𓍯رُمانِ میانِ خُطوط 𓍯

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓣𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 46 از زبان لیام: سوفی هنوز کنار آیلا بود و با دست‌هاش طوری حرف می‌زد که انگار کل دنیا رو باید همون‌جا براش توضیح بده. از اون فاصله، فقط تیکه‌هایی از خنده‌شون رو می‌شنیدم. راستش مطمئن نبودم باید برم سمتش یا نه. آیلا یه سال از من کوچیک‌تر بود… و ما حتی توی یه کلاس هم نبودیم. ادبیات می‌خوند، من معماری. دنیای‌مون باید جدا می‌بود، ولی از وقتی اون ماجراها شروع شده بود، انگار یه چیزی هی ما رو به هم نزدیک‌تر می‌کرد. سوفی یهو نگاهم کرد. لبخندش… اون لبخند خطرناک. بعد بدون اینکه چیزی بگه، برگشت سمت آیلا و خیلی ساده از کنارش دور شد. «خیلی خب، خودتون ادامه بدین.» نه، این اصلاً خوب نبود. آیلا تازه متوجه رفتنش شد. برگشت. و چشمش افتاد به من. چند ثانیه سکوت. نه دعوا بود، نه لبخند کامل. یه چیزی بین این دوتا… گیر کرده. گفتم: «سوفی خیلی حرف می‌زنه.» آیلا یه ابروشو بالا برد. «تو هم خیلی کم حرف می‌زنی.» یه لحظه مکث کردم. «این توهین بود یا واقعیت؟» لبخند خیلی کوچیکی زد. «هر دوتاش.» خندم گرفت. آیلا دستش رو داخل جیب مانتوش کرد. «پس چی؟ اومدی فقط بهم بگی سوفی حرف می‌زنه؟» «نه…» یه مکث. واقعاً نمی‌دونستم از کجا شروع کنم. «فقط… خواستم ببینم حالت خوبه.» چشم‌هاش یه لحظه نرم‌تر شد. بعد سریع برگشت به حالت عادی. «خوبه.» سکوت کوتاه. بعد خودش گفت: «تو چی؟ هنوزم با نقشه‌هات زندگی می‌کنی؟» خندم گرفت. «هنوزم با کتاب‌هات فرار می‌کنی؟» آیلا لبخند زد. «بعضی وقتا.» یه لحظه فضا سبک شد. انگار برای چند ثانیه هیچ اتفاقی نیفتاده بود. ولی بعد… آیلا آروم گفت: «لیام… میشه یه چیزی بپرسم؟» این بار لحنش فرق داشت. جدی‌تر. حتی یه ذره مضطرب. «بپرس.» آیلا نگاهش رو از من دزدید. «تو… واقعاً چرا اون روز اومدی خونه ما؟» و همون لحظه… یه جور سنگینی افتاد وسط حرف‌هامون. انگار این مکالمه از اول فقط برای رسیدن به همین سؤال ساخته شده بود.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓣𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 45 از زبان آیلا: راستش... از برگشتن به خونه هم بیشتر، از برگشتن به مدرسه می‌ترسیدم. همین که از ماشین پیاده شدم، حس کردم همه دارن نگاهم می‌کنن. شاید واقعاً اینطوری نبود. ولی بعد از اتفاقات چند روز گذشته، سخت بود فکر نکنم همه درباره‌م حرف می‌زنن. نفسمو بیرون دادم. و وارد حیاط مدرسه شدم. چند نفر از کنارم رد شدن. بعضیا لبخند زدن. بعضیا فقط نگاهم کردن. و من سعی کردم عادی رفتار کنم. که ناگهان صدایی شنیدم: «آیلا کارتر!» سرمو بلند کردم. سوفی. با سرعت به سمتم می‌اومد. اوه نه. قیافه‌ش اصلاً امیدوارکننده نبود. چند قدم جلو اومد. من آماده‌ی دعوا بودم. آماده بودم بشنوم که چقدر از دستم ناراحته. اما ناگهان بغلم کرد. آنقدر محکم که نزدیک بود تعادلمو از دست بدم. «هی!» سوفی بدون اینکه ولم کنه گفت: «دیگه همچین غلطی نکنی!» با خنده‌ی عصبی گفتم: «سلام به تو هم.» «نه! سلام نداریم!» عقب رفت و با اخم نگاهم کرد. «من سه شب درست نخوابیدم!» «متأسفم...» «میا هر روز بهم پیام می‌داد!» «می‌دونم...» «لوکاس فکر می‌کرد من چیزی می‌دونم!» این یکی باعث شد بخندم. سوفی هم بالاخره خنده‌ش گرفت. بعد زیر لب گفت: «خوشحالم برگشتی.» لبخند کوچیکی زدم. «منم خوشحالم که هنوز زنده‌ای و منو نکشتی.» «فعلاً.» و هر دومون خندیدیم. برای اولین بار بعد از مدت‌ها... همه‌چیز کمی عادی به نظر می‌رسید. چند دقیقه بعد وارد کلاس شدیم. همین که معلم حضور و غیاب رو نگاه کرد، ناگهان مکث کرد. بعد سرشو بالا آورد. «خانم کارتر؟» همه‌ی کلاس به سمتم برگشتن. ای وای. معلم لبخند زد. «چه خوب که تصمیم گرفتین دوباره وجود داشته باشین.» کلاس منفجر شد. حتی خودم هم خنده‌م گرفت. «متشکرم آقا.» معلم سرشو تکون داد. «فقط لطفاً دفعه‌ی بعد برای ناپدید شدن از قبل فرم مرخصی پر کنین.» این بار صدای خنده بلندتر شد. صورتم داغ شده بود. و سوفی از کنارم پچ‌پچ کرد: «من عاشق این معلمم.» «خفه شو.» «هرگز.» زنگ اول و دوم بالاخره گذشت. و کم‌کم اون حس سنگین توی دلم کمتر شد. انگار داشتم یاد می‌گرفتم دوباره به زندگی قبلیم برگردم. وقتی زنگ تفریح شد، من و سوفی کنار راهرو ایستاده بودیم. سوفی داشت درباره‌ی پروژه‌ی جدید کلاس غر می‌زد. «قسم می‌خورم معلم‌ها با هم جلسه می‌ذارن که چطور زندگیمونو نابود کنن.» خندیدم. «احتمالاً.» «احتمالش؟ مطمئنم!» می‌خواستم جواب بدم که ناگهان سوفی ساکت شد. اخمش کم‌رنگ شد. و نگاهش از روی من رد شد. «چی شد؟» چند ثانیه چیزی نگفت. بعد خیلی آروم با سرش به پشت سرم اشاره کرد. «هیچی...» «سوفی.» آه کشید. «فقط... برگرد نگاه کن.» قلبم بی‌دلیل تندتر زد. آروم برگشتم. چند متر اون‌طرف‌تر... کنار پنجره‌های راهرو... لیام ایستاده بود. نه نزدیک. نه دور. فقط ساکت. و نگاهش روی من بود. برای چند ثانیه... هیچ‌کدوممون تکون نخوردیم و ناگهان تمام آرامشی که از صبح به دست آورده بودم... دوباره شروع کرد به ترک خوردن.

