کافه تراس در شب

روحیم و فیلمی که دارم نگاه میکنم/:

واکنش بدنم به تمام سختی‌های دنیا خوابه/:

‏من همیشه زیاده روی کردم تو غصه خوردن ، تو تلاش کردن ، همیشه بیش از حد نگران همه‌چیز هستم.

خجالت میکشم از اینکه قضاوت بشم یا اینکه از نظرتون یه دختر دوست نداشتی بشم/:

اما با اینکه اینجا و شما رو دوست دارم و حسه یه پناهگاه دارم اما خجالت میکشمم

دلم میخاد اینجا اینقد غر بزنم اینقد حرف بزنم شاید یکم از غمم کم بشه

به قوله جناب داریوش عزیز : ‹ یه وقتایی واقعا غیر گریه دیگه کاری نمیشه کرد :)! ›

چی می‌تونه آرومت کنه! گریه بله فقط گریه.

اینکه وقتی اشتباهی میکنن علاوه بر اینکه اشتباهشونو نمیپذیرن یجوری تلاش میکنن که احساس کنی تقصیر تو بوده همه چیز...

دلم نمیخاد هیچکس این ورژن ضغیفمو ببینه

دلم میخاد برم یه گوشه تاریک کز کنم وبا خودم تنها باشم تا اینکه احساس کنم دارن تحملم میکنن>>>

از خودم بدم میاد چون با کوچیک ترین حرف یا حتی کلمه خیلی زود بغضم میگیره و گریه میکنم/:

واقعا این خستگی وسیع کهنه از کجای خلقتم آب می‌خوره

دارم فکر میکنم شاید اصلا من برای هیچ کاری خوب نیستم هیچ کاری

و دقیقا تو همین تایم همه به هرکاری که ازش عقب مونده بودن رسیدن فقط انگار من بودم که جنگ روم تاثیر گذاشت.

قبل از عید قرار بود من هم گواهینامه بگیرم و هم مدرک حسابداری بگیرم و از اونجایی که جنگ شد هر دو رو نصفه ول کردم تا الان

و دقیقا برای هر چیزی برنامه ریزی میکنم باید خراب بشه

حتی کتاب‌ها و فیلم‌های مورد علاقمم نمی‌تونم تا آخر ادامه بدم ، هرچقدر هم شاهکار و فوق‌العاده باشن

چرا نمیتونم هیچ کاری رو کامل کنم و به سرانجام برسونم/:

واییی خداا من چقد ذوق کردم که از چنلای مورد علاقت بودم مهربونم🥰🥲💙