ru
Feedback

Не попадитесь на канал ботавода! Telemetrio находит и помечает такие каналы 👉 Хотите видеть метку — оформите подписку

𝖪𝖺𝗅𝗉𝗅𝖾𝗋𝗂𝗇 𝗌𝖾𝗌𝗂;

𝖪𝖺𝗅𝗉𝗅𝖾𝗋𝗂𝗇 𝗌𝖾𝗌𝗂;

Открыть в Telegram

𝖫𝖾𝗍'𝗌 𝗍𝖺𝗅𝗄» Hana: https://t.me/Drykocarybot Mobina: https://t.me/Mobibastanibot

Больше
Страна не указанаКатегория не указана
254
Подписчики
Нет данных24 часа
+27 дней
-730 дней
Архив постов
از اونجایی که گوکهان زیادی روی فادی خم شده بود فعک کنم ایسو گوکو زده😂

شانس اسدیل فن.....

🤣🤣🤣 هیچکس تیر نمیخوره بنظرم

میزنه بابا ذاتا هم یهویی هر دو زوج خوب شدن(ایسفاد قسمت قبل اسدیل قسمت بعد) باید یه سرعت گیر باشه دیگه

فعک نکنم

منظورت چیهههه عادل تیر میخورهه

تو قسمتی که پخش شد ایسو به فادی گفت از این به بعد همیشه تو رو انتخاب میکنم عادلو نمیتونه بزنه چون فادی رو از دست میده فادیم نمیتونه بزنه داداش خودشم که ذاتا نمیتونه شریفم که یه تیر خورده ظرفیتش تکمیله گوکهانو بزن ایسو ذاتا شریفم گفت خون مهمه یا توجه به دیالوگش فکر نکنم اوروچو بکشه

درام بهجتو ترجیه میدادم والا بهجتو بزنید اسمه تفنگت کو زن یه تیر حروم گوکهان میکردی ایسوعم شریفو میزد برمیگشتین خونه دیگه

چقدر بی محتوا

چقد دوسش نداشتم

« فراگمان دوم قسمت ۳۹ »

𖤐🥀🕯️ 𝐁𝐄𝐍 𝐁Ü𝐘Ü𝐓𝐓Ü𝐌 𝐁𝐎𝐘 𝐁𝐎𝐘 #ESDIL ♡ @Fanova_edit ᴇᴅɪᴛᴇᴅ ʙʏ 𝓯𝓪𝔂𝓮𝔃𝓮𝓱🧸

با پسری که به جای کیفمون،تفنگمون رو حمل می‌کنه🎀

چقدر گل گفتی

زندگی تو ایران که سیرکِ هیچ، فندوم اوروچ هم توی یه لولِ دیگه سیرکن.

#Senin_yerinde 76
_اسمه کافی است. من شوهر توام. ما یک خانواده هستیم. من هم رئیس این خانواده‌ام. اسمه یک قدم به طرف عادل برداشت. عادل با ترس از نگاه اسمه یک قدم به عقب گذاشت: رئیس چه کسی هستی این خانواده، یک بار دیگر بگو. عادل بدون اینکه جوابی بدهد به طرف کمد رفت و شروع به جمع کردن لباس‌های هر دو کرد: عادل! بس است دیگر. هر روز یک فکر عجیب و غریب به سرت می‌زند. در آخر هر روز هم خودمان را وسط سلسله‌ای از اتفاقات بدتر پیدا می‌کنیم. عادل به حرف‌های اسمه اعتنایی نکرد: دارم می‌دزدمت. _با این هیکلت؟ یالا بدزد منتظرم. _اسمه می‌گویم داریم می‌رویم. من زنم را به سربازی و این‌جور جاها نمی‌فرستم. چه در سرت می‌پرورانی؟ تو می‌خواهی به سربازی بروی و من با این شکم برآمده بنویسم منتظر تو بمانم؟ _ای آدم کله‌پوک. اگر ما جابه‌جا نمی‌شدیم چه می‌شد؟ اسمه بازوی عادل را که خم شده بود گرفت و سمت خودش چرخاند: می‌خواستی مرا در استانبول تنها با بچه‌ام در شکمم رها کنی و به سربازی بروی؟ عادل این بار نتوانست به اسمه جواب بدهد. اسمه گفت: من به سربازی می‌روم عادل. تو هم از بچه‌ام خوب مراقبت می‌کنی. منتظرم می‌مانی.

