Hope|ٱمــیـد

«و چه وفادار است غم، در این وطن.»

من خود به سَر ندارم دیگر هوای سامان . .

در موردش پیش خدا گریه کردم،چون نمی‌تونستم برا هیچکس دیگه ای توضیح بدم.

فکر میکردم میتونم فراموشت کنم؛ ولی انقدر دلم برات تنگ شده که دارم خودمو فراموش میکنم(:

گاهی با خود می گویم عشق دروغی بیش نیست، اما هر دفعه که آن را می بینم نظرم درباره آن تغییر میکند

«در جهانِ من،خدا یك بار نام خودش را به شکل تو نوشت»

-و تو را فراموش خواهم کرد در تابستانی که برف میبارد.

کاش هیچوقت آدما عوضی نمی شدن یه سریاشونو واقعا از ته دل دوست داشتم.🙃

ولی شادیی که در دیدنش داشتم ...🫠

اما غمِ تو مرا از ریشه غمگین کرد.

تمام فرياد هاى جهان در گلويم جمع شده‌اند اما من حتی حوصله حرف زدن را هم ندارم.

یعنی همه ی حرفات دروغ بود:)؟

الویت بودن هزار بار مهمتر از دوست داشتنه.

راه رفتن با دلِ خالی چه سنگینه.

🙃+++

ولی من کم کم دارم قبول میکنم که کسی نمیتونه منو تحمل کنه و من لیاقت تنهایی رو دارم.

و در آخر... من برگشتم به همون چیزی که بودم. یک سکوت طولانی...! پرهیز از گفتگو، و میل به تنهایی..! :)