Aşk ve Sırlar🌊

یعنی موقع فراگ داها و قسمت جدید تاشاجاک هنوز تلگرام میمونیم؟

جدید از آوا💋

سلام پاناما. من النی هستم. هر شب همین‌جا در «تله‌مترو» با من همراه باشید. امیدوارم لذت ببرید. من که قطعاً لذت می‌برم❤️امشب می‌بینمتون.خداحافظ!✨

#𝚞𝚙𝚍𝚊𝚝𝚎 ↳𝐻𝑒𝑟𝑒 𝑖𝑠 @orelism1 ⊱

جدید از 💋بـــــوراک‌💋

سلام پاناما. با عشق فراوان، این پیامو از ترکیه میفرستم. من اوروچ فورتونا هستم و هرشب در تله مترو همدیگه رو خواهیم دید✨

#𝚞𝚙𝚍𝚊𝚝𝚎 ↳𝐻𝑒𝑟𝑒 𝑖𝑠 @orelism1 ⊱

بعله توو موقعیتی قرار گرفتیم که این جمله‌ی شریفُ تازه داریم درک میکنیم🫱🏼‍🫲🏽💔

#taşacakbudeniz

@aidaeditss

تعداد گویای همه چیزه² اگر یه زمانی نگران این شدین که بلکه زوج عوض بشه یه نگاه ریز به لایک های سکانس ها بندازین🥹👈🏻👉🏻

پ.ن:این فقط لایک های تو تیک تاکه.

پ.ن²:این سکانس OrEl بالاترین لایک رو بین سکانس های قسمت 34 گرفته🔥

از اینجام ببینیدش🫶🏻💕 https://www.instagram.com/reel/Dev0P2auue6/?srtk=dXd5d3Blbmg4ZTJ1

مصاحبه بوراک برای تیم سورمنه با زیرنویس

↳𝐻𝑒𝑟𝑒 𝑖𝑠 @orelism1 ⊱

پاشام پست گذاشت🔥🖤

پ.ن:صورتش رو ترکوندین خدا لعنتتون کنه😭

🕯«انا لله و انا الیه راجعون»🕯

بچه ها نکنه النی بخاطر اینکه اوروچ از دره پرت شد پایین زار نزنه؟😔

پناهی به نام پدر🫂؛

#edit #eldil

@theefulim 🧚‍♂️✨

دوستان اوروچ هیترا الان میتونن فداش بشن😇

00:41 مبادا نقشه من رو خراب کنی - هیچکس نمیتونه عشق من و تورو روبروی تریلی ها ببنده!

چند لحظه بعد، حرکت کوچکی حس کرد. لبخند زد. «باز تکون خورد.» اوروچ دستش را روی شکم او گذاشت. «گونش...» مکث کرد. «هر وقت آماده بودی، بیا.» النی نگاهش کرد. «فکر کنم خودش تصمیم می‌گیره.» اوروچ خندید. «پس از الان معلومه رئیس خونه کیه.» النی لبخند زد. «بالاخره یکی پیدا شد که تو نتونی براش تصمیم بگیری.» اوروچ خندید. «قبول.» آن شب، هر دو با یک حس متفاوت خوابیدند. دیگر انتظارشان فقط انتظار نبود. حالا می‌دانستند هر لحظه ممکن است تلفن زنگ بخورد. هر لحظه ممکن است وقت رفتن برسد. و هر لحظه... ممکن است گونش تصمیم بگیرد که بالاخره وقت دیدن دنیا رسیده. ادامه دارد... ✨ نظرتون درباره این پارت؟ حدساتون رو ناشناس بفرستین: [https://t.me/daraghosh_razhabot]

