SHIRDAL POST | شیردال پست

💠شب بخیر همراهان💠 @SHIRDALPOST

به یاد همه خلبانان❤️❤️ @SHIRDALPOST

دو خلبان نیروی دریایی آمریکا شامگاه دوشنبه هنگام تلاش برای فرود یک فروند EA-18G Growler روی ناو هواپیمابر USS Dwight D. Eisenhower در نزدیکی سواحل ویرجینیا، پس از نقص سامانه سیم گیرنده هواپیما مجبور به اجکت شدند.🇺🇸

هر دو خلبان به‌سرعت توسط نیروهای جست‌وجو و نجات HSC-7 نجات داده شدند، به ناو بازگردانده شدند و برای ارزیابی پزشکی به مرکز پزشکی نیروی دریایی پورتسموث منتقل شدند. هر دو خلبان از اسکادران جنگ الکترونیک VAQ-130 موسوم به «Zappers» بودند. در جریان این حادثه، چهار ملوان دیگر نیز زخمی شدند؛ دو نفر از آن‌ها برای ارزیابی بیشتر به مرکز پزشکی پورتسموث منتقل شدند و یک ملوان دیگر نیز به بیمارستانی در منطقه نورفک انتقال یافت. جراحات او تهدیدکننده جان نبود. در مجموع، ۸ ملوان پس از حادثه توسط کادر پزشکی ناو مورد ارزیابی قرار گرفتند. علت دقیق این سانحه همچنان در دست بررسی است و هنوز مشخص نیست خود EA-18G Growler از بین رفته یا آیا ناو هواپیمابر نیز آسیب دیده است.

⚔️@Military_land🛡️

AN/APG-71 رادار APG-71 یک ارتقاء در دهه ۱۹۸۰ رادار AWG-9 برای استفاده در F-14D Tomcat بود. این رادار شامل فناوری و ماژول‌های رایج توسعه‌یافته برای رادار APG-70 مورد استفاده در F-15E Strike Eagle است که پیشرفت‌های قابل توجهی در سرعت پردازش (دیجیتال)، انعطاف‌پذیری در حالت، رد پارازیت و برد تشخیص ارائه می‌دهد. این سیستم دارای یک آنتن با لوب جانبی کم، یک کانال محافظ با لوب جانبی خالی و ردیابی زاویه مونوپالس است؛ همه اینها برای کاهش آسیب‌پذیری رادار در برابر پارازیت در نظر گرفته شده‌اند. خود سیستم قادر به برد ۴۶۰ مایل (۷۴۰ کیلومتر) است، اما طراحی آنتن این برد را تنها به ۲۳۰ مایل (۳۷۰ کیلومتر) محدود می‌کند. استفاده از داده‌های رادار متصل به داده به دو یا چند F-14D اجازه می‌دهد تا سیستم را در حداکثر برد خود به کار گیرند. شرکت هیوز به اندازه کافی رادارهای APG-71 و قطعات یدکی برای تجهیز تمام 55 فروند F-14D تولید شده یا تبدیل شده تحویل داد، پیش از آنکه برنامه F-14D به عنوان یک اقدام کاهش هزینه کاهش یافته و در نهایت لغو شود. جنگنده F-14 در 22 سپتامبر 2006 رسماً از خدمت نیروی دریایی ایالات متحده بازنشسته شد و آخرین پرواز آن در 4 اکتبر 2006 انجام شد. 6/6 @SHIRDALPOST | #Taha

پس از سال‌ها توسعه و بحث با کنگره، نیروی دریایی سرانجام شروع به توسعه یک هواپیمای جدید متناسب با نیازهای خود کرد. هواپیمای جدید با نام F-14 ظاهر شد که به همان سامانه AWG-9/AIM-54 که در ابتدا برای F-111B در نظر گرفته شده بود، مجهز بود. در F-14، AWG-9 قادر است و سیستم داپلر آن به آن امکان می‌دهد تا قابلیت‌های نگاه به پایین و شلیک به پایین را داشته باشد. شرکت هیوز به اندازه کافی سامانه‌های AWG-9 و قطعات یدکی برای تجهیز تقریباً 600 هواپیمای F-14A/B برای نیروی دریایی و 80 هواپیمای دیگر برای نیروی هوایی ایران تحویل داد. همه سامانه‌های نیروی دریایی از رده خارج شده‌اند؛ برخی از سامانه‌های ایرانی هنوز در حال خدمت هستند. 5/ @SHIRDALPOST