#Senin_yerinde 75
عادل تلاش کرد جلوی سربازها بیاید: یک دقیقه، باید اشتباهی شده باشد. اسمه بلافاصله بازویش را گرفت: خفه شو. _همسر من فراری خدمت نیست. سرباز بدون اینکه آرامشش به هم بخورد صحبت کرد: سرکار خانم، پرونده‌ای درباره همسرتان در جریان است. ما فقط دستور را اجرا می‌کنیم. _اشتباهی رخ داده است. عمر در همین لحظه به آن‌ها رسیده بود. در حالی که به برگه توی دست نگاه می‌کرد به سمت سربازها برگشت: وظیفه وطنی است دخترم. مجبور است برود. رنگ از رخسار اسمه پرید و عادل با چشمانی ناباور به پدرش نگاه کرد: بابا، من... نتوانست جمله‌اش را تمام کند؛ چون اسمه همان لحظه دست او را محکم فشرد. هر دو دوباره به یکدیگر نگاه کردند. حالت چهره عادل یک‌باره تغییر کرد. به جای سردرگمی قبلی، تصمیمی چنان قاطع و سخت بر چهره‌اش نشست که اسمه هم نمی‌توانست آن را درک کند. _بابا، یکاری بکن. نمی‌شود. عمر همچنان به برگه توی دستش نگاه می‌کرد: دخترم، مسئله سربازی به همین سادگی نیست. برگه که هست. فردا باید به اداره نظام وظیفه برویم و... _نمی‌شود بابا. نمی‌رود. صدای عادل این بار محکم‌تر و قاطع‌تر به گوش رسید. چشم‌هایش فقط به اسمه دوخته شده بود. فرستادن او به سربازی... رها کردن او در میان ده‌ها مرد غریبه، و حتی ماندن همسرش در یک خوابگاه با ده‌ها مرد غریبه، دور ماندن از او برای روزهای طولانی... آن هم در حالی که عادل بچه‌شان را در شکم دارد... عادل یک قدم جلو آمد: هرگز نمی‌فرستم. یکی از سربازها بدون اینکه آرامشش به هم بخورد صحبت کرد: فردا باید به نزدیک‌ترین اداره نظام وظیفه بروید و مراحل اعزام انجام شود. عادل بلافاصله جلوی اسمه ایستاد: من باردارم. اسمه چشم‌هایش را بست و نفس عمیقی کشید: خدای من... عادل به عقب برگشت و به او نگاه کرد. سرباز گفت: فردا باید کارهای اداری را شروع کنید. در غیر این صورت حکم جلب و اعزام اجباری برایتان صادر خواهد شد. تمام رنگ از صورت عادل پریده بود: چی؟ _روز خوبی داشته باشید. وقتی دو سرباز چرخیدند و از در دور شدند، سکوتی مرگبار در عمارت کوچاری حاکم شد. عادل چند ثانیه سر جایش خشکش زد. سپس اسمه بازوی او را کشید و با سرعت به داخل اتاق خواب هل داد و در را بست. به محض بسته شدن در برگشت؛ از چشم‌هایش آتش می‌بارید: تو هم که فراری از خدمت سربازی بوده‌ای. عادل دست‌هایش را به دو طرف باز کرد: اسمه، همه این‌ها زیر سر شریف است. نمی‌فهمی دختر؟ _اگر فراری سربازی نبودی چه کار می‌توانست بکند؟ _چه کار می‌توانست بکند، به من بگو. شریف تو را فراری سربازی اعلام کرد که یک‌دفعه به سن سربازی رسیدی؟ _اسمه، من... _به حرف گوش نمی‌دهی. حرف نمی‌فهمی. هر روز یک بلای جدید به سر من می‌آوری. همین دیروز از تهدید به مرگ نجات پیدا کردیم، امروز سرباز پشت در خانه سبز شده است. _من چه کار کنم؟ _یک بار هم فکر کن! یک بار فکر کن ببین 'اسمه چه خواهد کشید؟' چهره عادل درهم رفت: من به فکر تو هستم اصلاً. _اگر به فکر منی چرا همه‌چیز را خراب‌تر می‌کنی؟ عادل جوابی نداد. در برابر خشم اسمه برای اولین بار کلمه‌ای برای گفتن پیدا نمی‌کرد. سپس نگاهش دوباره به او افتاد: با این حال تو را نخواهم فرستاد. ابروهای اسمه در هم کشیده شد: کجا را نخواهی فرستاد؟ _به سربازی. _عادل... _نمی‌شود. _تو متوجه جدی بودن این ماجرا هستی؟ _اسمه کافی است. تو اصلاً متوجهی؟ همه تو را به عنوان من می‌شناسند. من نمی‌توانم زنم را به سربازی بفرستم. در میان آن همه مرد... عادل از جمله‌ای که خودش ساخته بود چنان عصبانی شد که نتوانست ادامه دهد. انگار لرزشی از تنش گذشت و برای اینکه آن را از خود دور کند سرش را به دو طرف تکان داد: روزهای زیادی از تو دور خواهم بود. تازه تو... نگاهش ناخواسته به شکم او لغزید: تو بارداری. _من باردار نیستم، تو بارداری عادل. عادل ابروهایش را در هم کشید. حالا واقعاً از دست اسمه عصبانی به نظر می‌رسید: داریم فرار می‌کنیم. خشم روی صورت اسمه برای لحظه‌ای جایش را به تعجب داد: چی؟ _فرار می‌کنیم. همین امشب. _تو جدی می‌گویی؟ _بله. عادل به سمت پنجره رفت. پرده را کمی کنار زد و به بیرون نگاه کرد. حیاط عمارت مثل همیشه آرام بود. اما به نظر او دیگر حتی این خانه هم امن نبود: شریف دارد تلاش می‌کند ما را از هم جدا کند. اول تهدید به مرگ، حالا هم این. اگر فردا تو را به اداره نظام وظیفه ببرند، نمی‌خواهم حتی به عواقبش فکر کنم. اسمه روبه‌روی عادل ایستاد: یعنی تو مرا خواهی دزدید؟ _بله. _فرار کردن از دست شریف بس نبود. حالا از دست سرباز و پلیس هم فرار کنیم.

