تصدّقت

گفتمش سیر ببینم مگر از دل برود وآن چنان پای گرفته‌ست که مشکل برود دلی از سنگ بباید به سر راه وداع تا تحمل کند آن روز که محمل برود…

گفتمش سیر ببینم مگر از دل برود وآن چنان پای گرفته‌ست که مشکل برود دلی از سنگ بباید به سر راه وداع تا تحمل کند آن روز که محمل برود

گفتمش سیر ببینم مگر از دل برود وآن چنان پای گرفته‌ست که مشکل برود دلی از سنگ بباید به سر راه وداع تا تحمل کند آن روز که محمل برود…

بدرود عزیز کشور دوست…

می‌روی اندر سر راه وداعت مرد وزن پای در گل مانده‌اند از آب چشم اشکبار

هربار گفتم «خدایا، دنیایِ منه. منو با دنیام امتحان نکن» اما امتحان شدم، دنیام خالی شد و حالا دیگه عَلَى الدُّنْیَا بَعْدَکَ الْعَفَاءُ...

درخلوت غم به خویش می‌پیچیدم آمد به سرم از آنچه می‌ترسیدم

گریه کن سادات.. گریه کن...

جامونده از غافله‌های خوب‌های خدا و رو سیاه که می‌گن؛ منم.. من طفلک گنه‌آلود بی‌چاره.. یتیمِ پدر ندیده...

من نه تا حالا کربلا رفتم نه به آقام رسیدم.. چقدر طفلکم من... چقدر کجم چقدر بدم که هیچی قسمتم شده از این زندگی...

چقدر من بی‌لیاقتم... چقدر این چندروز احساس کم بودن می‌کنم... باخودم می‌گم که واقعا چرا من نه؟ چرا من نتونستم برم ببینمش؟ چرا من نشد برم تهران؟ چرا من به هیچ‌جایی نرسیدم؟

حاجی من دلم برای آقام تنگ شده، یکی منو از این کابوس نجات بده... خدایا یکاری برای دل ما بکن دورت بگردم....

متنفرم از جماعت وطن‌فروش بی‌وجدان نجس یهود دوست بی‌دین و ایمون.. متنفرم ازشون تا به ازل...

خدایا شما شاهد باش که عزیز ما بود اونکه امشب از مصلی برای همیشه رفت... شاهد باش که جان ما بود... شاهد این دل‌های شکسته مالامال از درد ما باش...

خدایا تو شاهد باش ما دلخوشیم به شما و حضرت صاحب الزمان. خدایا تو شاهد باش ما زخم زبون می‌شنویم از نجس‌های یهودی انسان‌نما...

خدایا تو شاهد باش که همونطور که در حق حسین زهرا جفا کرد لشکر یزید و یزید‌دوست‌ها؛ در حق سیدعلی ما هم جفا شد.. خدایا تو شاهد باش این قوم وحشی خون به دل شیعه کردن...

داغ عزیزانتون بختک شه روی زندگیتون هلهله‌کننده‌های یزیدی.. که داغ عزیز ما بسی روی دوش ما سنگینه...

تو خودت مشتاق هستی میهمان ما شوی لیک می‌راند گناه از خانه‌های ما تورا

همه شهیدا میان استقبالت آقاجون :")