الْـمأْمـُـول؛

«هرکی گدای تو شد؛ زندگی رو برد آقا»

در کار عشق دوری و هجران به ما رسید یوسف که رفت؛ غصّه کنعان به ما رسید..

خواستم تسبیح در دستت شوم، گـَرد مُهر و مِهر و مأوایت شوم خواستم چون یوسف اندر قعر چاه ، بگذرم از خویش و مهمان بیابان ها شوم گرچه انسان بودم و مملو از عصیان و گناه؛ سوختم در خلوتم، تا وصله ی فردا شوم! گر رهایم‌ کرده‌ای در شعله های خویش چه باک؟ چون خلیل از آتش عشقت؛ گلستانت شوم هرچه از من مانده را قالب تهی کن، پس بگیر ذره ای گردم ولی لایق دیدارت شوم. آخر این راه گر چیزی ز من باقی نماند؛ کاش در کوی تو خود؛ معنای معنایت شوم! به قلم: «خـٰانـوم ِ ڪـاف‌ْ»

‹ بعد صد سال اگر بر سر قبرم گذری؛ شوق دیدار تو آید آخ کفن خود پاره کنم‍‌! ›

ما که قسمتون نشد؛ ولی خانوم شما شب جمعه زیارت پسرت رفتی بیادمون باش:))

+خـٰانـوم ِ ڪـاف‌ْ`

+خـٰانـوم ِ ڪـاف‌ْ`

باز هم در غربت آشیانهٔ خود همچون کبوتری بی بال و پر بودم! نه شوقی برای پرواز داشتم و نه توانی برای رمیدن از کنج ِ خلوت ِ افکار خود؛ آری؛ صبـــر حلّال مشکلات من است :| اما سرّ عجیبی‌ست که ظلمات شب هربار مهمان ویرانه ام شده و اشک، وجودم را سرشار از نیاز ها و خواسته هایم میسازد! «آه؛ که باز هم دلتنگی.. باز هم بیتابی؛ باز هم آشفتگی و تنهایی!» ✍🏻 خـٰانـوم ِ ڪـاف‌ْ`

بغض که مهمان دلت شود؛ می‌شکنی! همین قدر ساده. . .