𝕭𝖑𝖔𝖔𝖉𝖇𝖔𝖗𝖓

_ته بسه لطفا! فکر نمی‌کنی دیگه وقتشه این عکس کوفتی رو از اینجا برداری؟! .. تا کی می‌خوای خودتو مارو اینطوری عذاب بدی؛ پسر؟ نامجون با عصبانیت لب زد و پسر بدون توجه به حرف هیونگش، همچنان غرقِ نگاه اون عکس شده بود که سالها روی دیوار اتاق خواب مشترک خودش و جونگ‌کوکش؛ نصب شده بود و توسط یک قاب و ربان مشکی؛ احاطه شده بود، انگار قرار نبود هیچ‌وقت از دیدن اون عکس سیر بشه؛ درست مثل وقت‌هایی که صاحب اون عکس؛ کنارش حضور داشت و تهیونگ به هیچ وجه از دیدن اون بت مقدسی که همیشه مورد پرستشش بود؛ سیر نمی‌شد!: _از کدوم عذاب حرف می‌زنی هیونگ؟ تو متوجه نیستی! .. این عکس، همون عکسیِ که مخفیانه ازش گرفتم و قرار بود بهش نشون بدم؛ اما اون هیچ‌وقت حتی از وجودش هم با خبر نشد .. پوزخند بی‌روح عجیبی زد، انگار مدت‌ها بود روح خسته‌اش، کالبد سنگینش رو ترک کرده بود؛ اما همچنان اصرار داشت سر پا بایسته: _می‌دونی وقتی آخرین بار؛ باهم رفته بودیم اینجا، بهم چی گفت؟ مکث کوتاهی کرد: _گفت عادتشه همیشه بره یه جای مرتفع و این شهر و آدم‌هاش رو از بالا نگاه کنه .. با تصور اون خاطره‌ی شیرینی که بعد از پایان ساعت شنیِ عمر عزیز کرده‌اش، خیلی زود به تلخی مبدل شده بود؛ لبخند بی‌جونی روی لب‌های خشک شده‌اش نقش بست، حتی درد ترک عمیق لبش رو هم از شدت کرختی زیاد؛ حس نمی‌کرد: _بهم گفت وقتی آدم‌ها رو از بالا نگاه می‌کنه؛ تازه متوجه می‌شه دنیا چقدر براش کوچیک و بی‌ارزشه و ما آدم‌ها خودمون رو بخاطر همین دنیا؛ سر بی‌اهمیت‌ترین چیزهای ممکن، آزار و اذیت می‌‌کنیم؛ نه تنها خودمون رو؛ بلکه همدیگه رو! به اینجای حرفش که رسید؛ اشک سرد سرکشی، لجوجانه از کنار سد چشمش عبور کرد و به آرامی روی گونه‌‌ی استخوانیش غلتید، پس با صدایی که حالا از شدت بغض خفه‌ی گلوش می‌لرزید؛ لب زد: _اما آخرین جمله‌‌ای که بهم گفت این بود: اگه من یه روزی برای همیشه از پیشت رفتم، بیا اینجا؛ بیا این بالا تا بهت یادآوری بشه جای من کجا بهتره؛ اون پایین یا اون بالا؟

ایان ♱

" قابِ مخفی"