همین امر در مورد نیروی دریایی صادق نبود، جایی که تهدید همچنان هواپیماهای سرنشین‌دار و موشک‌های ضد کشتی اولیه بود. هیوز پیشنهاد کرد که AN/ASG-18 و AIM-47 می‌توانند با کمی تغییر برای نیروی دریایی تطبیق داده شوند، به طوری که قابلیت ردیابی بیشتری اضافه شود و در عین حال اندازه آنتن رادار به اندازه‌ای مناسب‌تر برای هواپیماهای حامل کاهش یابد. نتیجه، رادار AN/AWG-9 و موشک فینیکس بود. تنها چیزی که مورد نیاز بود، یک بدنه مناسب بود که منجر به مشارکت نیروی دریایی در برنامه F-111B شد. اگرچه سیستم‌های رادار و موشکی (پس از گذشت حدود یک دهه در این مقطع) شروع به رشد کردند، F-111B به طور قابل توجهی اضافه وزن داشت و عملکرد حاشیه‌ای داشت، به خصوص در موقعیت‌های خاموشی موتور. در عین حال، نبرد واقعی بر فراز ویتنام ثابت کرد که ایده جنگنده تمام موشکی به سادگی عملی نیست و هر طراحی جنگنده‌ای باید بتواند با توپ‌ها به نبرد هوایی بپردازد، که F-111 به سادگی برای آن مناسب نبود. با توجه به پیشینه F-111 به عنوان یک بمب‌افکن تاکتیکی و جنگنده رهگیری، این موضوع نباید تعجب‌آور باشد. 4/ @SHIRDALPOST

AN/AWG-9 رادار AWG-9 حاصل مجموعه‌ای از برنامه‌های نیروی دریایی ایالات متحده برای ساخت چیزی بود که جنگندهٔ دفاع از ناوگان نامیده می‌شد: هواپیمایی مسلح به رادارها و موشک‌های بسیار دوربرد که قادر باشد دسته های هواپیماهای دشمن را در فاصلهٔ دور از ناوهای هواپیمابر درگیر کند. نخستین تلاش آن‌ها F6D Missileer بود که رادار پالس داپلر AN/APQ-81 ساخت وستینگهاوس را با موشک AAM-N-10 Eagle ساخت بندیکس ترکیب می‌کرد. Missileer هواپیمایی نسبتاً ساده بود و زمانی که برنامه‌ریزان دربارهٔ توانایی بقای آن پس از شلیک موشک‌هایش ابراز تردید کردند، این پروژه لغو شد و نیروی دریایی به دنبال جایگزین‌های با عملکرد بالاتر رفت. در همان زمان، نیروی هوایی ایالات متحده روی پروژهٔ رهگیر دوربرد مشابه خود کار می‌کرد: XF-108 Rapier. Rapier عملکردی بسیار بهتر از Missileer داشت، هرچند موشک AIM-47 Falcon و رادار AN/ASG-18 آن، که هر دو ساخت هیوز بودند، کوچک‌تر و کم‌بردتر بودند. کل این سامانه نیز بسیار گران بود و Rapier لغو شد و جای آن را Lockheed YF-12 گرفت که امید می‌رفت کم‌هزینه‌تر باشد و از هواپیمای جاسوسی Lockheed A-12 اقتباس شده بود. این پروژه نیز لغو شد، زیرا تهدید راهبردی از بمب‌افکن‌ها به موشک‌های بالستیک قاره‌پیما تغییر کرده بود. 3/ @SHIRDALPOST

AN/AWG-9 چندین حالت هوا به هوا را ارائه می‌دهد: جستجوی سرعت رادار موج پیوسته برد بلند، جستجوی برد در حین پرواز در بردهای کوتاه‌تر، و حالت ردیابی در حین پرواز با قابلیت ردیابی تا 24 هدف هوایی، نمایش 18 هدف روی نمایشگرهای کابین خلبان و شلیک همزمان به 6 هدف. این قابلیت در ابتدا برای این طراحی شده بود که به تامکت اجازه دهد دسته‌های بمب‌افکن را در برد بلند سرنگون کند. 2/ @SHIRDALPOST

