faded

زیاد از حد در عمق واقعیت غرق شده ام،حقایق از من سنگی سفت ساخته است که نمیخواستم باشم. انسان به تصور نیاز دارد تا در دنیای ساختگی ذهنش خوشحال باشد و دستانی که برایش جان میدهد را در دست بگیرد.دنیایی که آن آسمان آبی در نگاره هایش را داشته باشد. دنیایی که در آن عمر جوانی ناحق گرفته نشود،ميخواهم تصور کنم در جایی از این دنیا میزیستم که راه هایم مقصد داشته باشند و آرزو هایم دیگر آرزو نباشند،نمی‌خواهم در آن دنیا سیاهی جایی داشته باشد، میخواهم نور پیروز ماجرا باشد؛هنگام آبی آسمان دلِ گلِ خورشيد نگيرد و مادر صادقانه بخندد.

مرا به کوه ببر و برای همیشه رهایم کن،که خسته ام از آشفتگی روزگارم و نابسامانی افکارم.افکاری که دیگر سندش به نام تو نوشته‌شده است؛ و از بودنم در این دنیا دیگر بودی نمانده است جز یادِ تو.به کوه می‌روم تا دگر دل ندهم به عهد های پوچ تو و نشنوم صدای پمپاژ نامنظم دل را،به کوه پناه می برم که از هر آدمک دل خوش کنک ساز دور شوم،از اشک های سرازیرت دور می‌شوم تا نباری.اشک هایت را با خود میبرم تا دلیلی بر باریدنش نباشد،بغضت را حمل بر چمدانم میکنم تا دگر نشکند و غم هایت را صاحب میشوم تا شاد ترین سرخوشِ جهان باشی که غمت بیش از تو مرا آزرده می‌کند.برایت جهانی دیگر پر از رنگ و لعاب آرزو میکنم که در این دنیا خیری نبرده ای و خوب میدانم که چطور با حال خوبت غریبی حتی اگر کنارت نباشم،در آخر هر سیاهی را بر شانه می اندازم و میروم باقی عمرم را در کوه می‌گذرانم دور از هر درگیری ذهنی که مرا از آنچه خواهم بود دور کند و در کوه آنقدر به سر می‌برم تا جز پاره ای از استخوانم و نیمچه ای از یادم در ذهنت چیزی نماند که من در کوه چه بسا بهتر خواهم بود تا در پس این آسمان سیاه.