EirȺ

امروز رفته بودم بیرون و یه درس عجیب از زندگی گرفتم... ـ فهمیدم بعضی وقتا فاصله بین خوشحال‌شدن و غمگین‌ترین حالت آدم، فقط بیست دقیقه‌ست. ـ یه دختر خانوم مهربون‌ ، با یه لبخند قشنگ و یه قلب پر از نور، سه تا گل بهم هدیه داد و گفت: «این برای قشنگیات.» شاید برای اون فقط چند ثانیه از روزش بود ، شاید اصلاً تا فردا یادش هم نباشه ، اما برای من یه لحظه‌ای بود که دلم گرم شد . یه لحظه که احساس کردم هنوز هم آدم‌های مهربون وجود دارن ، هنوز هم میشه بی‌دلیل حال کسی رو خوب کرد. ـ اما فقط بیست دقیقه بعد، یه آدم دیگه ، با چند کلمه و چند رفتار ، جوری قلبم رو فشرد که وقتی رسیدم خونه ، اشکام بی‌اختیار سرازیر شد. نه چون اتفاق بزرگی افتاده بود؛ نه... فقط بعضی وقت‌ها آدم انقدر خسته‌ست، انقدر پر از حرف‌های نگفته‌ست، که یه تلنگر کوچیک کافیه تا همه‌ی بغض‌هایی که مدت‌ها قورت داده، بیرون بریزن. عجیبه... دو نفر. دو رهگذر. دو آدمی که احتمالاً هیچ‌وقت دوباره نمی‌بینمشون. اما هر کدومشون رد یه احساس رو روی قلبم گذاشتن. یکی باعث شد چند دقیقه دنیا قشنگ‌تر به نظر بیاد. یکی باعث شد چند ساعت با خودم بجنگم. ـ خواستم بگم ما هیچ‌وقت نمی‌دونیم آدمی که روبه‌رومونه چه جنگی رو توی دلش داره تحمل می‌کنه. نمی‌دونیم چند شب نخوابیده. نمی‌دونیم چند بار خودش رو جمع کرده که نشکنه. نمی‌دونیم چند بار لبخند زده در حالی که دلش می‌خواسته فقط گوشه‌ای بشینه و گریه کنه. برای همین مهربون بودن مهمه. خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنیم. ـ سعی کنیم حتی اگه فقط یه رهگذر توی زندگی یه نفر هستیم ، مهربون باشیم. شاید یه جمله‌ی خوب، یه نگاه محترمانه، یه لبخند ساده یا یه رفتار انسانی، برای ما هیچ چیز نباشه؛ اما برای یه نفر دیگه همون چیزی باشه که باعث میشه امشب کمتر گریه کنه. ـ دنیا به اندازه کافی آدم‌ها رو خسته کرده. به اندازه کافی دل‌ها شکسته‌ن. بیایید اگر نمی‌تونیم مرهم زخم کسی باشیم، حداقل زخم تازه‌ای روی دلش نذاریم. شاید طرف مقابلت آدمی باشه که یه حرف یا یه رفتار رو بارها و بارها توی ذهنش مرور کنه و بابتش اذیت بشه. شاید اونقدر از قبل شکسته باشه که دیگه توان تحمل یه حس بد دیگه رو نداشته باشه. سعی کنیم بیشتر مراقب همدیگه باشیم🩵.