رادارهای AN/AWG-9 و AN/APG-71 سیستم‌های راداری پالس-داپلر باند X چند حالته و سازگار با هر نوع آب و هوایی هستند که در جنگنده F-14 Tomcat استفاده می‌شوند و همچنین روی TA-3B آزمایش شده‌اند. این یک سیستم هوا به هوای دوربرد است که قادر به هدایت همزمان چندین موشک AIM-54 Phoenix یا AIM-120 AMRAAM با استفاده از حالت ردیابی در حین اسکن می‌باشد. رادار AWG-9 از یک کامپیوتر آنالوگ استفاده می‌کند در حالی که APG-71 نوع ارتقا یافته‌ای است که از یک کامپیوتر دیجیتال بهره می‌برد. هر دو AWG-9 و APG-71 توسط گروه سیستم‌های راداری شرکت هواپیمایی هیوز در لس‌آنجلس طراحی و ساخته شدند. پشتیبانی پیمانکاری بعداً توسط Raytheon به عهده گرفته شد. رادار AWG-9 در ابتدا برای برنامه لغو شده F-111B نیروی دریایی ساخته شده بود. 1/ @SHIRDALPOST

رگولوس

🔹کروز ها: 🔸ایران: 🔻۱:کرم ابریشم 🔻۲:نور، قدیر و قادر 🔻۳:نصر 🔻۴:ظفر و کوثر 🔻۵:یاعلی 🔻۶:پاوه 🔻۷:سومار و هویزه 🔻۸:ابومهدی و قدر۳۸٠ 🔻۹:عاصف 🔻۱٠:مبین 🔸امریکا: 🔻۱:باراکودا ۵۰۰ 🔻۲:تاماهاوک 🔻۳:فورد 🔻۵:ماتادور 🔻۶:کروز MGM13 🔻۷:رگولوس ۱ 🔻۸:رگولوس ۲ 🔸روسیه: 🔻۱:اس ۸٠٠٠ 🔻۲:خا ۵۸ 🔸المان: 🔻۱:وی ۱ 🔻۲:تائوروس 🔸اوکراین: 🔻۱:فلامینگو

جایگاه در بین رقبای پنهانکار و وضعیت فعلی 🔸تائوروس در ردهٔ موشک‌های کروز هواپرتاب دوربرد قرار می‌گیرد. 🔹از نظر فلسفهٔ طراحی، رقبای شناخته‌شدهٔ آن شامل : موشک Storm Shadow / SCALP و AGM-158 JASSM و SOM هستند. ▪️در حال حاضر این موشک در حال تولید و در خدمت ارتش های اسپانیا و آلمان و کره است. P12 @SHIRDALPOST | #P_S

ارتقای تائوروس ها 🔹در سال ۲۰۲۴ قراردادی برای تعمیر اساسی و نوسازی تائوروس‌های مورد استفادهٔ آلمان اعلام شد. ▪️این برنامه صرفاً تعمیر موشک‌ها نیست و شامل ارتقای فناوری سامانه نیز می‌شود. 🔸شرکت Saab نیز در مارس ۲۰۲۵ اعلام کرد قراردادی به ارزش حدود ۱٫۷ میلیارد کرون سوئد برای قطعات، نوسازی و نگهداری تائوروس‌های آلمان در بازهٔ ۲۰۲۵ تا ۲۰۳۵ دریافت کرده است. 🔹تائوروس را بهتر است یک پروژهٔ مشترک آلمان–سوئد دانست. ▪️شرکت اصلی پروژه TAURUS Systems GmbH است که امروزه متعلق به شرکت MBDA Deutschland — ۶۷٪ و شرکت Saab Dynamics — ۳۳٪ سهام است. P11 @SHIRDALPOST | #P_S