بریم پارت جدید🙂‍↔️

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓣𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 44 از زبان لیام: وقتی به خونه رسیدم، تنها چیزی که می‌خواستم سکوت بود. نه سؤال. نه نصیحت. نه فکر کردن. فقط سکوت. اما انگار اون روز قرار نبود چیزی طبق خواسته‌ی من پیش بره. همین که وارد خونه شدم، صدای سوفیا از سالن اومد: «بالاخره برگشتی!» سرمو بلند کردم. سوفیا روی مبل نشسته بود. کنارش مارگارت. و کمی دورتر آدریان. عالی. دقیقاً همون چیزی که لازم داشتم. «حالت چطوره؟» مارگارت اولین نفری بود که پرسید. «خوبم.» دروغ بود. همه فهمیدن. آدریان پوزخند زد. «آره، معلومه.» چشمامو چرخوندم. «میشه امروز رو بیخیال بشی؟» «میشه تو این قیافه رو جمع کنی؟» «آدریان.» صدای مارگارت باعث شد بالاخره ساکت بشه. منم بدون حرف روی مبل نشستم. چند ثانیه سکوت شد. بعد سوفیا آروم پرسید: «آیلا برگشت؟» سرمو تکون دادم. چشم‌های سوفیا گرد شد. «واقعاً؟!» «آره.» «خب؟ حالش خوب بود؟ چی گفت؟» نفسمو بیرون دادم. «تقریباً هیچی.» سوفیا اخم کرد. «یعنی چی؟» چند ثانیه سکوت کردم. بعد آروم گفتم: «منو از خونه‌شون انداخت بیرون.» سکوت. این بار واقعی. حتی آدریان هم حرفی نزد. سوفیا ناباور نگاهم کرد. «چی؟» «همون چیزی که شنیدی.» نگاهم به زمین افتاد. «انگار از دیدنم عصبانی شد.» سوفیا چند لحظه ساکت موند. بعد آروم گفت: «عصبانی؟» سرمو تکون دادم. «نه...» برای اولین بار بلند به زبون آوردمش. «فکر نکنم فقط عصبانی بود.» مارگارت با دقت نگاهم کرد. «پس چی بود؟» چند ثانیه فکر کردم. بعد آروم گفتم: «ترسیده بود.» سکوت. سوفیا اخم کرد. «از تو؟» «نمی‌دونم.» و این بدترین قسمتش بود. چون واقعاً نمی‌دونستم. آیلا طوری نگاهم کرده بود که انگار چیزی می‌دونه. چیزی که من ازش خبر ندارم. یا شاید... چیزی که یکی بهش گفته. دستم ناخودآگاه رفت سمت گوشیم. همون شماره ناشناس. همون پیام‌ها. همون سؤال‌های بی‌جواب. از جا بلند شدم. «میرم بالا.» مارگارت چیزی نگفت. فقط با نگرانی نگاهم کرد. از پله‌ها بالا رفتم. و در اتاقمو بستم. برای چند لحظه به سقف خیره موندم. بعد گوشیمو برداشتم. صفحه روشن شد. و قلبم از تپش ایستاد. یک پیام جدید. از همان شماره. انگشتم لرزید. پیام را باز کردم. فقط یک جمله نوشته شده بود: ««اگر واقعاً به آیلا اهمیت میدی... ازش دور بمون.»» نفسم بند اومد. و پایین پیام... برای اولین بار یک اسم دیده می‌شد. آیلا. چند ثانیه فقط به صفحه خیره موندم. و برای اولین بار... واقعاً احساس کردم کسی داره بازی خطرناکی راه میندازه

هیهیهی ، من یه گندی زدم و خب اره دستم خورد و پارت42 رو پاک کردم🙂‍↔️ و خب مجبور شدم پارت 43هم پاک کنم و 42 رو اول بزارم و دوباره 43 رو بزارم😂🤦🏻‍♀ امیدوارم درک کنید😂😭🤌میخواستم بگم که شرمنده ولی ممنون میشم دوباره بهش ری کت بدید🥲❤️

