🐾 Mahora_Artist🐾

«بال‌هام رو می‌بینی؟ چقدر سنگین شدن. فکر می‌کردی فرشته‌ها مدام دارن سرودِ حمد می‌خونن؟ نه جانم، فقط نشستیم اینجا و تماشا می‌کنیم چطور با افتخار دارین همه‌چیز رو به گند می‌کشین. نیازی نیست نگرانِ تقدیرت باشی، وقتی اون بالا هیچ‌کس دیگه حتی برایِ سقوطِ تو هم کنجکاو نیست، دیگه فرقی نمی‌کنه چه خوابی برات دیدن.»

بلاخره رفتم سراغ لباس🫠

آتوسا: (با لحنی که انگار از لایِ هزاران شکافِ نور و تاریکی بیرون میاد، زمزمه می‌کنه) «فکر کردی من فقط یه رنگِ پاشیده شده روی بومم؟ اشتباه می‌کنی. من همون آتشم که زیر خاکسترِ سایه‌ها نفس می‌کشه. همه می‌گن این شاخ‌ها یعنی شرارت، این چشم‌های بی‌روح یعنی پوچی… اما نمی‌فهمن که من تنها پلی هستم بینِ دنیایِ خواب‌های شیرینِ تو و کابوس‌هایی که ازش فرار می‌کنی. من نیازی به روشناییِ خورشید ندارم، چون خودم، با همین رنگ‌های پخش‌شده، روشناییِ دنیایِ خودم رو می‌سازم. تو از چی می‌ترسی؟ از اینکه یه روز صبح بیدار بشی و ببینی توی آینه، دیگه خبری از خودت نیست و فقط… من اونجا هستم؟»

ناهار قایق رانان «یه دورهمیِ پر زرق و برق برای پنهان کردنِ این حقیقت که همه این آدم‌ها فقط دارن با خوردن و حرف‌های توخالی، مرگ رو به عقب می‌ندازن.»

روز بخیر 😉

شب بخیر ✨🦊

«می‌دونی… آدم‌ها فکر می‌کنن زمان، فقط یه چیزیه که از روی صورتت رد می‌شه، مثلِ یه بادِ سرد. اما حقیقت این نیست. زمان، یه تراشنده ست. اون هر روز با دقتِ یه مجسمه‌ساز، تکه‌هایِ جوانی رو از بدنت می‌تراشه، تا تهِ تهش، فقط استخوان و خاطره برات باقی بمونه. این خطوطی که می‌بینی؟ اینا فقط چروک نیستن؛ این‌ها ردِ پاهایِ اون آدم‌هایی هستن که یه روز فکر می‌کردم بدونِ اون‌ها زنده نمی‌مونم، اما حالا حتی یادم نمیاد اسمشون چی بود. این‌ها اثرِ خنده‌هایی‌ان که حالا تلخ شدن، و اشک‌هایی که اونقدر زیاد ریخته شدن که دیگه راهی برای جاری شدن پیدا نکردن و خشک شدن… درست همین‌جا، لایِ این پوستِ خشکیده. من دیگه اون پیرمردِ توی آینه نیستم که می‌دونست دنیا چیه؛ من فقط یه کتابِ قدیمی‌ام که صفحه‌هاش از شدتِ خوندن و دوباره خوندن، از هم پاشیده… و بدترین قسمتش؟ اینکه هر چقدر بیشتر به این نقشه‌ها نگاه می‌کنم، بیشتر می‌فهمم که هیچ‌وقت، هیچ‌وقت راهِ درست رو پیدا نکردم.»

مارو به دوستانتان معرفی کنید ✨🦊

هر چه در ذهن می‌گذرد و هر آنچه در روزمرگی می‌گذرد… 🎞️🎨 نقاشی‌هایی که از لحظه‌ها می‌آیند، نه از کتاب‌ها. همراه من باش تا زندگی را رنگی ببینیم. https://t.me/Fox_painterr

آسمون سیاه، شعله‌های نارنجی که از درخت‌های پیر بالا می‌رن و صدای خرد شدن چوب‌های سوخته. شوالیه، در حالی که زرهش از شدت حرارت داغ شده و خونش داره با عرق می‌آمیزه، اون دختر رو پیدا کرده؛ اما شعله‌ها دارن هر دو رو محاصره می‌کنن. شوالیه: (در حالی که با زره سنگینش راه باز می‌کنه و از بین درخت‌های در حال سوختن رد می‌شه، صدایش زیر لب لرزان است) «… پیدا… پیدا کردمت… لعنت به این جنگل، انگار زمین داره ما رو می‌بلعه…» ماهلین: (با وحشت به اطراف نگاه می‌کند، زنجیرهای پاهای او با هر حرکت، جرقه‌هایی از برخورد با سنگ‌های داغ ایجاد می‌کنند) «رها کن! بیا از اینجا برو! شعله‌ها دارن نزدیک می‌شن… تو داری خودت رو می‌سوزونی! چرا نیومدی وقتی همه چیز آروم بود؟ چرا حالا؟!» شوالیه: (می‌افتد و کنار دختر زانو می‌زند، در حالی که دود غلیظ راه نفسش را بسته) «چون… آرامش برای آدم‌های ضعیفه ماهلین… (با خودش زمزمه می‌کند) یعنی منظورم اینه که… آرامش برای اوناییه که قرار نیست… این همه درد رو ببینن…» ماهلین: (با گریه و التماس) «بیا دستم رو بگیر! اگر منو از این زنجیرها آزاد کنی، شاید بتونیم از میان این شعله‌ها فرار کنیم! خواهش می‌کنم، من تنها نیستم، تو هم تنها نباشی!» شوالیه: (دستش را به سمت او دراز می‌کند، اما از شدت گرما و زخمی که برداشته، دستش می‌لرزد) «من… من دیگه نمی‌تونم بدوم… این جنگل… این آتیش… مثل یه حقیقتِ بزرگن… همه‌چیز رو می‌سوزونن… حتی اون قهرمان‌هایی که فکر می‌کردیم هستیم رو…» ماهلین: (فریاد می‌زند) «نه! تو قهرمانی! تو منو نجات دادی!» شوالیه: (در حالی که سرش را به عقب تکیه می‌دهد و به شعله‌های روبرو خیره می‌شود، با لبخندی که انگار از تهِ پوچی بیرون آمده) «نجات؟ من فقط… دارم بهت نشون می‌دم که… حتی وقتی همه چیز رو از دست می‌دی… هنوز می‌تونی… توی قلبِ این آتش… آزاد باشی… حالا… فقط… چشمات رو ببند… و اجازه بده… نور… برنده بشه…»