#part 346

《در آغوش رازها》 «یک قدم مانده به دیدنت...» روزها آرام‌تر از همیشه می‌گذشتند. یا شاید فقط برای النی این‌طور به نظر می‌رسید. هرچه زمان جلوتر می‌رفت، انتظار برای آمدن گونش بیشتر می‌شد. اتاقش آماده بود. کیف بیمارستان کنار در قرار داشت. لباس‌های کوچکش مرتب شده بودند. و حتی اوروچ چند بار مسیر خانه تا بیمارستان را بررسی کرده بود. اما هنوز هیچ‌کس نمی‌دانست روز دقیق دیدار چه زمانی خواهد بود. آن شب، النی و اوروچ در سالن نشسته بودند. تلویزیون روشن بود، اما هیچ‌کدام واقعاً حواسشان به آن نبود. النی دستش را روی شکمش گذاشته بود. اوروچ متوجه شد. «تکون می‌خوره؟» النی لبخند زد. «خیلی.» اوروچ کنار او نشست. «فکر کنم امشب تصمیم گرفته نخوابه.» النی خندید. «از الان شبیه توئه.» «من؟» «آره. تو هم وقتی چیزی بخوای، ول نمی‌کنی.» اوروچ لبخند زد. «پس بد نیست.» چند لحظه بعد، النی آهسته گفت: «اوروچ...» لحنش فرق داشت. اوروچ فوراً متوجه شد. «چی شده؟» النی چند ثانیه مکث کرد. «یه فشار عجیبی دارم.» اوروچ جدی شد. «درد داری؟» «نه... درد نیست. فقط یه فشار کوتاه بود.» اوروچ بلند شد. اما النی دستش را گرفت. «نترس.» «نترسیدم.» النی ابرو بالا انداخت. «چرا این‌قدر سریع بلند شدی؟» اوروچ لبخند کمرنگی زد. «عادت کردم.» النی خندید. «بشین.» اوروچ دوباره نشست. این بار نزدیک‌تر. نیم ساعت گذشت. النی دوباره همان احساس را داشت. این بار کمی واضح‌تر. چهره‌اش برای چند لحظه درهم رفت. اوروچ دستش را گرفت. «النی؟» النی نفس عمیقی کشید. «فکر کنم دوباره بود.» اوروچ آرام گفت: «باید پیگیریش کنیم.» النی سر تکان داد. «آره.» اوروچ ساعت را نگاه کرد. زمان را یادداشت کرد. بعد دوباره منتظر ماند. چند دقیقه بعد، اتفاق دیگری افتاد. اوروچ دیگر شوخی نمی‌کرد. «فکر کنم بهتره با پزشک تماس بگیریم.» النی موافقت کرد. تماس برقرار شد. بعد از توضیح شرایط، پزشک توصیه کرد اگر علائم ادامه پیدا کرد یا منظم‌تر و شدیدتر شد، برای بررسی به بیمارستان مراجعه کنند. اوروچ تماس را قطع کرد. النی نگاهش کرد. «چی گفت؟» «گفت فعلاً علائم رو زیر نظر بگیریم.» النی آرام سر تکان داد. «پس هنوز وقت داریم.» اوروچ به او نگاه کرد. «شاید.» النی لبخند زد. «تو از همین الان رنگت پریده.» «نه.» «اوروچ.» «یکم.» النی خندید. «پدر شدن