تصدّقت

دقت کردم من می‌گم حاشیه دوست ندارم ولی امار همه رو دارم. حالا من کسی‌و هم ندارم این اطلاعات رو بریزم وسط.

خوشم نمیاد پرایوت‌های مورد علاقم رو این ادمین‌های مودی پاک می‌کنن. حس می‌کنم روزمرگیم گرفته می‌شه ازم.

چقدر امروز رندوم شدم، فکرای رندوم میاد سراغم.

همه چیز خوبه تا اینکه یهو یادت می‌وفتی مذهبی هستی و فردای روز قیامت آبروت رو خدا نگه نداره آبروت جلوی همه بابت گناهات می‌ره. مثلا به همه می‌گه چقدر یکیو تو تنهایی مسخره کردی و جلوش گفتی عالیه.

قبلا برای توصیف اینکه چقدر اوضاع برام سخته می‌گفتم بابا من برای اینکه پای عقیدم وایسم صمیمی‌ترین و عزیزترین دوستمو رها کردم و جلوشو نگرفتم که نره که بمونه. می‌گفت خب این افتخاره؟ اینکه تو رفیقت رو کنار بذاری؟ راستش آره. :) افتخاره چون سختترین قسمت زندگی یه آدم می‌تونه این باشه که رفیق چندین ساله‌ش رو که وصله‌ی جونش بود رو، برای اعتقادش بذاره کنار. برای اینکه اعتقادش دیگه مخفی نمونه، برای اینکه خودش رو انتخاب کنه، برای اینکه بتونه سفت خدا رو بچسبه، برای اینکه بتونه به معجزات زندگیش اهمیت بده. و خب تو تصور کن بهاش مدتها تنهایی، بی‌اعتمادی، ضربه دیدن و شنیدن حرفایی که لایقش نیستی از طرف کسایی باشه که روزی روزگاری روزت بدون اونا تموم نمی‌شد. چیزی که قدمم رو توی مسیرم سفت کرد، مدت‌ها تنها بودن بود. مدت‌ها شب‌ها با استرس خوابیدن، مدت‌ها روزها وسط گرما احساس سرما کردن و یخ زدن دست‌هام بود. و الان؟ الان خیلی بهتره. هم زندگیم. هم خودم.

راستشو بخوای اگه بازم به عقب برگردم بازم عقیدمو انتخاب می‌کنم و حاضر نیستم دوستایی که منو بخاطر عقیده‌ای که برای بدست اوردنش تلاش کردم، منو کنار گذاشتن رو نگه دارم.

من هیچ‌وقت نمی‌تونم آدما رو توی زندگیم جایگزین کنم. یعنی اینکه مهم نیست تو کی بودی و چی‌شدی. مهم نیست با من چیکار کردی یا چقدر باهام بد بودی، مهم نیست عاقبت تو کسی‌و بجای من توی زندگیت داری یا نه. برای من اینه که تو آدمِ زندگی من بودی. حالا ممکنه ناامن شده باشی از یجایی به بعد، ممکنه کارمون به دعوا کشیده بود، ممکنه که رازایی که بهت گفتم رو کوبیده باشی توی روم، ممکنه ازم بدت اومده باشه و ازت متنفر شده باشم، اصلا ممکنه حتی در طول روز بهت فکر هم نکنم! اما تو یه روزی توی زندگیِ من سهم داشتی. پس پازل تو توی زندگیم خالی می‌مونه. هیچ‌کس جای تو نمیاد. تو یه جایی داشتی که شاید حیف و میلش کرده باشی و زخمش به جان منم نشسته باشه؛ اما خب توی زندگی من همه‌چیز سرجایِ خودشه. هرکسی که توی زندگیم وارد می‌شه، سرجای خودش قرار می‌گیره.

باورم نمی‌شه اینقدر دارم به اواخر ۲۳ سالگیم سریع می‌رسم؛ انگار همین دیروز ۱۹ سالم بود.

دیگه خب یک‌جایی باید بپذیرید فلک زده و مسکین هستید، دربست خدمت خانم بچه‌ها اینا.

این دیس‌لایک نشان از حسادت اقایان می‌دهد.🤝

گریه کنن.🦦

‌ اقایون میتونن گریه کنن سیسی

دیگه اینو فردا ویدیوشو می‌ذارم نمی‌شه همشو باهم.

تازه کجای کاری، یجای دیگه آقا گفته بود زن مثل اکسیژنه توی خونه. زن نباشه اکسیژن برای تنفس نیست.🦦

‌ اینقدر ذوق کردم سریع نشون شوهرم دادم

خانومیا حال کردید یا نه؟

آقای شهید می‌گفت: «برخلاف اون‌چه که معروفه، در بین دو جنس، اون جنس قوی‌تر زنه:). زن‌ها قوی‌تر از مردها هستن. زن‌ها می‌توانند با تدبیر و با ظرافت، مرد رو تو دست خودشون بچرخونن. زنی که اهل تدبیر باشه، مرد رو رام خودش می‌کنه. مثل این هست که ینفری بتوانه یک شیر درنده رو، افسار بزنه سوارش بشه.🦦 این معناش این نیست که او قوی‌تر است از لحاظ جسمی، معناش این است که؛ توانسته این اقتدار معنوی رو پیاده بکنه. زن‌ها؛ این توانایی رو دارن، منتهی با ظرافت. ظرافتی که می‌گیم تنها ظرافت در جسم و ساختمان جسمانی نیست، بلکه ظرافت در فکر و اندیشه و تدبیر و دستگاه تصمیم گیری‌ست، که خداوند متعال در زن قرار داده.» خب آقایون می‌تونن گریه کنن.

همین الان هم جنگ برای امریکا فرسایشی‌ هستش، و داره بدبختش می‌کنه. برای انتخاباته که اینقدر دارن دستو پا می‌زنن. از عمله‌های پهلوی‌چیشون بگیر تا عمله‌های اصلاح‌طلبشون. و خوب هم هست. دستو پا بزنن اصلا. کیه که اینا رو جدی بگیره؟ گمون کردن با شهید کردن حاج قاسم تمومه. شد؟ نشد. گفتن بعد از شهادت حضرت آقای شهید دیگه نظام سقوط می‌کنه، کرد؟ نکرد. ما پرچم‌داریم. کسی نمی‌تونه این رو از ملت ایران بگیره.

برای این حرف روحانی سخیف و بدبخت هم برید ببینید کارشناس‌های آمریکایی همه دارن با چه دیدی به ایران نگاه می‌کنن، چقدر ایران پیروز جنگ بوده، چقدر اوضاع برای اروپا سخت شده، چقدر ترامپ داره نقد می‌شه، مثلا همین امروز قیمت گازوئیل سر به فلک کشیده بود. لمِ زندگی این‌ها دست ماست. ما اهرم فشار داریم، دست بالا رو داریم.