𝓣𝖺𝗌𝗁𝗈 𝓐𝗂𝗅𝖾𝗌𝗂 ☀🤍 ੭ ֢

کودکان اهنگامون🫴🏻

با تاشیرش اومد 🫴🏻

شما مَه ره نشناسنی!! قسمت هشتم8️⃣🚚

#TBD | •#Post•

@tulipeditt

بزارین با دوربینش عکس بندازع بچم🫵🏻

پست فستر همیشه قشنگ ترین پست میشع💋😭

فستر دهنشو اخرش کجا میمنه اینه دنیز🤣🤣

حرکت سر هاشون، اون دختری که وسط موند، 🤣🤣

داداش من برم شما راحت باشین

عاشق اداهاشون با فسترم🤣

من هرجا که اسمه سرش گذاشت رو شونه عادل چشاشو بست منتظر این بودم عادل بگه نخوابی،🤣🥱

قشنکی اینو وای،

ای تو بهانه واسه موندن!🫠🤍

𓆸 #EsDil

بخونین لذت ببرین🫴🏻

به نظرم هیچ‌کدوم از این دو نفر نباید مجبور باشن به‌تنهایی تصمیم بگیرن. عادل نباید تمام بار انتقام و محافظت رو روی دوشش بذاره و اسمه هم نباید از حقیقت کنار گذاشته بشه. اون‌ها بعد از این‌همه سال، بیشتر از هر چیزی به این احتیاج دارن که بالاخره یاد بگیرن کنار هم تصمیم بگیرن؛ حتی وقتی ترسیدن، حتی وقتی عصبانی‌ان و حتی وقتی هیچ راهی بی‌درد نیست. من نه می‌خوام عادل رو به‌خاطر دوست داشتن اسمه سرزنش کنم، نه می‌خوام اسمه رو به‌خاطر ترس از دست دادن عادل مقصر بدونم. من فقط دلم می‌خواد این دو نفر که سال‌های زیادی رو جدا از هم و در رنج گذروندن، بالاخره بفهمن عشق قرار نیست یکی به‌جای دیگری تصمیم بگیره؛ عشق یعنی وقتی دنیا دوباره می‌خواد ازشون چیزی بگیره، این بار به‌جای جنگیدن با هم، کنار هم بایستن.

