خانوم شیرین

سرچشمه‌ی هنر، هیچ‌گاه صرفاً شادی نبوده است. هنر از اندوهی متولد شد که عظیم‌تر از توان شانه های انسان بود، و درک‌ناپذیرتر از خرد جمعی. پس اندوه، خود را در قالب هنر ریخت، تا مرهمی باشد بر زخم‌های بی‌شمارِ هنرمندی که میانِ این جهان و زمان، چون غریبه‌ای سرگردان است. و شاید، همین غربت، بزرگ‌ترین راز آفرینش هنر باشد؛ چرا که هنر، جز پناهگاهی برای کسانی که نه تاب ماندن را دارند و نه دل رفتن، نیست.

آخرین ستاره هم در قلبم خاموش شد و در اعماق اقیانوس‌هایی دور سقوط کرد. چاره چیست؟ حتی آسمان بدون ستاره هم شاید زیبا باشد... اما من، دیگر به آسمان نگاه نمی‌کنم.

به پایان فکر نکن اندیشیدن به پایان هر چیز، شیرینی حضورش را تلخ میکند بگذار پایان تو را غافلگیر کند درست مثل آغاز... - صادق هدایت

بله من گریه می‌کنم چون هنوز انسانم، چون هنوز احساساتم زنده هستند، چون شبیه شما نشدم و نخواهم شد…» ‌‌ - فریبرز رئیس‌دانا.

احتمالا احتمالا قهرمانی در کار نیست.

آبی غمگین و زیبای من! گاه، چشمان مرا به عاریه بگیر و از دریچه‌ی نگاهِ من، به خویشتن بنگر. آن‌گاه، آن دریا را در وجود خود خواهی دید که من هر روز در آن غرق می‌شوم.

"اراك فاَنجو مِن المَوت" می‌بینمت و از من نجات پیدا میکنم محمود درویش