اینه؟» اوروچ دستش را روی قلبش گذاشت. «فکر کنم سخت‌ترین امتحان زندگی منه.» آن شب، هیچ‌کدام درست نخوابیدند. هر بار النی تکان کوچکی می‌خورد، اوروچ چشم باز می‌کرد. «خوبی؟» و هر بار النی می‌گفت: «آره.» اما نزدیک صبح، همه‌چیز آرام شد. النی بالاخره خوابش برد. اوروچ چند دقیقه به صورتش نگاه کرد. بعد آرام از تخت بیرون رفت. پایین، کیف بیمارستان را دوباره بررسی کرد. مدارک. لباس‌ها. وسایل گونش. همه‌چیز سر جایش بود. حتی یک بار دیگر مسیر بیمارستان را روی گوشی نگاه کرد. بعد برگشت بالا. صبح، النی وقتی بیدار شد، اوروچ کنار پنجره ایستاده بود. «صبح بخیر.» اوروچ برگشت. «صبح بخیر.» النی چند لحظه نگاهش کرد. «تو خوابیدی؟» «یه کم.» «دروغ نگو.» اوروچ لبخند زد. «خیلی کم.» النی سرش را تکان داد. «تو از من نگران‌تری.» «ممکنه.» النی از تخت پایین آمد. اوروچ فوراً دستش را جلو آورد. اما قبل از اینکه چیزی بگوید، النی خودش دستش را گرفت. «این یکی رو می‌تونی.» اوروچ لبخند زد. «ممنون.» ظهر، خبر را فقط به خانواده‌ی نزدیک دادند. نه برای اینکه کسی را بترسانند. فقط برای اینکه اگر زمانش رسید، همه آماده باشند. اول اسمه تماس گرفت. «چیزی شده؟» النی گفت: «نه، فعلاً نه. فقط دیشب چند علامت داشتم.» صدای اسمه پر از نگرانی شد. «پس من آماده‌ام.» بعد عادل. بعد شیرین. و بعد فاتیح. اما وقتی نوبت به ایسو رسید، هنوز جمله‌ی اول تمام نشده بود که گفت: «یعنی گونش می‌خواد بیاد؟!» اوروچ خندید. «هنوز نه.» «پس من چرا آماده باشم؟» فاتیح از کنار او گفت: «چون اگه تو آماده نباشی، احتمالاً همه‌چی رو به هم می‌ریزی.» ایسو با افتخار گفت: «من مسئولیت‌پذیرم.» اوروچ گفت: «این جمله رو جلوی مادرت نگو.» صدای خنده‌ی النی از آن طرف سالن بلند شد. غروب، خانه دوباره آرام شد. النی روی مبل نشسته بود. اوروچ روبه‌رویش بود. هر دو برای چند لحظه به اتاق گونش نگاه کردند. در باز بود. چراغ کوچک داخلش روشن. النی آهسته گفت: «فکر می‌کنی دفعه‌ی بعد که این اتاق رو ببینیم...» اوروچ جمله‌اش را کامل کرد. «گونش هم اینجاست.» النی لبخند زد. دستش را روی شکمش گذاشت. «خیلی عجیبه.» «چی؟» «اینکه یه نفر هنوز اینجاست، ولی همه‌جا حضورش رو حس می‌کنیم.» اوروچ کنار او نشست. «چون از همین الان خانواده‌مونه.» النی سرش را روی شانه‌ی او گذاشت.

