『آوای دریا』

کسی که بخواد بمونه هرجور شده میمونه پیشت. اما آدما وقتی بخوان برن، میرن و هیچی هم براشون مهم نیست. بهونشونم اینه که دست ۵تا انگشت داره!

مهم نیست که انسان برای کسی که دوستش دارد غرورش را از دست بدهد؛ اما فاجعه است که اگر برای حفظ غرور، کسی را که دوست دارد لز دست بدهد

او نگفت دوستم دارد، اما وقتی سرتاپا از من خون میچکید، در آغوشم گرفت و اهمیتی نداد که لباس تنش سفید بود...

به کوتاهی آن لحظه‌ی شادی که گذشت، غم هم میگذر.

رو دراگ عقلتو از دست میدی رو آدم اشتباه همه چیزتو

زخم‌ها خوب می‌شود. اما این خوب شدن‌ها با مثل روز اول شدن‌ بسیار تفاوت دارد

انگار تمام شده باشم و این کسی که دارد ادامه میدهد، نمی‌دانم کیست!

ما بخاطر پایان‌های تکراری از شروع مجدد می‌ترسیم...

هزار رویای کشته میشود تا بفهمی زندگی رویایی نیست

وقتی آدم یک نفر را دوست داشته باشد بیشتر تنهاست، چون نمی‌تواند به هیچکس جز به همان آدم بگوید که چه احساسی دارد. و اگر آن آدم کسی باشد که تورا به سکوت تشویق می‌کند، تنهایی تو کامل میشود

تو فکر می‌کنی همه قلبشون مثل خودته و همین دمار از روزگارت درمیاره.

ما همان نسلی هستیم که بین ناگفته‌ها کلافه‌ایم.

اگه میخوای آدمای دوروبرتو بشناسی، بزارشون سر دوراهی معرفت و منفعت. اونوقت میفهمی که کی برای خودت کنارته و کی چون به کارش میای کنارته!

یه وقتایی چیزایی که دو دستی چسبیده بودی بهشون رو دو دستی تحویل میدی؛ بحث، بحثه ارزش و زمانه