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 43 از زبان آیلا: اتاق دوباره ساکت شده بود. نوآ کنارم نشسته بود. ایوان روبه‌روم ایستاده بود. و هر دو منتظر بودند. منتظر اینکه بالاخره حرف بزنم. دستامو به هم قفل کردم. نمی‌دونستم از کجا شروع کنم. «من...» نفسم لرزید. «من با یه نفر آشنا شده بودم.» سکوت. نگاه نوآ و ایوان روی صورتم ثابت موند. «اول فقط پیام بود.» لبم رو گاز گرفتم. «بعد بیشتر شد.» نوآ آروم پرسید. «از کجا می‌شناختیش؟» سرم رو پایین انداختم. «آنلاین.» سکوت. این بار سنگین‌تر از قبل. چند ثانیه بعد صدای ایوان اومد: «چند وقت؟» «چند هفته.» نوآ ناگهان از جاش بلند شد. «چند هفته؟!» صداش اونقدر بلند بود که خودم هم جا خوردم. «آیلا تو چند هفته با یه آدم غریبه حرف می‌زدی و به هیچ‌کدوممون نگفتی؟!» اشک توی چشمام جمع شد. «من فکر می‌کردم—» «فکر می‌کردی چی؟!» نوآ عصبی دستش رو بین موهاش کشید. «اگه اتفاقی برات می‌افتاد چی؟!» ایوان سریع جلو اومد. «نوآ.» «نه ایوان، جدی میگم!» برای اولین بار صدای خشم واقعی رو توی صداش می‌شنیدم. «ما داشتیم دیوونه می‌شدیم!» سرم پایین‌تر رفت. «می‌دونم...» «نه، نمی‌دونی.» صدای نوآ شکست. و همین باعث شد من سرمو بالا بیارم. چشم‌هاش قرمز شده بود. «تو نمی‌دونی وقتی پلیس زنگ می‌زد چه حسی داشتیم.» سکوت. «تو نمی‌دونی هر بار که تلفن زنگ می‌خورد فکر می‌کردیم شاید خبر بد آورده باشن.» بغضم شکست. «متأسفم...» نوآ چیزی نگفت. فقط صورتش رو برگردوند. ایوان آروم دستش رو روی شونه‌ی برادرش گذاشت. «آروم باش.» نوآ چشم‌هاشو بست. چند نفس عمیق کشید. بعد دوباره نشست. این بار نزدیک‌تر از قبل. برای چند ثانیه هیچ‌کس حرف نزد. بعد ایوان آروم پرسید: «بعدش چی شد؟» اشکامو پاک کردم. «رفتم ببینمش.» هر دو خشک شدن. «چی؟» صدای نوآ پایین بود. اما شوکه. سرم رو تکون دادم. «رفتم سر قرار.» هیچ‌کس چیزی نگفت. انگار هیچ‌کدوم نمی‌دونستن باید چی بگن. بالاخره ایوان آه کشید. «آیلا...» و برای اولین بار توی صداش ناراحتی بیشتر از عصبانیت بود. «فکر می‌کردم می‌شناسمش.» اشک دوباره از چشمم پایین اومد. «واقعاً فکر می‌کردم می‌شناسمش...» نوآ آروم سرش رو پایین انداخت. انگار تازه داشت می‌فهمید چه اتفاقی افتاده. چند لحظه سکوت بینمون موند. بعد خیلی آروم پرسید: «اون بهت آسیب زد؟» نفسم بند اومد. به زمین خیره شدم. به خاطراتی که هنوز نمی‌خواستم بهشون فکر کنم. اشک روی گونه‌م لغزید. «نه...» هر دو منتظر ادامه‌ی حرفم موندن. لب‌هام لرزید. «حداقل...» گلوم گرفت. «حداقل نه اونجوری که فکر می‌کنین.» و سکوتی که بعد از اون جمله توی اتاق افتاد... از هر فریادی سنگین‌تر بود.