می‌خواهم زنده بمانم

`°☆ این پیامو فوروارد کنید با استفاده از اسم چنلتون براتون بنویسم.

#چالش نوبت دیده شدن پستای شماست؛✨ این پستو فورکنین چنلاتون منم ازتون فورکنم🤝

نیازی نیست حتما جوین باشین

_ {چرا باید نفرت داشتن آسان‌تر باشد؟ + {چرا؟ از جمله به این علت که دلایل نفرت همیشه کافی‌اند. و آن کسی که مورد تنفر است، معمولا چیزی به دلایل قبلی می‌افزاید و آن‌ها را تقویت می‌کند. ولی عشق دلایلش را می‌سوزاند، مثل آتش که کاه را از بین می‌برد} قطره‌اشکی در اقیانوس؛ مانس اشپربر

دنبالِ پیدا کردنِ حسِ زندگی‌ام، مامان میگه: «یادت نیست آخرین‌بار که دستت بود کجا بودی؟»، چرا یادمه، سوار دوچرخه‌ی نارنجیم بودم، هشت-نه سالم بیشتر نبود، داشتم می‌رفتم از سرکوچه بستنی بخرم، بستنی کیمیِ پونصد تومنی. دیگه ندیدمش، گمش کردم همونجا. ازونموقع دارم دنبالش می‌گردم، توی عیدها دنبالش می‌گردم، توی زمستون‌ها، توی مدرسه، میونِ کتاب‌ها، لای شعرها، توی شهرها، کنارِ ساحل و دریا، پشتِ ستاره‌ها، لابه‌لای عکس‌ها، توی بوی بارون، موقعِ بغل کردن حیوون‌ها، بینِ خندیدنِ بچه‌ها، بینِ آهنگ‌ها، توی آغوشِ آدم‌ها. ولی آب شده رفته تو زمین، نیست که نیست!

بچه‌ها اینو کجا شیر کردید؟!😳

دندون پزشکه بهم گفت غذای سفت با دندونت نخور و مراقبش باش. نمی دونست من شب تا صبح تو خواب دندون قروچه می‌کنم و نیازی به غذای سفت نیست.

حرفِ اشتباه، اشتباهه. مهم نیست کی بهت می‌گه، چطوری می‌گه. وقتی گفته می‌شه و دلتو چنگ می‌زنه یعنی اشتباه بوده و تو حق داری بابتش ناراحت بشی. رنج تو از شنیدن اون واژه‌ها بوده، نه به خاطر گوینده‌اش یا هرچیز دیگه‌ای. خودت رو بابت غمگین شدن از شنیدنش نزن.

بعضی وقتا حس میکنم حس تعلق به هیچ چیزی ندارم؛ دقیقا مثل شب اولی که میرسی خوابگاه. سال‌ها با این خیال زندگی کردم که یک روز بیدار میشوم و بالاخره جایی، کسی یا چیزی را پیدا میکنم که بگوید «اینجا خانه توست». اما هرچه زمان گذشت، فقط فهمیدم بعضی آدم‌ها تمام عمرشان مسافرند؛ نه از شهری به شهر دیگر، بلکه از احساسی به احساس دیگر، در جستجوی تعلقی که شاید هیچوقت وجود نداشته باشد.

دلم حسِ ثبات می‌خواد. فرقی نمی‌کنه کجا و در چی؟ فقط حسش کنم. این میزان از ابهامی که این مدت تجربه کردم و همچان بیشتر و بیشتر می‌شه، زیادی برام سنگینه.

من هم یه حسی دارم این روزا که به قولِ احسان خواجه امیری: گاهی با خودم می‌گم شاید مردم حواسم نیست.

احسان جانِ خواجه امیری! راستش اگه این زندگی باشه، من هم از مردن هراسم نیست.

عزیزم، گمان می‌کنم به درد بی درمان دچار شده‌ام. از همان‌ها که مادربزرگ توی نفرین‌های زیر زبانی‌اش در کودکی حواله مان می‌کرد.

بهم گفت: چشمات شهلا شده. پرسیدم چشم شهلا یعنی چی؟! گفتن: چشمی که کبود و پر رنجه و در عین حال همچنان زیباست. یا همون چشمِ کبودی که به سرخی مایل باشه و فریبندگی داشته باشه. رفتم جلوی آینه و به چشم‌هام نگاه کردم؛ می‌شد از خمودگی‌‌شون سنگینیِ بار روی دوشم رو فهمید، و فهمید که خمارِ چه رویای کوچک، اما بررگ و دوری هستن. بعد از اون هر روز که توی آینه به چشم‌هام نگاه می‌کنم که رنج جوری روی دوششون سوار شده که دیگه توانِ بالا نگه‌داشتنِ کرکره‌ی پلک‌هامو ندارن، به این فکر می‌کنم که چقدر قشنگه یکی در اوجِ ملال، تو رو زیبا ببینه. [دست‌نویس‌های من، چهارشنبه ۷ مرداد ۱۴۰۵]

عزیزم، گمان می‌کنم به درد بی درمان دچار شده‌ام.

یادته؟ قسمتی از کتاب، که در موردش بهت گفتم؟ که خودشید به خاطر وجود سایه می‌تونه بدرخشته. گرچه اونا نمی‌تونن یکی بشن، سایه همیشه درکنارشه. پس خورشید اگه تنها بود هرگز قادر به درخشیدن نبود.

🎥 soulmit

چقدر زیبا بود.🌻

آدم باید لحظه ای را انتخاب کند و قلبش را خالی کند تا با چیزهای دلخواهش پر شود. - ما که کاری نمی کنیم

https://t.me/Mkhmzndebmanam

وقتی حالم خوب نیست، غیب می‌شم. نه از سرِ بی‌محلی، نه اینکه بخوام کسی رو برنجونم؛ فقط دیگه توانِ در دسترس بودن ندارم. می‌رم یه گوشه؛ با خودم، با فکرهام، با دردهایی که گفتنشون با صدای بلند برام سخته. گریه می‌کنم، سکوت می‌کنم، و به خودم زمان می‌دم. بعد، وقتی حالم یه کم بهتر شد، برمی‌گردم. من همیشه برمی‌گردم فقط باید اول، خودمو دوباره پیدا کنم.