CYGNUS

‎ یک هفتست که باشگاهمو نمیرم

برای فرار از همه چیز نشستم ولاگ آرایش کردنه یه دختر سیزده ساله رو میبینم.

من برای همه چیزو همه کس منطقیم جز خودم.

نیاز دارم یکی بزنه توی گوشم تا به خودم بیام و یه تصمیم منطقی بگیرم.

من آدم بددهنی نیستم ولی کیرم تو کلمه‌ی کاش، یعنی یه بخشی از زندگیه من توی کاش هایی خلاصه میشن که دلم میخواسته اون اتفاق بیفته.

کاش میشد حرفای واقعیه قلبمو بهت بگم.

من این آهنگو به نام تو تا ابد ثبت میکنم.

کاش بایدی بود و باید میشد.

نمیدونم اسمتو چی بذارم، فقط می‌دونم تو قشنگ‌ترین حسی بودی که تا حالا تجربه کردم و میکنم؛ یه حسِ مستانه، شبیهِ دوست داشتن تو.

نمیدونم اسمتو چی بذارم، فقط می‌دونم تو قشنگ‌ترین حسی بودی که تا حالا تجربه کردم؛ یه حسِ مستانه، شبیهِ دوست داشتن تو.

نمیدونم اسمتو چی بزارم ولی تو زیباترین حسی بودی که تجربه کردم و میکنم.

ولی میدونی حداقل امید داشتم این شادیه تا روز تولدم بمونه.

وبی میدونی حداقل امید داشتم این شادیه تا روز تولدم بمونه.

و در آخر، آناهید، خیلی دوستت دارم. خودت و احساساتت خیلی باارزشن و بهت افتخار می‌کنم.

پر از غر و ناراحتیم. و دلم میخواد ساعت های طولانی بخوابم.

زیادی کوتاه بود عمر این پیام.

زندگی با حس عشق قشنگ تره، پرنور و امید تره. ولی اگه یهو این نوره بره چی؟ چی میشیم ما؟

باید برای من میشد.

من همیشه هرچیزی رو که خواستم به دست اوردم نشدن برام معنی نداره، ولی انگار اینبار واقعا نشد.

چون اینجا برام حس زندگی و شادی داره، نمی‌خوام با ناراحتی پرش کنم؛ ولی از شب‌هایی که مجبورم با ناراحتی بخوابم بدم میاد، بدم میاد از چیزهایی که باید برای من باشن ولی نیستن.