FeTeM Ar| ردِ فا

من انتخابم عشق بود و هست و خواهد بود، من از این عشق زاده شدم، نفرت هیچ‌وقت هیج‌جایی توی این قلب نداره همیشه احساس عشق کردم و این احساس رو همیشه زنده نگه‌میدارم و هر لحظه میلیارد بار شکرت میکنم برای این عشق و آرامش و اطمینانی که تو وجودم گذاشتی، تمام تلاشمُ می‌کنم که از این عشق و آرامش و اطمینان مراقبت کنم شکرت برای این همه نعمت و فرصت و لذت و شادی و حس خوب، شکرت حتی برای درد و غم و شکست که درس و درک و آگاهی توی همه‌شون، تا با این آگاهی درست‌تر و حواس‌جمع‌تر قدم بردارم توی مسیر

باید توی "زندگی کردن" خوب بشیم، یعنی با شهامت زندگی کنیم، یعنی آمادگی داشته باشیم که زندگی رو چشم تو چشم ببینیم! هر موقع فرصتش میشه که چشم تو چشم زندگی‌مونُ ببینیم بلافاصله یه حواس‌پرتی برای خودمون ایجاد می‌کنیم. بریم وارد رابطه بشیم، بریم مهاجرت کنیم، بریم سگ و گربه بگیریم، بریم یه حرکت جدید بزنیم و... بجای اینکه تمام توجه‌‌مونُ بیاریم روی خودمون تا خودمونُ بشناسیم میریم دنبال حواس‌پرتی

وظیفه‌ی امروزِ تو اینه که همون پناهگاهِ امنی بشی که اون بخشِ ظریفِ وجودت همیشه آرزوش رو داشت. بهش امنیت بده، بذار دوباره بچگی کنه، بخنده، گریه کنه و نگرانِ قضاوتِ هیچ‌کس نباشه. براش مادری و پدری کن؛ چون اون فقط تو رو داره (یروزم باید در مورد کودک درون صحبت کنیم که خودم شخصا عاشقشم و بحث بسیار شیرینیه)🥰

اگر نتونیم تحمل کنیم که با خودِ خویشتن باشیم، چجوری از دیگری می‌خواهیم که این بار رو برای ما به دوش بکشد؟ در واقع، تواناییِ همراه بودن با خودِ واقعی‌مان ـ یعنی موجودی محدود، ناپایدار و پُر از نقص و کاستی ـ نه تنها درمان تنهایی خواهد بود، بلکه هدیهٔ پنهانی ما به دیگران هم هست

بزرگترین زندانی که می‌تونی برای خودت بسازی، تلاش برای راضی نگه‌داشتنِ همه‌ست! وقتی عیارِ تو به یک «آفرین» یا «نه» از سمتِ دیگران بند باشه، یعنی هیچ مالکیتی روی هویتِ خودت نداری. قفلِ این زنجیر رو باز کن. وقتی از درون به خودت اعتبار میدی و با خودت به صلح می‌رسی، یک مغناطیسِ قوی تو وجودت فعال میشه. آدم‌های مستقل و بی‌نیاز، جذاب‌ترین مهره‌های این بازی هستن. وقتی دیگه نیازی به تشویقِ کسی نداری، همه ناخودآگاه فرکانسِ قدرتت رو حس می‌کنن و شروع می‌کنن به تحسین کردنت

اگر جهت زندگیت طوریه که باعث میشه از مرکزت ، از خودِ برترت دور بشی ، یه لحظه مکس کن و به درونت نگاهی بنداز.

مدت ها گذشت تا اینکه فهمیدم تو که رابطه نمیخوای! تو احساسی که از داشتن یه رابطه بدست میاد رو میخوای! یه بار دیگه: تو دنبال رابطه نیستی، تو دنبال احساسی هستی که رابطه بهت میده. باز یه قدم عقب‌تر: تو دنبال احساسی که رابطه بهت میده نیستی، تو دنبال احساسی هستی که "فکر میکنی" رابطه بهت میده! تو "فکر میکنی" که اگه وارد رابطه بشی عشق تجربه میکنی! خوشحالی تجربه میکنی! تایید تجربه میکنی، محبت تجربه میکنی، در حالی که همهٔ اینا رو فقط خودت میتونی به خودت بدی نه رابطه

بزارین یه چیزی رو از زندگیم شخصیم براتون تعریف کنم من سال ها دست رد به سینه خیلی از روابط زدم چرا؟ چون فکر میکردم من خیلی خاصم و خودم رو‌دوس دارم و بخاطر همین نمیخوام وارد رابطه بشم اما مدام توی ارتباطاتی قرار میگرفتم که اصرار از سمت مقابل به صورت شدید و وقتی چراغ سبزی نشون داده میشد همه چیز برعکس میشد.

ریشه خیلی از اختلالات، مشکلات، مشکلات اعصاب، ناهنجاری های اخلاقی توی سلف لاوه

⁨ وقتی سعی میکنی جوری زندگی کنی که کسی ازت ناراحت نشه تو صادقانه زندگی نمیکنی…! برای رشد کردن باید از زندگی برای دیگران دست برداری؛ و به جای اینکه سعی کنی کارایی رو انجام بدی که بقیه خوششون بیاد، از خودت بپرس: من چی دوست دارم؟ چی خودم رو خوشحال میکنه؟

اون بخشِ زلال و پر از حسِ خوبِ وجودِ ما، یه جایی توی گذشته یخ زد؛ درست همون روزایی که فهمیدیم برای دوست‌داشتنی بودن، باید جوری بشیم که دیگران می‌خوان! ما سال‌ها هویتِ خودمون رو بر اساسِ تایید و تشویقِ آدما ساختیم و اون نیمه‌ی شاد و پویای وجودمون رو فراموش کردیم.

بیرون خبری نیست، اصلا بیرونی وجود نداره، هر چی میبینی انعکاسی از درون خودته! رابطه‌ای که تجربه میکنی، دوستایی که داری، موفقیت‌ها و شسکت‌هایی که برات اتفاق می‌افتن، همه‌شون، از نوع ارتباطی که تو با خودت داری زاده میشن، اگه به دنیای درونیت توجهی نمی‌کنی باید بهت بگم که داری روی تردمیل میری به سمت خواسته‌های بیرونی

چطوری خودمون رو‌دوست داشته باشیم؟

چطوری یادش بگیری؟

و مدام توی این مسیر قرار میگیری میتونم بگم ریشه تمام مشکلات شخصی و روابط توی همین سلف لاو هست. و انقدر این چرخه تکرار میشه تا اینو یاد بگیری.

اینکه یهو دیگران بهت بی احترامی میکنن کم توجهی میکنن و تو مدام دنبال اینی تا توجه اونارو بگیری یروز وسط این بی توجهیا به خودت یکی سر راهت قرار میگیره و بهت بی احترامی میکنه، توهین میکنه، کم توجهی میکنه،خیانت میکنه،و و و …. و تو مدام ناراحت میشی چه چرا این اتفاقا برای من میوفته چرا همچین ادمایی سر راه من قرار میگیره

عوارض دوس نداشتن خودت میدونی چیه؟ اینکه به خودت اهمیت نمیدی توجه نمیکنی به خودت نمیرسی خوشحالی دیگران رو‌ اولویت قرار میدی تا خوشحالی خودت رو دلسوزی های نابجا انجام میدی. اگه خودتو دوس نداشته باشی زمین و زمان دست به دست هم میدن تا تورو متوجه کنن که خودت رو دوس داشته باشی. میگی از چه طریقی؟

مشغول چه فسق و فجوری هستین که دل نمیدین به من؟؟؟؟