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 42 از زبان آیلا: هنوز به صفحه‌ی گوشی خیره بودم. پیام آخر مثل خوره به جونم افتاده بود. «لیام.» فقط یک کلمه. اما کافی بود تا دوباره همه‌ی ترس‌ها برگردن. صدای ضربه‌ی آرومی به در اتاق خورد. سریع گوشی رو خاموش کردم. «آیلا؟» صدای نوآ بود. جوابی ندادم. چند ثانیه سکوت شد. بعد صدای ایوان اومد: «اگه جواب ندی، خودمون میایم تو.» با وجود همه‌ی حال بدی که داشتم، لبخند خیلی کوچیکی روی لبم نشست. همیشه همین بودن. در باز شد. نوآ و ایوان وارد اتاق شدن. نوآ روی زمین کنار تخت نشست. ایوان هم به دیوار روبه‌رو تکیه داد. چند لحظه هیچ‌کس حرف نزد. انگار هیچ‌کدوم نمی‌دونستن از کجا شروع کنن. بالاخره نوآ نفسش رو بیرون داد. «می‌دونی چقدر ترسوندیمون؟» سرم پایین افتاد. «متأسفم...» صدای خودم هم غریبه به نظر می‌رسید. ایوان آروم گفت. «مامان دو شب درست نخوابید.» بغض گلومو گرفت. «می‌دونم...» نوآ ادامه داد. «میا هر پنج دقیقه می‌پرسید آیلا برگشته؟» اشکام کم‌کم جمع شدن. «من نمی‌خواستم...» نتونستم جمله‌مو کامل کنم. برای چند ثانیه سکوت شد. بعد خیلی آروم گفتم: «نمی‌خوام ازم متنفر باشین.» هر دوشون همزمان نگاهم کردن. ایوان اخم کرد. «چی؟» «بعد از کاری که کردم...» «آیلا.» صدای ایوان محکم شد. «احمق نباش.» اشک از چشمم سرازیر شد. نوآ آروم سرش رو تکون داد. «تو خواهر مایی.» «همیشه.» برای اولین بار از وقتی برگشته بودم، حس کردم نفسم راحت‌تر بالا میاد. چند ثانیه گذشت. بعد با تردید گفتم: «اگه... اگه یه چیزی بهتون بگم...» نوآ مستقیم نگاهم کرد. «چی؟» لبم رو گاز گرفتم. «به بابا میگین؟» سکوت. ایوان و نوآ به هم نگاه کردن. بعد نوآ آروم گفت: «بستگی داره چی باشه.» ایوان اضافه کرد: «ولی اول باید بشنویمش.» دستم لرزید. «من فقط...» نفسم بند اومد. «من می‌ترسم.» این اولین بار بود که بلند به زبون می‌آوردمش. اولین بار که اعتراف می‌کردم. و همین باعث شد اشکام بیشتر بشن. نوآ بدون هیچ حرفی از جاش بلند شد و کنارم نشست. آروم دستش رو دور شونه‌هام انداخت. «هی...» صدایش مثل همیشه آرام بود. «هر چی شده، تنهایی قرار نیست تحملش کنی.» بغضم شکست. ایوان هم جلو اومد. دستش رو روی سرم گذاشت. «ما اینجاییم، فسقلی.» با وجود اشک‌هام خندیدم. سال‌ها بود که هنوز هم گاهی منو همون‌طور صدا می‌زد. برای چند لحظه... فقط همونجا نشسته بودیم. بدون سؤال. بدون فشار. و برای اولین بار بعد از چند روز... احساس کردم شاید هنوز کاملاً تنها نیستم. شاید هنوز یه جای امن وجود داشت. و اون جا... کنار خانواده‌ام بود.

