرفتم نسبت به هر حرف و رفتاری ری‌اکت ندم، هرچیزی ارزش واکنش من رو نداره.

به‌عنوان یک انسان، ما می‌تونیم با آدم‌های زیادی معاشرت کنیم و حتی صمیمی باشیم. اما صمیمیت، دلیلِ سفره‌ی دل باز کردن برای هرکسی نیست. چون هرکسی ظرفیت، درک و شعورِ شنیدنِ رازها و جزئیات زندگی تو رو نداره. بعضی‌ها همون چیزهایی رو که از سرِ اعتماد بهشون گفتی، یه روز علیهِ خودت استفاده می‌کنن و به نقطه‌ ضعفت تبدیلش می‌کنن. پس صمیمی باش، اما بی‌حساب اعتماد نکن؛ چون حفظِ حریمِ شخصی، بخشی از حفظِ شخصیت و ارزشِ خودته.

دنیا با اونایی که دوست داری قشنگ‌تره.💘

نجات‌ دهنده حمومه. برو حموم تا هم خودت رو نجات بدی هم اطرافیانت رو.😷

اتفاقی که تا چند ماه پیش من و به وجد می‌آورد، امروز حتی ذره‌ای احساسِ ذوق در من ایجاد نکرد.

منم همینطور پیشی.

من آدم انتقادپذیری‌ام. اما خیلی مهمه که تو در چه قالبی و با چه لحنی به من انتقاد کنی. اگه انتقادت همراه‌ با توهین باشه، نه ارزشی برای تو قائل می‌شم، نه نقدت.

یادمه ۱۴_۱۵ سالم بود که رفتم تو رابطه. وقتی با دوستام دعوام می‌شد برای اون پسر تعریف می‌کردم و اون می‌گفت ولشون کن اونا حسودن، بهت حسودی می‌کنن، به رابطه‌مون حسادت می‌کنن و دوست‌های خوبی نیستن. و من همیشه می‌گفتم آره حق با توئه و پسر رو به دوستام ترجیح می‌دادم. الان که اون روزا رو مرور می‌کنم می‌بینم چقدر ساده و احمق بودم. اما خداروشکر می‌کنم که الان می‌فهمم چه خبره، چون خیلیا هنوز نفهمیدن.

روز جهانی تنبلی رو به تخمدانم تبریک میگم که از همه تنبل‌تره.

حس اضطراب و دلشوره‌ی عجیبی همراهمه. دائم دارم فکر می‌کنم اگه بابا چیزیش بشه، اگه داداش چیزیش بشه.... . نمی‌دونم چرا این حس اومده سراغم، اما فکر می‌کنم اگه اتفاقی برای عزیزانم بیفته این‌دفعه من دیگه تموم می‌شم.

یه اخلاقی که توی خودم خیلی دوست دارم، اینه که اگه روزی ارتباطم با هرکسی، چه دوست، چه فامیل به هر دلیلی تموم بشه، هیچ‌وقت براش آرزوی بدی نمی‌کنم. هرچقدر هم که بهم بد کرده باشه یا حس بدی بهم داده باشه دلم نمی‌خواد زندگیش به هم بریزه. برعکس، دلم می‌خواد حالش خوب باشه و روز به روز پیشرفت کنه.

انگار کم‌کم دارم به نبودنِ بعضیا عادت می‌کنم.