‌ ‌blue hour !!

پووین برای پوند همیشه الهه‌ دست‌نیافتنی بوده.

نمی‌دونم تا حالا به این موضوع دقت کردید یا نه، احتمالا زمانی که داشتیم به گذشته پووین و پونگ‌ساپاک اشاره می‌کردیم فهمیده باشید که پوند واقعا خودش رو در حد پووین نمی‌بینه.

در نهایت همیشه سمتش برمی‌گرده چون حداقل اون درد وسط دنیای تاریکش به‌نظر آشنا میاد.

شنیدید که می‌گن آدم به‌قدری وابسته به درد می‌شه و بهش عادت می‌کنه که اگه درد نداشته باشه احساس می‌کنه یک جای کار می‌لنگه؟ پوند برای پووین نقش چنین دردی رو داره.

:)))

واقعیت تلخ اینکه پووین وقتی رفت فرانسه واقعا دلش می‌خواست پوند رو فراموش کنه.

زندگی است توی پدر و مادرش خلاصه شده و حتی خودش هم متوجه نیست این موضوع چقدر بهش آسیب زده. یادتونه زمانی که رفته بودن دیت، اولین دیتشون با ویلیام، است حتی غذا رو انتخاب نکرد. =))) "ترجیح می‌دم هرچی تو پیشنهاد می‌دی رو امتحان کنم" زر می‌زد. حتی نمی‌دونست چی دوست داره بخوره.

برعکس اکثر شخصیت‌های سینرز که بچگی‌هاشون با رویاپردازی گذشته، است می‌تونه براتون از کتاب‌های موردعلاقه پدرش، غذاهای موردعلاقه مادرش، فعالیت‌های موردعلاقه‌شون، جاهایی که دوست دارن بهش سفر کنن بگه اما اگه ازش بپرسید "خب تو دوست داری کجا بری؟" ساکت می‌شه.

برای همین پرث و پوند واقعا برای همدیگه احترام قائلن و البته پرث برای پوند واقعا آدم خاصیه.

پوند در واقع از تکنیک‌های هوشمندانه‌ش و تحمل دردش توی شرایط سخت خوشش میاد و همزمان دلش هم براش می‌سوزه. پیش خودش فکر می‌کنه اگه پرث رو انتخاب نکنه احتمالا همون‌جا می‌میره.

می‌دونید دیگه فضای آکادمی چجوری بوده اما اون روزی که پوند رفته آکادمی برای انتخاب یک نفر به عنوان بادیگارد سانتا، پرث آلردی مریض بوده و داشته توی تب می‌سوخته اما فرمانده‌شون مجبورش می‌کنه مبارزه کنه و پسره مثل چی کتک می‌خوره.

فکت رندوم بعدی اینکه پوند اولین‌بار پرث رو در حالی دیده که رسما یک قدم با مرگ فاصله داشته.

ناراحت‌کننده‌ست که در هر صورت تهش جدا شدن، نه؟

بعد ویلیام کوچولو بوده و می‌ترسیده پرث مثل آیدل‌های توی تلویزیون معروف بشه از پیششون بره برای همین هربار پرث از این حرف‌ها می‌زده گریه می‌افتاده و محکم بغلش می‌کرده.

فکت رندوم اینکه می‌دونستید پرث وقتی بچه بوده، دلش می‌خواسته هنرمند بشه؟ موزیسینی چیزی‌.

دلم برای شب‌های تحلیل کردن سینرز تنگ شده.

بیاید درباره یک چیزی حرف بزنیم.

از خنده تلپورت کردم به دنیای مردگان.

=))))