😭😭😭😭😭

این چه وضع ری اکشنه

واقعا ناامیدم کردینا..

ری اکشن هارو زیادش کنید🥲🥲

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 41 از زبان آیلا: صدای حرف زدن خانواده هنوز از پایین می‌اومد. آروم. مبهم. اما می‌دونستم موضوع همه‌ی حرف‌ها یکیه. من. روی تخت نشسته بودم و به دیوار روبه‌رو خیره شده بودم. هنوز نمی‌تونستم باور کنم برگشته بودم. یا شاید... نمی‌خواستم باور کنم. چند بار به در اتاق ضربه زده شد. «آیلا؟» صدای اولیایو بود. جوابی ندادم. چند ثانیه بعد دوباره گفت: «عزیزم... فقط می‌خوام بدونم خوبی.» چشمامو بستم. «خوبم.» دروغ بود. اما فعلاً تنها جوابی بود که داشتم. چند لحظه بعد صدای قدم‌ها دور شد. و دوباره سکوت برگشت. نگاهم روی گوشیم افتاد. همون گوشی‌ای که چند روز خاموش بود. آروم روشنش کردم. چند ثانیه طول کشید. بعد... صفحه پر شد از اعلان‌ها. تماس‌های از دست رفته. پیام‌ها. اعلان‌ها. میا. نوآ. ایوان. سوفی. ده‌ها پیام. نفسم رو بیرون دادم. انگشتم روی اسم سوفی مکث کرد. بیش از بیست پیام. «کجایی؟» «آیلا جواب بده!» «داری دیوونمون می‌کنی!» «فقط یه چیزی بگو که بدونیم خوبی.» گلوم گرفت. اما قبل از اینکه وارد چت بشم... یه اسم توجهمو جلب کرد. شماره ناشناس. قلبم فرو ریخت. آروم وارد پیام شدم. فقط یک جمله نوشته شده بود: «تو نباید برمی‌گشتی.» نفسم بند اومد. چند ثانیه فقط به صفحه خیره موندم. دستام کم‌کم شروع به لرزیدن کرد. اما هنوز تموم نشده بود. یه پیام دیگه پایینش بود. تاریخش برای چند دقیقه پیش بود. «و حالا اونم وارد ماجرا شده.» قلبم محکم به سینه‌م کوبید. سریع تایپ کردم: «منظورت کیه؟» برای چند ثانیه هیچ جوابی نیومد. بعد... سه نقطه‌ی معروف ظاهر شد. اون طرف داشت تایپ می‌کرد. نفسم رو حبس کردم. و بالاخره پیام رسید. فقط یک کلمه. «لیام.» خون توی رگ‌هام یخ زد. گوشی از بین انگشت‌هام سر خورد و روی تخت افتاد. نه... نه، این امکان نداشت. اون از کجا اسم لیام رو می‌دونست؟ و مهم‌تر از اون... چرا لیام؟ برای اولین بار از وقتی به خونه برگشته بودم... واقعاً ترسیدم.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 40 از زبان لیام: در رو که پشت سرم بستم، انگار یه چیزی همراه من بیرون نیومد… انگار همون لحظه توی اون خونه جا موندم. چند ثانیه همون‌جا ایستادم. دستام هنوز از تنش سفت بود. نه از دعوا… از چیزی بدتر. از اینکه هیچ‌چیز رو نفهمیده بودم. «از خونه‌ی من برو بیرون!» صدای آیلا هنوز توی سرم می‌پیچید. نه فقط حرفش… لحنش. اون نگاه. شروع کردم راه رفتن. بی‌هدف. فقط دور شدن. هوا سرد بود یا من سردم شده بود، نمی‌دونم. ولی یه حس عجیب توی سینه‌م گیر کرده بود. مثل یه سؤال که جواب نداره. چرا؟ چرا باید منو اونطوری نگاه می‌کرد؟ من که فقط اومده بودم کمک کنم. دستم رفت توی جیبم. هیچ پیام جدیدی نبود. ولی اون پیام قبلی هنوز توی ذهنم بود: «آیلا حقیقت‌هایی رو می‌دونه که تو هم باید بدونی… پیداش کن.» پایم رو کند کردم. ایستادم. «حقیقت‌ها…» زیر لب تکرار کردم. یه چیزی توی ذهنم شروع کرد به وصل شدن. بیمارستان اون روزی که آیلا رو برای اولین بار درست و حسابی دیدم. آبمیوه… اون لحظه‌ای که ایوان گفت من بهش کمک کرده بودم. و بعد… اون نگاه آیلا امروز. نه فقط عصبانیت بود. یه چیز دیگه هم بود. ترس. چشمام رو بستم. نه… نه ترس معمولی. ترسی که انگار از من نبود… از چیزی که به من ربط داشت. نفسم رو بیرون دادم. «من چی رو نمی‌دونم؟» گوشیم لرزید. نگاهش کردم. پیام جدید. شماره ناشناس. فقط یک جمله: «دیر شد که واردش شدی، لیام.» قلبم محکم کوبید. سرمو بالا گرفتم. خیابون شلوغ بود. آدم‌ها رد می‌شدن. زندگی جریان داشت. ولی برای من… یه چیزی تازه شروع شده بود. یه چیزی که دیگه نمی‌تونستم ازش عقب بکشم. گوشی رو محکم‌تر گرفتم. و برای اولین بار واقعاً گفتم: «باشه… پس حالا شروع می‌کنیم بفهمیم چی شده.» و راه افتادم.