مایرا (Mayra) «می‌گویند در قدیم، چشم‌ها از سنگ قیمتی ساخته می‌شدند تا حقیقت را از دروغ تشخیص دهند. حالا که به من نگاه می‌کنی، بگو ببینم… تو در چشم‌های من دنبال حقیقت می‌گردی یا فقط می‌خواهی در تاریکیِ آن‌ها گم شوی؟»

🦊بریم برای داستان این کار: *** خورشیدِ داغِ اوور، داشت با بی‌رحمیِ همیشگی‌اش بر دشت‌های پر از گندم می‌تابید. اما برای ونسان، این گرما فقط هیزمی بود بر آتشِ درونی‌اش. چند روز بود که از پاریس فرار کرده بود، به امیدِ پیدا کردنِ آرامشی که هرگز نیافت. اینجا، در این دهکده‌ی کوچک، زیرِ آسمانِ آبیِ بی‌انتهای فرانسه، صدای وزوزِ مگس‌ها و خش‌خشِ گندم‌ها، تنها موسیقیِ دنیا بود، ولی در گوشِ او، فقط پژواکِ دروغ‌ها و قضاوت‌ها می‌پیچید. دست‌هایش می‌لرزید؛ نه از سرما، نه از گرسنگی. از دردی که انگار از رگ‌هایش بیرون زده بود و هر سلولش را به بادِ انتقام می‌گرفت. قلم‌موها در گنجه‌ی رنگی‌اش، مثل سربازانِ بی‌سلاح، خاک می‌خوردند. آخرین باری که رنگ را روی بوم کشید، انگار تمامِ دنیا در برابرش ایستاده بود. خورشید، رنگِ زردِ دیوانه‌کننده‌ای داشت که چشمش را می‌زد. آسمان، آبیِ عمیقی بود که انگار او را به درونِ خود می‌کشید، به جایی که هیچ‌کس نبود. نگاهش افتاد به قابی که روی میزِ کهنه‌اش گذاشته بود. عکسِ خودش بود؛ مردی با چشمانی مضطرب و صورتی لاغر. «این منم؟» زیر لب پرسید. «این مردی که هیچ‌کس نمی‌فهمدش؟ مردی که هرچه کشیده، هرچه دیده، فقط حرفِ تو گوشش رفته؟» صدایِ رعدِ دور، انگار از درونِ سینه‌اش برخاست. مدتی بود که حس می‌کرد چیزی در درونش دارد منفجر می‌شود. همان حسی که او را به سمتِ شلیکِ اول کشاند، شلیکِ ناموفقی که فقط درد را بیشتر کرد. اما این بار، فرق داشت. این بار، درد، آرامشی داشت که وسوسه‌انگیز بود. تفنگِ قدیمی‌اش را برداشت. سنگین بود، مثلِ تمامِ بارهایِ دنیا. رفت سمتِ پنجره. آن بیرون، آفتاب‌گردان‌ها، مثلِ صدها چشمِ زرد، خیره بودند به او. انگار می‌دانستند. انگار منتظر بودند. «شماها رو خوب کشیدم، مگه نه؟» با صدایی که انگار از تهِ چاه درمی‌آمد، گفت. «ولی هیچ‌کس نفهمید چرا زرد؟ چرا این‌قدر زرد؟ چون دنیا فقط سیاهی رو می‌بینه!» انگشتش روی ماشه لغزید. حس کرد گرمایی در نوکِ انگشتش پیچید. به آفتاب‌گردان‌ها نگاه کرد. رنگِ طلایی‌شان در نورِ عصر، می‌درخشید. «شاید... شاید شما معنی‌اش رو بفهمید.» و بعد، صدایِ شلیک. نه گلوله، که گلوله، انگار مسیری اشتباه را رفته بود. صدایِ انفجارِ رنگ بود. انفجاری از زردِ خالص، از خورشیدِ در هم شکسته، از آفتاب‌گردان‌هایی که در کسری از ثانیه، به جایِ گلوله، گل‌هایِ وحشیِ نور شدند. سرش، دیگر آن سرِ پر از درد نبود. سرش، شد همان بومِ نقاشیِ ناتمام، که آخرین ضربه‌هایِ قلم‌مویش، نه با رنگ، که با نور نقاشی شد. *** نام اثر :رویایی که ناقص تمام شد💔 ...