𝐙ʌ𝐈’ᴆ l 𝐕ıʙəs

ما، سایه‌های صبریم... بر دیوارهای خسته ا‌ی زمان بی‌صدا ، کِش می‌آییم؛ و در سکوت، قد می‌کشیم... ما از جنسِ انتظاریم از ریشه‌های پنهان در دلِ خاک که با هر زخمِ باران عمیق‌تر می‌شویم نه شکسته‌تر... ما تنفسِ نیمه جانِ صبریم نه آن سکونِ بی‌جان بلکه آتشی خاموش که زیر خاکسترِ شب هنوز نفس می‌کشد و سپس روزی سایه‌های آرام به روشنایی مبدل می‌شوند و خواهند فهمید که صبر فقط ماندن نبود. بلکه آرام و پیوسته دوباره و دوباره برخاستن از خاکستر خویش بود. #𓍼