#Senin_yerinde 74
اسمه ابروهایش را بالا انداخت و به او نگاه کرد. این بار عادل برگشت و به او نگاه کرد: چی شده؟ _آرام باش. اسمه دوباره به روبرو برگشت. برخلاف آنچه انتظار داشت، در دقایق اول بعد از شروع مسابقه فضای بسیار آرامی حاکم شد. عادل فقط گاهی روی صندلی جابه‌جا می‌شد، وقتی موقعیت خطرناکی می‌شد به جلو خم می‌شد و موقعی که احتمال گل بود نفس در سینه حبس کرده صفحه را تماشا می‌کرد. تا اینکه حمله ترابزون‌اسپور اتفاق افتاد. وقتی توپ به تور دروازه چسبید عادل یک‌باره از جایش بلند شد: گوللل همین که آماده شد بلند شود صدای سوت داور به گوش رسید. گل مردود اعلام شده بود. وقتی تصویر دوباره روی صفحه آمد، شادی روی صورت عادل به آرامی جایش را به چهره‌ای سراسر ناباوری داد: چی؟ اسمه هنوز نفهمیده بود چه اتفاقی افتاده که عادل به سمت تلویزیون خم شد. عادل گفت: این چیه بابا؟ اسمه برای هشدار دادن سرفه آرامی کرد. عمر با ابروهای درهم‌کشیده به عروسش نگاه کرد. عادل گفت: بابا این کجایش آفساید است؟ تصویر دوباره روی صفحه آمد. عادل با دست به تلویزیون اشاره کرد و شروع به غر زدن به داور کرد. اسمه فوراً دستش را روی بازوی او گذاشت و با صدای آهسته‌ای گفت: عادل. _چیه؟ _کمی آرام باش. _یار عقب است. اسمه بین دندان‌هایش گفت: خفه شو. عادل همچنان به تلویزیون نگاه می‌کرد: این داور پول‌پرست! اسمه این بار با صدای بلندتری سرفه کرد. فاطمه با نگرانی به پسرش برگشت: پسرم خوبی؟ اسمه دستش را به سمت سینه‌اش برد و سرش را تکان داد: خوبم. اما عادل دوباره به تلویزیون برگشته بود: اینجور داوری رو... اسمه با صدای بلند پشت سر هم سرفه کرد: اهه، اهه. فادیمه دیگر برای نخندیدن لب‌هایش را به هم فشار می‌داد. عمر صدای تلویزیون را کمی کم کرد. فاطمه اما با نگرانی به اسمه نگاه می‌کرد. عادل بالاخره طاقت نیاورد و به سمت اسمه برگشت. از اینکه نمی‌توانست مسابقه را بشنود ناراحت شده بود: چه کار می‌کنی؟ چشم‌های اسمه از خشم درشت شد: تو اصلی داری چه کار می‌کنی؟ _دارم مسابقه می‌بینم. _یک بار دیگر به اسم من چنین جمله‌ای بگویی، واقعاً می‌کشمت. اسمه زیر لب زمزمه کرد. افراد داخل اتاق اگرچه متوجه تنش شده بودند اما نمی‌شنیدند اسمه چه می‌گوید. _باشه. _جدی می‌گویم. _من هم جدی می‌گویم. اسمه با چشم‌های ریزشده به او نگاه کرد. ثابت ماندن حالت چهره عادل، خشمش را بیشتر می‌کرد: زندگی کردن با تو نه در یک بدن، بلکه در یک خانه هم عذاب است. فادیمه سرش را پایین آورد تا خنده‌اش را پنهان کند و عمر هم سرش را به دو طرف تکان داد. عمر طوری زیر لب غر زد که هیچ‌کس نشنود: من در طول عمرم چنین عروسی ندیده‌ام. فاطمه بلافاصله به پسرش برگشت: عادل، دختر حامله است. کمی آرام باش. اسمه به مادرش نگاه کرد و نفس عمیقی کشید: چشم مامان. و دوباره به تلویزیون برگشت. برای چند ثانیه هیچ‌کس حرفی نزد. قیافه عادل آرام‌تر به نظر می‌رسید. سپس بدون اینکه چشم از صفحه بردارد زمزمه کرد: باز هم آفساید نبود. اسمه سرش را به پشتی مبل تکیه داد و چشم‌هایش را بست: خدای من... همان موقع زنگ در به صدا درآمد. تمام صداهای داخل اتاق یک‌باره قطع شد. عمر سرش را به سمت در چرخاند. فاطمه در حالی که بافتنی‌اش را روی پایش می‌گذاشت، فادیمه هم نگاهش را از روی صفحه گوشی برداشت. وقتی زنگ برای دومین بار به صدا درآمد، عمر در حال بلند شدن بود که عادل از قبل از جایش بلند شده بود: من باز می‌کنم. دلشوره ناشناخته‌ای به جان اسمه افتاد. در حالی که عادل به سمت در می‌رفت، او نیز بلافاصله پشت سرش بلند شد: بایست. عادل برگشت و به او نگاه کرد: چی شده؟ اسمه جوابی نداد. فقط جلوتر از او حرکت کرد و به سمت در رفت. وقتی در را باز کرد، دو سرباز پشت در ایستاده بودند. یکی از سربازها با چهره‌ای جدی به اسمه نگاه کرد: عادل کوچاری اینجاست؟ نگاه‌های اسمه برای چند ثانیه روی لباس فرم سرباز گیر کرد. سپس به آرامی به پشت سرش برگشت. عادل چند قدم عقب‌تر با تعجب داشت آن‌ها را تماشا می‌کرد و پرسید: چی شده؟ اسمه یک‌باره جلوی عادل رفت و او را پشت سر خود جا گذاشت. نگاهش را به سربازها دوخت: منم. سرباز به برگه‌ای که دستش بود نگاه کرد: شکایتی مبنی بر فراری بودن از خدمت سربازی وجود دارد. آمده‌ایم تا شما را تحویل بگیریم. با شنیدن این جمله، تمام حالت چهره اسمه عوض شد. عادل هم همان لحظه به چشم‌های او نگاه کرد. به ذهن هر دو یک اسم خطور کرده بود؛ شکی نداشتند قدمی که شریف برای جدا کردن آن‌ها برداشته تصادفی نبوده است. اسمه به آرامی سرش را چرخاند و به عادل نگاه کرد: یکی هم فراری از خدمت سربازی. عادل گفت: عادل، ریده شه به مغزت.

