زنی‌دیگر.

در تلاش برای نپریدن از پل‌های مقابلم دارم یکی یکی یا می‌رینم روشون یا خرابشون می‌کنم.

اشتباهاتم رو طوری با خنده تعریف می‌کنم انگار نه انگار چند ساعت برای هرکدومشون زار زدم.

چیزی که بهش می‌گن استاک برای ما یه سرچ ساده‌ست.

اینکه شما یه گهی بخورید که همه در سطح توانشون برینن بهتون هم یک جور هنر محسوب می‌شه.

آدم درسخون باشه حالا یکم میگرن و کم‌خونی و کمبود آهن و کمبود ویتامین دی و بی و سرگیجه و گودی زیر چشم و قوز و غش و عینکی باشه دیگه؟

قبول دارید آدم درسخون باشه سالم باشه حالا یه اعتیاد ریزی هم به قهوه و سیگار و کتامین و شیشه و کراک داشته باشه دیگه؟

قبول دارین اعتیاد فقط اعتیاد به قهوه دیگه؟

خب این از این ج‌ج بریم برای ج‌ج بعدی که ما و ترامپ خیلی عقبیم.

البته راجب ناخونکارم این نظر رو ندارم. زنگ بزنم حالش رو بپرسم؟

ترمیم ناخون هم جالبه‌ها. نه تنها ناخونات رو خوشگل می‌کنی بلکه به تراپی هم دیگه نیازی نداری.

بجای فینال چرا کسی نخواست ناخونای من رو ببینه؟

That’s why i need no boy:

آقای راننده مشکل اینه من خودم بیشتر میانبرا رو بلدم و تو الان دقیقا داری از همونجا‌هایی می‌ری که من ده نفر رو خفت کردم.

مشکل اینه من ترسو نیستم فقط یکم شکاکم. اگه کسی کنارم عجیب رفتار کنه باید مراقب خودش باشه چون ممکنه یک آن تیز-

آقای راننده هنر می‌خواد که حتی مودب بودنت هم ترس‌برانگیز باشه.

از شروط اولیه استخدام شدن تو اسنپ شباهت بسیار زیاد راننده به قاتلین سریالیه؟