ری اکت بدید بهش😭

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 39 خانه‌ی خانواده‌ی کارتر: بعد از رفتن لیام، خانه هنوز در سکوتی سنگین گیر کرده بود. انگار چیزی در هوا باقی مانده بود… یک تنش ناتمام. میا هنوز به گریه افتاده بود. «تو… واقعاً برگشتی…» صدایش می‌لرزید. اولیایو جلو رفت و دستش را آرام روی شانه‌ی آیلا گذاشت. «عزیزم… حالت خوبه؟ کجا بودی؟» دنیل اما آرام نبود. نگاهش بین نگرانی و خشم گیر کرده بود. «ما فکر کردیم…» مکث کرد. «فکر کردیم دیگه برنمی‌گردی.» آیلا هیچ جوابی نداد. فقط نگاهش را از همه رد کرد. نوآ با احتیاط گفت: «آیلا… پلیس دنبالته… ما—» اما آیلا حرفش را برید. «لازم نبود.» سکوت. دنیل یک قدم جلو آمد. «چی لازم نبود؟ توضیح بدی؟ غیبت؟ این چند روز؟» آیلا بالاخره نگاهش را بالا آورد. سرد. خسته. اما محکم. «نمی‌خوام درباره‌اش حرف بزنم.» میا با ناباوری گفت: «ولی ما ترسیده بودیم… خیلی…» برای یک لحظه، چیزی در چهره آیلا تکان خورد. اما سریع خاموش شد. «من ازتون نخواستم.» این جمله مثل ضربه در اتاق پیچید. اولیایو نفسش را حبس کرد. «آیلا… اینطوری حرف نزن…» اما آیلا عقب رفت. یک قدم. بعد یک قدم دیگر. انگار فاصله گرفتن از همه، راحت‌تر از ماندن بود. چشمش ناخودآگاه به سمت در رفت. همان جایی که لیام چند دقیقه پیش ایستاده بود. برای کسری از ثانیه… ساکت شد. نه کسی دید. نه کسی متوجه شد. فقط یک مکث خیلی کوتاه. بعد دوباره سرد شد. دنیل با صدای محکم گفت: «تو الان باید توضیح بدی.» آیلا آرام گفت: «نه.» سکوت دوباره برگشت. میا با گریه گفت: «آیلا، ما خیلی نگران بودیم…» این بار آیلا نگاهش را بست. یک لحظه طولانی. بعد خیلی آهسته گفت: «من امن نیستم.» همه خشکشان زد. اولیایو سریع جلو آمد: «چی میگی عزیزم؟ چی شده؟» اما آیلا عقب‌تر رفت. صدایش پایین‌تر آمد. «و شما هم نمی‌دونید چرا.» دنیل اخم کرد. «این یعنی چی؟» اما آیلا دیگر گوش نمی‌داد. نگاهش رفت به پنجره. به بیرون. جایی که لیام رفته بود. و برای اولین بار… دستش خیلی خفیف لرزید. اما سریع مشت شد. انگار اجازه نداشت هیچ‌کس آن را ببیند. او برگشت و آرام گفت: «من خسته‌ام.» و بدون حرف دیگری… از سالن عبور کرد. همه فقط نگاهش کردند. بی‌آنکه بفهمند… آیلا برگشته بود. اما انگار نه کامل.