دالون

بین اینکه ملاتونین بخورم و ساعت ۱۱ بخوابم و اینکه برم کره شمالی و اونجا اجبارا هر شب ساعت ۱۱ بخوابم، واقعا گیر کردم

فرهنگ ایران بر چنگیز مغول غالب شد، ولی متاسفانه اینا خیلی وحشی‌تر از مغولن، به اینا نه‌تنها فرهنگ بلکه آمریکا‌ هم غالب نمی‌شه

در نظام‌های دیکتاتوری سقوطی در کار نیست

در نظام‌های دیکتاتوری، همه‌چیز تا 5 سال قبل از سقوط عادی به نظر می‌رسه

چرا نمی‌فهمید یک حکومت قبل از اینکه در ذهن‌ها سقوط کنه باید در یک کنشگری نظامی گسترده سقوط کنه؟

همین الان که ما داریم زیر فشار زندگی بگا می‌ریم، یه نفر از یه گوشه‌ی ایران که تازه اول رابطه‌شه، نشسته به دختره می‌گه تا آخر عمرم باهات می‌مونم، باهم ازدواج می‌کنیم و تشکیل خانواده می‌دیم. خخخخخخخخخخخخخخ

چی می‌شد اگه به‌عنوان یه سوئیسی الان نشسته بودم و یه مستند با زیرنویس فارسی درباره‌ی Cyrus the Great می‌دیدم؟ تاکید می‌کنم! Cyrus the Great، نه کوروش کبیر

ایران اون‌قدرا که فکر می‌کنید جهنم‌دره و خراب‌شده نیست، فقط کافیه ازش بزنید بیرون بعد ببینید چقدر خوبه

این عید دیگه ما مردم قطعا سقوط می‌کنیم

آقای کیارستمی، من احساس می‌کنم یک چیزهایی بدی توی من هست که هیچ‌کس بدترش رو نداره.

تو آمریکایی که روبیو وجود داره، وجود ممدانی و الهان عمر و امثالهم، نشونه‌ای بارز از بی‌غیرتی چپ‌ها و ملت آمریکاست

چارلی کرکو داد جورج فلویدو گرفت

من اگه یک شهروند آمریکایی بودم، امروز برای احترام به کشته‌شدگان واقعه‌ی 11 سپتامبر، یک گروهک تشکیل می‌دادم و می‌رفتم خانواده‌ی زهران ممدانی رو گروگان می‌گرفتم و تا وقتی کون‌لخت نمی‌اومد تو خیابون و همون‌جا دسشویی نمی‌کرد و از گوهش برنمی‌داشت بخوره، خانواده‌اش رو ول نمی‌کردم.

وارد اجتماع و بازار که می‌شی، دیگه رفاقت فقط رفاقت نیست. آدم‌ها وارد میدانی می‌شن که هرکس با پول، اعتبار، تحصیلات، اسم و رسم و ارتباطاتش دنبال سهم بیشتری از قدرت و موقعیته. شبکه رفاقت هم تبدیل می‌شه به سرمایه اجتماعی. یعنی خیلی وقت‌ها آدم‌ها فقط برای خودت ارزش قائل نیستن، برای آدم‌هایی که می‌شناسی و درهایی که می‌تونی باز کنی هم حساب باز می‌کنن. یکی با پول جلو می‌ره، یکی با رابطه، یکی با چرب‌زبونی و یکی هم با همون هنر قدیمی پاچه‌خواری. حتی رفاقت هم از این بساط بی‌نصیب نمی‌مونه. هرکی با هرکی دوسته، یک پاش پیششه و یک حساب نانوشته‌ای بین‌شونه. آدم‌ها همدیگه رو می‌سنجن، جایگاه هم رو به رسمیت می‌شناسن و برای رسیدن به میز بالاتر شبکه می‌سازن. البته هنوز اعتماد و رفاقت واقعی وجود داره، ولی هرچی رقابت و نابرابری بیشتر بشه، رابطه هم بیشتر تبدیل به ابزار قدرت می‌شه. اینجا شکست فقط بی‌پولی نیست، از دست دادن اعتبار، شبکه، فرصت و جایگاهه. دنیای آدم‌بزرگ‌ها واقعا کیری ترسناکه.

یه جایی از بزرگ شدن، می‌فهمی همون آدم‌هایی که یه زمانی بی‌دلیل کنارت بودن، حالا اول نگاه می‌کنن ببینن تو کجای این بازی ایستادی. یه میز بزرگ وسط اجتماع هست و همه دنبال اینن که از این میز به میز بالاتری برن.