بِه وَقت چهارمُرداد

چرا نگاهم نمیکنی؟ ازم میترسی؟ یا می‌ترسی اگه تو چشمام نگاه کنی، دیگه نتونی وانمود کنی که برات مهم نیستم؟ چون من که مشکلی ندارم… می‌تونم این‌قدر نزدیکت بشم که خودت یادت بره از چی می‌ترسیدی. فقط یه بار نگام کن، بذار ببینم چقدر می‌تونی اون قیافه‌ی بی‌تفاوتت رو حفظ کنی. چرا وقتی نزدیکت میشم، صدات آروم‌تر میشه؟ نکنه من تنها چیزی‌ام که بلدم آرومت کنم و همزمان به‌همت بریزم؟ نگران نباش، قرار نیست اذیتت کنم… مگر اینکه خودت بخوای. پس سرتو بالا بیار و نگام کن؛ می‌خوام ببینم آخرش کدوممون زودتر جا می‌زنه.

هی نگو چرا این‌طوری نگام می‌کنی... خودت بهتر از من می‌دونی وقتی جلوی چشممی، قرار نیست خیلی معقول رفتار کنم. اصلاً شاید دلم بخواد یه کم بیشتر حواستو پرت کنم، یه کم بیشتر بخندونمت، یه کم بیشتر کاری کنم که آخر شب، قبل خواب، یادت بیفتم. تو فقط زیادی به من میای؛ تقصیر من نیست اگه دلم می‌خواد هی بیشتر مال خودم نگهت دارم.