نسخه ها 🔻نسخه KEPD 350K مورد استفادهٔ کرهٔ جنوبی است. 🔹این نسخه در بخش‌هایی از سامانهٔ ناوبری و تجهیزات GPS با مدل پایه تفاوت دارد. 🔸از جمله تجهیزات آن، گیرندهٔ GPS با قابلیت SAASM است که برای افزایش مقاومت در برابر برخی روش‌های اخلال و جعل سیگنال GPS طراحی شده است. 🔸یک نسخهٔ کوچک‌تر با نام KEPD 350K-2 نیز پیشنهاد شد. 🔹هدف این پروژه، ایجاد نسخه‌ای سبک‌تر برای جنگنده‌های کوچک‌تر، از جمله FA-50 کرهٔ جنوبی بود. 🔹برای این نسخه برد حدود ۴۰۰ کیلومتر و سرعت حدود Mach 0.6–0.9 مطرح شده بود. ▪️با این حال، KEPD 350K-2 به شکل تائوروس استاندارد وارد خدمت گسترده نشد. 🔻در سال‌های اخیر برنامهٔ نسل جدید این خانواده با نام TAURUS NEO مطرح شده است. 🔸در دسامبر 2025، MBDA اعلام کرد که شرکت مشترک TAURUS Systems قراردادی برای برنامهٔ TAURUS NEO دریافت کرده است. ▪️همچنین آلمان برنامهٔ نوسازی موشک‌های فعلی تائوروس را دنبال می‌کند. قرارداد نوسازی و نگهداری، قرار است آمادگی عملیاتی سامانه را تا دست‌کم ۲۰۴۵ حفظ کند. P10 @SHIRDALPOST | #P_S

پلتفرم های لانچ و کاربران 🔻تائوروس تاکنون با چند جنگنده/هواپیمای رزمی یکپارچه شده است. 🔹جنگنده Panavia Tornado IDS تائوروس یکی از مهم‌ترین تسلیحات دورایستای Tornado های آلمان است. 🔹بوندس‌وهر اعلام کرده که Tornado IDS در پیکربندی عملیاتی می‌تواند دو تائوروس حمل کند. 🔹 جنگنده های F/A-18A+ Hornet اسپانیا نیز توان حمل تائوروس را دارند. 🔹اف 15 های کره جنوبی (SlamEagle F15K) که در نسخهٔ صادراتی مورد استفادهٔ کرهٔ جنوبی با نام TAURUS KEPD 350K شناخته می‌شود. ▪️کاربران 🔻سه کشور به‌طور رسمی از خانوادهٔ KEPD 350 استفاده کرده‌اند: 🇩🇪 آلمان 🔹آلمان سفارش اولیهٔ ۶۰۰ فروند را برای Luftwaffe ثبت کرد. 🇪🇸 اسپانیا 🔹اسپانیا ۴۳ فروند تائوروس خریداری کرد. 🇰🇷 کرهٔ جنوبی 🔹کرهٔ جنوبی نیز ابتدا سفارش بزرگی برای F-15Kهای خود ثبت کرد و بعدها تعداد بیشتری سفارش داد. ▪️تائوروس برای کرهٔ جنوبی اهمیت ویژه‌ای داشت، زیرا این کشور به یک موشک دوربرد هواپرتاب برای مقابله با اهداف مهم در عمق خاک کرهٔ شمالی نیاز داشت. P9 @SHIRDALPOST | #P_S

پنهانکاری و پرتاب ▪️تائوروس به‌منظور کاهش احتمال کشف توسط پدافند هوایی، از ویژگی‌های طراحی کم‌قابل‌مشاهده و پرواز در ارتفاع پایین استفاده می‌کند. 🔹اما اصطلاح Stealth در مورد آن به معنی «نامرئی بودن برای رادار» نیست. 🔻هدف اصلی این طراحی، کاهش احتمال کشف و ایجاد مشکل برای سامانهٔ دفاعی از طریق ترکیبی از: سطح مقطع پایین‌تر + ارتفاع پرواز پایین + مسیر پروازی برنامه‌ریزی‌شده + ناوبری دقیق است. ▪️تائوروس یک موشک هواپرتاب است. پس از جدا شدن از هواپیمای حامل، بال‌ها و سامانه‌های پروازی آن وارد وضعیت پرواز می‌شوند و موتور موشک آن را در مسیر برنامه‌ریزی‌شده قرار می‌دهد. 🔹 برخلاف موشک‌هایی مانند Tomahawk که از کشتی یا پرتابگر زمینی شلیک می‌شوند، تائوروس برای رسیدن به هدف ابتدا به یک هواپیمای رزمی نیاز دارد. P8 @SHIRDALPOST | #P_S

