Escapism

دلتنگی هم حس عجیبیه؛ یکم که بهش فکر میکنی میبینی اصلا دلتنگ آدمها نمیشی. دلتنگ خاطرات و حسی که اون لحظه خودت داشتی میشی. انگار فکر کردن به فقدان حال خوبته. @OurEscapismway

فرقی نداره چقدر به خودت بگی میتونم، خودتو قوی نشون بدی و به نظر خودت به پذیرش رسیده باشی؛ میخندی، حرف میزنی و به نظر زندگی نرماله. ولی یه روز، وقتی داری کار میکنی، سوار ماشین شدی و... پاهات سست میشه، غم عالم مثل یه موج عصبی توی قلبت، مغزت جریان پیدا میکنه. چون تو فقط روی غمت سرپوش گذاشتی. @OurEscapismway

فشار، آدم‌ها را عوض نمی‌کند؛ آن‌ها را آشکار می‌کند. '

نیست در دیده ی ما منزلت دنیا را. ما نبینیم کسی را که نبیند ما را ..!

حقیقت اینه که بیشترِ ما از زندگی خسته نیستیم؛ از وانمود کردن به خوب بودن خسته‌ایم. @OurEscapismway

یادته؟! یادت رفته ازبس دیگه نبودی. @OurEscapismway

نه دیگه. وقتی خیلی وقته از ارتباطمون گذشته نمیتونی با همون لحن و ادبیات قدیم پیام بدی. @OurEscapismway

و قسم به رخنه‌ی شوق در هنگامه‌ی اشک که آرزوها، آرزو نمی‌مانند... @OurEscapismway

آدم‌ها برمی‌گردن؛ ولی حس‌هایی که تو کنارشون داشتی معمولاً هیچوقت برنمی‌گردن. @OurEscapismway

در ذهنم مدام تکرار می‌کنم؛ مگر می‌شود قهوه هایم انقدر تلخ باشند... شاید زمان باید بگذرد تا فال هایم تعبیر شوند...

همه ی انسان ها ناقصن... --Mary and Max @OurEscapismway

حالا چه سکوت معنا دار چه حرفای پر بار. وقتی تو هیچ کدوم نمیفهمی تاثیرش چیه!؟ @OurEscapismway

به بوسیدنت فکر کردم. نه به خودِ آن بوسه، به تمام چیزهایی که می‌توانست قبل و بعد از آن اتفاق بیفتد. به دستی که شاید می‌گرفتم، به حرف‌هایی که شاید می‌گفتم، به جهانی که برای چند ثانیه می‌توانست کمتر بی‌رحم باشد. اما بعد فهمیدم من بیشتر از تو، عاشق تصویری شده بودم که از تو ساخته بودم. عاشقِ کسی که شاید هرگز وجود نداشت؛ کسی که در خیال من می‌ماند، نه در واقعیتی که همیشه بلد بود چیزی را که دوست دارم از من بگیرد. پس فکر بوسیدنت را بوسیدم. نه تو را؛ نه کسی را که رفت و پشت سرش انبوهی از سؤال و سکوت گذاشت. فقط آن خیال را بوسیدم؛ همان تکه‌ی کوچک از من که هنوز باور داشت شاید یک روز همه‌چیز درست شود. همان بخش ساده‌لوحی که هنوز منتظر بود از سمت تو چیزی برسد؛ یک جمله، یک نگاه، یک نشانه که ثابت کند تمام این انتظار بیهوده نبوده است. بوسیدمش، برای آخرین بار. با تمام دلتنگی‌هایی که هیچ‌وقت فرصت پیدا نکردند گفته شوند، با تمام شب‌هایی که نام تو را آرام در ذهنم تکرار کردم و جوابی نشنیدم. بعد آرام کنار گذاشتمش. نه چون دیگر دوستت نداشتم؛ چون فهمیدم دوست داشتنِ کسی که فقط در خاطره‌هایم حضور دارد، شبیه نگه داشتنِ دستی است که مدت‌هاست رها شده. تو را از دست ندادم؛ من چیزی را از دست دادم که فکر می‌کردم تو قرار است باشی. و شاید تلخ‌ترین بخش ماجرا همین بود؛ اینکه آدم گاهی برای رفتنِ یک نفر گریه نمی‌کند، برای مرگِ رؤیایی گریه می‌کند که با رفتنِ او دیگر زنده نمی‌ماند. پس فکر بوسیدنت را بوسیدم، آرام و بی‌صدا، مثل خداحافظی با چیزی که هنوز دوستش داری اما دیگر نمی‌خواهی تمام زندگی‌ات را پای برگشتنش منتظر بمانی. و بعد، کنار گذاشتمش. جایی دور، کنار تمام چیزهایی که روزی فکر می‌کردم بدون آن‌ها نمی‌توانم ادامه بدهم. @OurEscapismway

بعضی پایان‌ها... از همون صفحه‌ی اول شروع شده بودن. فقط هیچ‌کس بینِ خط‌ها دنبالشون نگشت... https://t.me/worldstorydream