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 38 خانه‌ی خانواده‌ی کارتر: دستگیره آرام پایین رفت. انگار خودِ خانه هم برای نفس کشیدن مردد شده بود. همه چشم‌ها به در دوخته شده بود. در باز شد. و پشت در... لیام ایستاده بود. سکوتی سنگین روی فضا افتاد. اولیایو نفسش را در سینه حبس کرد. میا همانجا خشکش زد. نوآ ابروهایش را در هم کشید. دنیل بلافاصله جلو رفت. «تو؟» صدایش سرد بود. «اینجا چی کار می‌کنی؟» لیام لحظه‌ای مکث کرد. «سلام آقای کارتر…» دنیل حتی جواب سلامش را نداد. «من سؤال پرسیدم.» لیام نفس عمیقی کشید. «فقط اومدم یه چیز مهم رو بگم.» ایوان چند ثانیه به صورتش خیره شد. بعد با دقت گفت: «صبر کن…» همه برگشتند سمتش. ایوان اخم کرد. «تو همونی نیستی که به آیلا آبمیوه داده بود؟ تو بیمارستان؟» لیام کمی جا خورد. «آره… فکر کنم.» دنیل با عصبانیت خندید. «عالیه. حالا هرکسی یه جایی با دختر من بوده.» لیام چیزی نگفت. نوآ جلو آمد. «چی گفتی می‌خواستی بگی؟» لیام نگاهش را بالا آورد. «یه پیام ناشناس…» سکوت. «برای سوفیا.» اولیایو سریع پرسید: «چه پیامی؟» لیام گفت: «نوشته بود… آیلا حقیقت‌هایی رو می‌دونه که تو هم باید بدونی… پیداش کن.» سکوت سنگین‌تر شد. دنیل یک قدم جلو آمد. «و الان یادت افتاده اینو بگی؟» لیام با صدای آرام گفت: «چون فکر کردم شاید مهم نباشه…» «مهم نباشه؟!» صدای دنیل بالا رفت. «دختر من چند روزه گم شده!» هوای خانه سنگین شده بود. لیام چند ثانیه سکوت کرد. بعد گفت: «من فقط خواستم کمک کنم.» اما قبل از اینکه بحث بیشتر شود… صدای باز شدن در حیاط آمد. همه برگشتند. در باز شد. و آیلا وارد شد. سکوت مطلق. انگار زمان ایستاده بود. میا اولین کسی بود که واکنش نشان داد. «…آیلا؟» اولیایو از جا پرید. چشم‌هایش پر از اشک شد. «عزیزم…» میا با دویدن خودش را به آیلا رساند و محکم بغلش کرد. اما آیلا… فقط ایستاده بود. بی‌حرف. خسته. و سرد. چشم‌هایش آرام چرخید. روی همه. و بعد… روی لیام ثابت ماند. سکوت شکست. «اون اینجا چی کار می‌کنه؟» صدای آیلا خشک بود. همه شوکه شدند. لیام با ناباوری جلو آمد. «آیلا… من فقط—» اما آیلا حرفش را برید. «گفتم… اون اینجا چی کار می‌کنه؟» صدایش بلندتر شد. میا گیج نگاه می‌کرد. نوآ اخم کرده بود. دنیل هم کاملاً ساکت شده بود. لیام نفسش را بیرون داد. «من اومدم کمک کنم…» آیلا یک قدم جلو رفت. چشم‌هایش پر از خشم بود. «کمک؟» خنده‌ای کوتاه، تلخ. «تو؟» بعد ناگهان صدایش بالا رفت. «از خونه‌ی من برو بیرون!» سکوت. همه خشکش زده بودند. لیام مات مانده بود. انگار ضربه خورده باشد. «چی…؟» آیلا دوباره، محکم‌تر: «همین الان برو بیرون!» برای چند ثانیه هیچ‌کس حرکت نکرد. بعد لیام آرام نگاهش را از آیلا گرفت. به بقیه نگاه کرد. و بدون اینکه چیزی بگوید… آرام عقب رفت. دنیل هنوز در شوک بود. اولیایو نمی‌دانست چه بگوید. میا فقط اشک می‌ریخت. و آیلا… فقط در آستانه در ایستاده بود. با نفسی سنگین. انگار چیزی در درونش شکسته بود… اما هیچ‌کس نمی‌دانست چرا.