چیزی که توی این ماجرا برام جالبه، اینه که نمی‌تونم کاملاً طرف اسمه باشم و عادل رو مقصر بدونم، همون‌طور که نمی‌تونم از تصمیم عادل دفاع کنم و درد اسمه رو نادیده بگیرم. چون به نظرم هر دوشون حق دارن؛ فقط از دو جای متفاوت به این ماجرا نگاه می‌کنن. عادل سال‌های زیادی رو با حسرت، خشم و عشقی که هیچ‌وقت نتونست اون‌طور که می‌خواست زندگی‌ش کنه، گذرونده. اون هم کم سختی نکشیده. بارها آدم‌هایی رو از دست داده، بارها با بی‌عدالتی روبه‌رو شده و حالا که بعد از این‌همه سال دوباره اسمه رو کنار خودش داره، طبیعیه که نخواد هیچ اتفاقی آرامش تازه به‌دست‌اومده‌شون رو از بین ببره. شاید برای عادل، شریف فقط یک دشمن نیست؛ یادآور تمام سال‌هایی‌ست که ازشون گرفته شده، تمام زخم‌هایی که هنوز خوب نشدن و تمام چیزهایی که ممکنه دوباره از دست بده. برای همین می‌تونم بفهمم چرا عادل و النی تصمیم گرفتن حقیقت رو از اسمه مخفی کنن. شاید فکر می‌کنن با سکوتشون می‌تونن ازش محافظت کنن؛ شاید عادل می‌خواد قبل از اینکه اسمه دوباره بترسه یا آسیب ببینه، خودش همه‌چیز رو تموم کنه. وقتی کسی رو به‌اندازه‌ی عادل دوست داری، گاهی ترس از دست دادنش باعث می‌شه فکر کنی باید تمام خطرها رو به‌تنهایی به دوش بکشی. اما همین‌جا همون نقطه‌ایه که عشق، هرچقدر هم واقعی باشه، ممکنه آدم رو به تصمیم اشتباه برسونه. از طرف دیگه، اسمه هم حق داره از این پنهان‌کاری ناراحت بشه. مخصوصاً وقتی یادمون میاد که خودش راز النی رو مخفی کرده بود و عادل و النی چقدر بابتش بهش فشار آوردن. اسمه بارها گفته بود که از این به بعد چیزی رو از هم پنهان نمی‌کنن؛ چون می‌دونه عادل و النی هم از مخفی‌کاری خوششون نمیاد. برای اسمه، این قول فقط چند کلمه نبود؛ نشونه‌ی این بود که قراره رابطه‌شون از این به بعد بر پایه‌ی اعتماد باشه. اما فکر می‌کنم اینجا باید به یک نکته توجه کنیم: عادل و النی شاید از روی بی‌اعتمادی حقیقت رو پنهان نکرده باشن؛ شاید درست برعکس، از شدت نگرانی برای اسمه این کار رو کردن. بااین‌حال، نیت خوب همیشه به معنای تصمیم درست نیست. اسمه حق داره بدونه چه اتفاقی داره می‌افته، همون‌طور که عادل حق داره از شدت ترس و خشمش نتونه به‌راحتی درباره‌ی شریف تصمیم بگیره. حرف اسمه توی فراگمان هم خیلی مهمه؛ وقتی می‌گه تنها امیدش این بوده که شریف توی زندان بمونه و همون‌جا بپوسه، نه اینکه بمیره و آزاد بشه، چون حتی لیاقت مرگ هم نداره. این حرف به نظرم نشون می‌ده اسمه دنبال یک پایان ساده و احساسی نیست. اون می‌خواد شریف مجازات بشه و تاوان کارهاش رو بده. می‌خواد قانون کاری رو انجام بده که سال‌هاست هیچ‌کس نتونسته انجامش بده. اسمه می‌دونه اگر عادل شریف رو بکشه، عادل زندانی می‌شه؛ و اگر شریف آزاد بشه، باز هم زندگی‌شون رو رها نمی‌کنه. پس ترس اسمه فقط از شریف نیست، از آینده‌ایه که ممکنه با یک تصمیم اشتباه برای هر سه نفرشون ساخته بشه. اون می‌خواد همه‌چیز رو به قانون بسپاره، چون عادل رو می‌شناسه و می‌دونه وقتی خشمش به اوج برسه، ممکنه دیگه نتونه عواقب تصمیمش رو ببینه. و اینجاست که من به عادل هم حق می‌دم. چطور می‌شه از مردی انتظار داشت بعد از این‌همه سال رنج، وقتی دوباره با کسی روبه‌رو می‌شه که زندگی خودش و زنی رو که دوست داره به تباهی کشونده، به‌راحتی خونسرد بمونه؟ عادل هم انسانه؛ اون هم خشم داره، زخم داره و حق داره از این همه بی‌عدالتی به ستوه بیاد. اما حق داشتن برای خشمگین بودن با درست بودن هر تصمیمی که از دل خشم بیرون میاد، فرق داره. عادل می‌تونه از شریف متنفر باشه و در عین حال تصمیمی نگیره که خودش و اسمه رو دوباره گرفتار رنج کنه. از طرفی، هرچند عادل هم سختی‌های زیادی کشیده و منکرش نیستم، اما اسمه سال‌های زیادی رو بدون داشتن یک خانواده‌ی امن و تکیه‌گاهی واقعی گذرونده. عادل دست‌کم خانواده‌ای داشته که بخشی از زندگی و خاطراتش رو باهاشون تقسیم کنه؛ اما اسمه حتی از داشتن همون پشتوانه هم محروم بوده. این مقایسه برای کم‌اهمیت جلوه دادن درد عادل نیست؛ فقط یادآوری اینه که هر دو زخم‌های خودشون رو دارن و هیچ‌کدوم نباید مجبور بشه درد دیگری رو به‌جای درد خودش تحمل کنه. شاید مشکل عادل اینه که فکر می‌کنه برای محافظت از اسمه باید همه‌چیز رو خودش حل کنه؛ و شاید مشکل اسمه اینه که بعد از تمام سال‌هایی که مجبور بوده تنهایی از خودش دفاع کنه، نمی‌تونه به‌راحتی تحمل کنه که باز هم چیزی ازش مخفی بمونه. هر دو از یک چیز می‌ترسن: از دست دادن آرامشی که به‌سختی به دست آوردن. فقط عادل می‌خواد با مقابله با شریف از این آرامش محافظت کنه و اسمه می‌خواد با سپردن ماجرا به قانون، نذاره عادل به‌خاطر خشمش همه‌چیز رو از دست بده.