#Senin_yerinde 73
اسمه با خشم گفت: اگر مثل خرس به خوردن ادامه دهی هزار کیلو می‌شوی. اصلاً از روی لجبازی این کار را می‌کنی؟ چند بار به تو اخطار دادم؟ مثل پسربچه‌های کوچک داد می‌زنی مامان، هر چه نیاز داری خودت زحمت بکش بلند شو بیاور. عادل روی تخت نشست و به اسمه نگاه کرد. در صدیش حالا کمی گله و شکایت موج می‌زد: خودت نگفتی استراحت کن؟ مرا به زور در اتاق حبس کردی و زهره‌چشم گرفتی و تنها هم رها کردی؟ چه کار کنم؟ فاطمه جلوی در خشکش زده بود و نزدیک بود بشقاب توی دستش به زمین بیفتد. دیگر طاقت نیاورد و وارد اتاق شد: عادل! صدایش آن‌قدر محکم بود که لرزش خفیفی بر تن هم اسمه و هم عادل نشست: مگر به تو نگفتم چند بار با این دختر خوب رفتار کن؟ دیگر در برابر مدام داد زدن و تحقیر کردن این دختر سکوت نخواهم کرد. شیرم را حرامت می‌کنم عادل. تو نه لیاقت این دختر را داری و نه لیاقت بچه‌ای که در شکمش است. وقتی فاطمه در میان اشک‌هایش اتاق را ترک کرد، اسمه چشم‌هایش را بست. عادل در حالی که از تخت بلند می‌شد، از طرفی مردد بود چون می‌ترسید به اسمه نزدیک شود: من صحبت می‌کنم و حلش می‌کنم. اما برای خارج شدن از اتاق باید از کنار اسمه رد می‌شد. عادل با قدم‌های نگران از کنار اسمه رد شد و اسمه یکی از دست‌هایش را بالا آورد. عادل از ترس نزدیک بود بدود: دخترم بیخیال شو دیگه. _الان یکی می‌زنم توی سرت. عادل با قدم‌های دوان‌دوان از اتاق خارج شد و به آشپزخانه رفت: مامان. فاطمه در حالی که سعی می‌کرد خودش را جمع‌وجور کند به سمت عروسش برگشت. فاطمه با صدایی پر از محبت گفت: تو غصه نخور دخترم. دیگر دلش نمی‌آمد از پسرش دفاع کند؛ از این رفتارهای پسرش خجالت می‌کشد و حتی خودش را مقصر می‌دانست. عادل را محکم در آغوش کشید: تا زمانی که من زنده‌ام نمی‌گذارم کسی به تو و نوه‌ام زور بگوید. تو فقط به بچه‌ات فکر کن دخترم. عادل از آغوش مادرش بیرون آمد و به صورت زن نگاه کرد: مامان اشتباه متوجه شدی. ما همین‌جوری داشتیم شوخی می‌کردیم. فاطمه ابروهایش را در هم کشید: دخترم از آن پسر کله‌خراب من دفاع نکن. همه‌چیز را شنیدم، این اولین بار هم نیست. عادل دندان‌هایش را روی هم فشرد و به مادرش نگاه کرد؛ چه کار می‌توانست بکند؟ _مامان بینمان یک جور فانتزی است. عادل فقط مثل خرس رفتار می‌کند. واقعی نیست. می‌خندیم و این حرف‌ها، فقط داریم شوخی می‌کنیم. فاطمه چند ثانیه به صورت عادل نگاه کرد؛ انگار داشت تلاش می‌کرد منظورش را بفهمد. با صدایی متعجب گفت: اگر این‌طور می‌گویی... _همین طور است. رابطه ما خیلی خوب است. همدیگر را خیلی دوست داریم. سپس نگاهش را به پسری که در چهارچوب آشپزخانه ظاهر شده بود دوخت و آه عمیقی کشید. فاطمه گفت: پسرم این چه جور شوخی کردنی است. سکته‌ام دادید. عادل با خیالی آسوده دست‌های مادرش را گرفت: حلالم کردی دیگه مامان؟ فاطمه دوباره به سمت اسمه برگشت: تو هم یاد بگیر با اسمه درست رفتار کنی. من نمی‌خواهم زنت ناراحت شود. عادل گفت: چشم مامان. _دیگر حق نداری جلوی این دختر صدایت را بالا ببری.» _بالا نمی‌برم. _مطمئنی؟ اسمه در برابر نگاه‌های مشکوک مادرشوهرش، از روی ناچاری سرش را تکان داد. اما قلباً هرچند نسبت به این وضعیت بی‌تفاوت بود اما می‌خواست دیگر این بحث بسته شود: مطمئنم. فاطمه کمی بیشتر به هر دوی آن‌ها نگاه کرد: هر دویتان کمی استراحت کنید. تا شب همدیگر را نخورید کافی است. وقتی شب شد، اتاق نشیمن عمارت کوچاری دوباره به همان شلوغی همیشگی‌اش درآمده بود. عمر در گوشه‌ای از مبل لم داده بود و داشت اخبار تلویزیون را نگاه می‌کرد. فاطمه مشغول بافتنی‌اش بود و فادیمه هم غرق در صفحه گوشی‌اش شده بود. اسمه هم ساکت در گوشه مبل نشسته بود و تلاش می‌کرد به اتفاقات کل روز فکر نکند. دقیقاً همان موقع عادل از راهرو پدیدار شد. پیراهن ترابزون‌اسپور تنش بود. از قیافه‌اش کاملاً مشخص بود که نظر بقیه درباره باقی‌مانده آن شب هیچ اهمیتی برایش ندارد. با لبخندی بزرگ جلوی تلویزیون آمد و بدون اینکه از کسی اجازه بگیرد کنترل را از جلوی عمر برداشت: امروز مسابقه داره. عمر به کنترل توی دست عروسش نگاه کرد: من دارم اخبار می‌بینم. _بعداً می‌بینی. عمر خواست دهانش را باز کند و اعتراض کند که عادل از قبل کانال را عوض کرده بود. سپس آمد و کنار اسمه نشست و راحت روی مبل جا گرفت. البته فراموش نکرد که یکی از دست‌هایش را هم دور بازوی اسمه بیندازد. فاطمه به عروسش نگاه کرد و لبخند زد: دخترم، پس تو هم طرفدار سرسختی هستی. لبخند زورکی روی صورت اسمه نقش بست. خم شد سمت گوش عادل و با صدایی که فقط خودش بشنود گفت: کمی زیاده‌روی نمی‌کنی؟ عادل بدون اینکه چشم از صفحه تلویزیون بردارد، خیلی خونسرد جواب داد: مسابقه دیدن هم جرم است؟

sticker.webp0.00 KB