با اینکه 10 تا نشدددددد ولی خب بریم پارت بعدی..😂

توجه بنمایید دوستان گم نشه😂❤️🙂‍↕️

ری اکت هاشو 10تا کنید تا پارت جدید رو بزارممممممم🤷🏻‍♀🙂‍↔️

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 37 خانه ی خانواده ی کارتر : خانه از همیشه ساکت‌تر بود. نه آن سکوت آرام. آن سکوتی که وقتی همه نگرانند، روی دیوارها می‌نشیند. اولیایو از صبح تقریباً چیزی نخورده بود. فنجان چای روی میز سرد شده بود و هنوز دست نخورده باقی مانده بود. میا روی مبل نشسته بود و هر چند دقیقه یک بار به در خانه نگاه می‌کرد. انگار انتظار داشت آیلا هر لحظه وارد شود و بگوید: «ببخشید، فقط یه سوءتفاهم بود.» اما در باز نمی‌شد. دنیل از آشپزخانه بیرون آمد. تلفنش هنوز در دستش بود. اخم‌هایش از چند روز قبل عمیق‌تر شده بودند. «پلیس دوباره تماس گرفت.» همه نگاه‌ها به سمت او برگشت. نوآ سریع پرسید: «چیزی پیدا کردن؟» دنیل چند لحظه سکوت کرد. بعد سرش را تکان داد. «نه.» میا سرش را پایین انداخت. اولیایو آرام گفت: «پس هنوز هیچ خبری نیست...» دنیل چیزی نگفت. اما سکوتش از هر جوابی بدتر بود. ایوان که تا آن لحظه ساکت مانده بود، ناگهان از کنار پنجره بلند شد. «این دیگه عادی نیست.» همه به او نگاه کردند. «آیلا هیچ‌وقت بدون خبر دادن جایی نمی‌رفت.» نوآ آرام گفت: «ما هم همینو به پلیس گفتیم.» ایوان با عصبانیت دستش را میان موهایش کشید. «پس چرا هیچ‌کس پیداش نمی‌کنه؟» سکوت. کسی جوابی نداشت. در همان لحظه صدای زنگ خانه بلند شد. همه تقریباً همزمان سرشان را به سمت در چرخاندند. میا از جا پرید. «آیلا؟!» اولیایو نفسش را حبس کرد. دنیل سریع به سمت در رفت. دستش روی دستگیره قرار گرفت. برای چند ثانیه هیچ‌کس نفس نکشید. و بعد... در باز شد. اما پشت در... آیلا نبود.