سامانه ی فیوز لایه ای 🔻این سامانه قادر است تشخیص دهد موشک از چند لایه یا طبقهٔ سازه عبور کرده است. 🔹این فناوری با نام Layer Counting شناخته می‌شود. 🔸در کنار آن، فناوری Void Sensing نیز برای تشخیص فضاهای خالی داخل سازه استفاده می‌شود. 🔸در نتیجه، انفجار سرجنگی می‌تواند بر اساس ساختار هدف و عمق موردنظر برنامه‌ریزی شود، نه اینکه صرفاً در لحظهٔ برخورد سطحی منفجر شود. 🔹شرکت MBDA این ویژگی را یکی از قابلیت‌های منحصربه‌فرد تائوروس معرفی می‌کند. ▪️اهداف 🔻تائوروس برای مقابله با مجموعهٔ گسترده‌ای از اهداف زمینی طراحی شده است. 🔻از جمله 🔹اهداف سخت و زیرزمینی 🔹پناهگاه‌های مستحکم 🔹مراکز فرماندهی 🔹تأسیسات زیرزمینی 🔹اهداف نظامی با ارزش بالا 🔹مراکز راداری 🔹مراکز فرماندهی و کنترل 🔹مراکز ارتباطی 🔹انبارهای مهمات 🔹اهداف زیرساختی 🔹باندهای فرودگاه 🔹پل‌ها 🔹برخی تأسیسات بندری 🔻 تائوروس را یک سامانهٔ ماژولار معرفی کرده اند که برای مأموریت‌های مختلف قابل تطبیق است P7 @SHIRDALPOST | #P_S

عملکرد کلاهک ▪️مشهورترین ویژگی تائوروس، سرجنگی آن است که MEPHISTO نام دارد. 🔻کلاهک MEPHISTO یک سامانهٔ دو مرحله‌ای نفوذگر است که برای مقابله با اهداف سخت و عمیقاً مدفون‌شده (Hard and Deeply Buried Targets – HDBT) طراحی شده است. 🔸جرم کل سرجنگی در منابع رسمی حدود ۴۸۰ تا ۴۸۱ کیلوگرم اعلام شده است. 🔹کلاهک MEPHISTO از دو بخش اصلی پیش‌خرج/پیش‌نفوذگر و نفوذگر اصلی تشکیل میشود 🔸هنگام برخورد با یک سازهٔ مستحکم، بخش نخست مسیر ورود را ایجاد می‌کند و سپس نفوذگر اصلی وارد ساختار می‌شود. ▪️این طراحی به موشک اجازه می‌دهد برای اهدافی مانند: 🔹پناهگاه‌های مستحکم 🔹مراکز فرماندهی زیرزمینی 🔹تأسیسات بتنی 🔹تأسیسات نظامی محافظت‌شده 🔹برخی زیرساخت‌های سخت استفاده شود. ▪️بوندس‌وهر نیز تائوروس را مشخصاً برای حمله به Bunkers و مراکز فرماندهی مستحکم معرفی می‌کند. P6 @SHIRDALPOST | #P_S

هدایت ▪️یکی از نقاط قوت اصلی تائوروس، اتکا نکردن به تنها یک سامانهٔ ناوبری است. 🔻سامانهٔ ناوبری آن موسوم به Tri-Tec Navigation از چند منبع اطلاعاتی استفاده می‌کند: 🔸1- INS Inertial Navigation System سامانهٔ ناوبری اینرسیایی که حرکت موشک را بدون نیاز دائمی به سیگنال خارجی محاسبه می‌کند. 🔸2- GPS برای افزایش دقت موقعیت‌یابی استفاده می‌شود. 🔸3- Terrain Reference Navigation موشک ارتفاع و عوارض زمین را با داده‌های از پیش تعیین‌شده مقایسه می‌کند تا موقعیت خود را در طول مسیر اصلاح کند. 🔸4- Image-Based Navigation سامانهٔ تصویری، عوارض قابل مشاهدهٔ زمین را با اطلاعات ذخیره‌شده مقایسه می‌کند. 🔹این معماری باعث می‌شود تائوروس بتواند حتی در شرایطی که دسترسی دائمی به GPS وجود ندارد، مسیر برنامه‌ریزی‌شدهٔ خود را ادامه دهد. MBDA نیز تائوروس را دارای ناوبری مقاوم در برابر اخلال و تا حد زیادی مستقل از GPS معرفی می‌کند. ▪️در بخش پایانی پرواز، تائوروس از سامانهٔ تصویربرداری فروسرخ (IIR) برای کمک به شناسایی و تطبیق هدف استفاده می‌کند. P5 @SHIRDALPOST | #P_S