تصدّقت

تنها جایی که دوست دارم پسر باشم هیئته:))

تصمیم دارم اسم دخترم‌و در آینده بذارم «فَدَک».

آقاجونم.. عزیزقلبم، بعد از ۳۷ سال رهبری، بعد از بیش از ۵۰ سال زندگی توی تهران؛ بعد از این‌همه مجاهدت و زخم زبون شنیدن و تهمت شنیدن/قراره برای همیشه از تهران بره.. :) آقا ما از زنده بودن بدون شما چقدر شرمساریم..

جوابی که یه بچه پنج شیش‌ساله حاضر در جلسات و حلقات صالحین مسجد می‌ده رو شاید والله من بیست‌و چندساله به ذهن نداشته باشم. بچه‌ها رو مسجدی بار بیارید موجودی عجیب و لذت‌بخشی می‌ده بیرون.

عزیزعراقی؛ عزیزایران‌رو، دعوت کرده کربلا... الهی ما جامونده‌ها از کاروان لیاقت و عاقبت‌بخیری رو به تشییع آقامون کنار امام شهیدمون در کربلا برسون.!:)

می‌گفت: غرور رو ولش کن، این گریه بلند بلنداتو خرج امام حسین و هیئت نکنی کجا قراره بدردت بخوره؟ قفسه سینه‌ت رو برای آقای غریب و وحید، سرخ نکنی برای کی بکنی؟ مگه آدم از صدا کردن ارباب عطشانش خجالت می‌کشه که صدات آرومه؟ سینه بزن؛ بلند گریه کن. جا نمون از کشتیِ محرم.

بابا اگر کرده وَرَم زیرِ دو چشمم این یادگارِ مَردُم آل یهود است  

ولی من هربار که روضه می‌رسه اونجایی که حضرت زینب می‌گه:«والا وقاحت داره، خیمه نرید برادرم روی خیمه‌ها غیرت داره» میمیرم.

کاروان ماه و کوکب میرسد عمه سادات زینب میرسد :)

تو که نیاز نداری من نوکرت باشم، خیلیا هستن؛ ولی تنها نیازِ من، اندک مکانی اندک کاری اندک رفتاری در مسیرِ نوکری به درگاه توئه عزیزقلبم. امام حسین‌جانم.

تو جمعِ بنده خوبای خدا، جایی برای روسیاها هم هست؟

اوست کریم؛ این نامه‌ی اعزام ما به حرمِ عراقی چی‌شد پس؟!

ما در محرمِ بدون‌شما غریبیم و یتیم..

مولای؛ زندگی تاریک‌تر از حد معموله. اما شما نوری، شما مسیری؛ شما پناهی عزیزعراقی‌ما./