3AM

من در حال تماشای زندگیم:

‏کاش این دفعه به جای برقا من برم.

‏از توضیح دادن خودم به دیگران متنفرم. برام هیچ اهمیتی نداره که تو درباره من چه فکری میکنی. من حتی حاضر نیستم ذره‌ای تلاش کنم تا طرز تفکر تورو نسبت به خودم عوض کنم.

به عنوان یه دختر حاضرم بمیرم ولی نگم ببخشید.

وقتی ذوقمو کور کردی دیگه هرکاریم که کنی، من قرار نیست هیچوقت اون آدم قبلی بشم.

اگه یهویی از زندگی‌تون غیب شدم بدونید دلیلش خودم بودم و شما اونقدر برام عزیز بودید که نمی‌خواستم درگیر غم و غصه‌ی زندگی من بشید.

من میگم خوبم، بعدش تموم شب رو بیدار میمونم.

‏نمی‌خوام قبول کنم انسان های موردعلاقم آدمای کسشری شدن، نه باور نمیکنم، شماها خوب بودید که.

‏من تا الان فکر میکردم خوش قلبم نگو کصخل بودم.

دیگه پیامی از من دریافت نخواهی کرد، این داستان با همه‌ی خوبیا و بدیاش برای همیشه به پایان رسید.

شاید اگه هوا الان این‌طوری بود، آدم خوشحال‌تری بودم.

آدم خوبی که باشی،تو کسی رو از دست نمیدی اونا تو رو از دست میدن.

بعضی چیزا خراب نشدن که بخوای درستشون کنی، تموم شدن.

‏اره چیزی نیست افسردگی فصلیه (هر ۴ فصل همینه).

‏گل خریدن، گل هدیه دادن، گل گرفتن، گل فرستادن، هیچ‌وقت تکراری نمیشه.

نتیجه ی توقع داشتن از آدما چیزی جز ناراحتی نیست.

‏بدنم انقدر در حالت بقا بوده دیگه استرس و غم رو اونطور که باید حس نمیکنم، فقط نظاره‌گر و خشمگینم.