النی سرش را روی شانه‌ی او گذاشت. «آره.» اما هیچ‌کدام نمی‌دانستند که این «یه کم دیگه»... شاید خیلی کوتاه‌تر از چیزی باشد که تصور می‌کنند. چون گونش... کم‌کم داشت خودش را برای اولین دیدار با پدر و مادرش آماده می‌کرد. ادامه دارد... ✨ نظرتون درباره این پارت؟ حدساتون رو ناشناس بفرستین: [https://t.me/daraghosh_razhabot]

#part 345

《در آغوش رازها》 «دیگر چیزی تا آمدنت نمانده بود...» چند هفته‌ی دیگر گذشت. خانه‌ی فورتونا دیگر شبیه خانه‌ای نبود که فقط منتظر یک نوزاد باشد. حالا واقعاً برای آمدن گونش آماده می‌شد. اتاق کوچکش کامل شده بود. لباس‌های ریز و رنگارنگش مرتب داخل کمد قرار گرفته بودند. تخت سفیدش کنار پنجره بود و روی یکی از قفسه‌ها، قاب کوچکی با اسمش قرار داشت. Guneş اما هرچه روزها جلوتر می‌رفتند، النی بیشتر احساس می‌کرد بدنش با گذشته فرق کرده. زودتر خسته می‌شد. گاهی مجبور می‌شد وسط کار استراحت کند. و حرکات گونش آن‌قدر واضح‌تر شده بود که گاهی النی از شدت حرکتش می‌خندید. اوروچ هم... از آن حالت «نگران اما ساکت» خارج شده بود و تبدیل شده بود به کسی که تقریباً همیشه یک قدم جلوتر از اتفاقات بود. صبح، النی جلوی کمد ایستاده بود و دنبال لباس مناسبی می‌گشت. چند دقیقه بعد صدای اوروچ آمد: «النی؟» جوابی نداد. اوروچ وارد اتاق شد. «چی کار می‌کنی؟» «لباس انتخاب می‌کنم.» اوروچ نگاهی به لباس‌ها انداخت. «اون آبیه راحت‌تره.» النی لباس را برداشت. «این؟» «آره.» پوشید و جلوی آینه ایستاد. «خوبه.» اوروچ لبخند زد. «خیلی.» النی نگاهش کرد. «تو فقط می‌گی همه‌چی خوبه.» «چون برای من واقعاً خوبه.» النی لبخند زد. بعد کیفش را برداشت. اوروچ گفت: «کجا؟» «ویزیت.» «امروز؟» النی برگشت. «بله. خودت می‌دونی.» اوروچ مکث کرد. «درسته.» این بار چیزی اضافه نکرد. فقط کیفش را برداشت. «بریم؟» النی لبخند زد. «بریم.» در مسیر، هر دو بیشتر از همیشه ساکت بودند. نه از ناراحتی. از فکر. این ویزیت با دفعات قبلی فرق داشت. دیگر صحبت فقط درباره‌ی ماه‌های آینده نبود. حالا داشتند وارد مرحله‌ای می‌شدند که باید برای روز تولد گونش واقعاً آماده باشند. بعد از معاینه، پزشک لبخند زد. «همه‌چیز خوب پیش می‌ره.» النی نفس راحتی کشید. اوروچ پرسید: «و زمان تقریبی؟» پزشک تاریخ تقریبی را گفت و توضیح داد که تولد دقیق می‌تواند کمی زودتر یا دیرتر اتفاق بیفتد. اوروچ همان تاریخ را در گوشی‌اش ثبت کرد. النی نگاهش کرد. «لازم نیست این‌قدر جدی بگیری.» اوروچ گوشی را کنار گذاشت. «چرا؟» «چون ممکنه چند روز جلو عقب بشه.» «پس من از چند روز قبل آماده‌ام.» پزشک لبخند زد. «این قسمت را بهتره از خودش بپرسید.» النی خندید. «من فکر کنم ایشون از خود من آماده‌تره.» اوروچ با افتخار گفت: «کاملاً.» وقتی از درمانگاه بیرون آمدند، النی چند لحظه مقابل ماشین ایستاد. اوروچ پرسید: «خوبی؟» النی لبخند زد. «آره.» بعد آرام گفت: «فقط یه حس عجیبی دارم.» «چه حسی؟» «اینکه واقعاً داره نزدیک می‌شه.» اوروچ چیزی نگفت. فقط دستش را گرفت. النی ادامه داد: «چند ماه پیش فقط درباره‌ش حرف می‌زدیم.» به شکمش نگاه کرد. «حالا داریم تاریخ تولدش رو حساب می‌کنیم.» اوروچ لبخند زد. «بالاخره نوبت گونشه که وارد زندگی‌مون بشه.» آماده‌کردن کیف بیمارستان همان عصر، اوروچ تصمیم گرفت کیف بیمارستان را آماده کنند. النی وقتی کیف بزرگ را دید، خندید. «این برای یک هفته‌ست؟» اوروچ گفت: «برای اطمینانه.» «اوروچ، بیمارستان می‌ریم، مهاجرت نمی‌کنیم.» اوروچ بدون خجالت گفت: «می‌دونم.» کیف را روی تخت گذاشت. یک لباس راحت برای النی. چند وسیله‌ی ضروری. لباس‌های کوچک گونش. یک پتوی نرم. و دفترچه‌ای که از روزهای اول برایش نوشته بودند. النی دفترچه را دید. «این رو چرا گذاشتی؟» اوروچ گفت: «می‌خوام روز تولدش چند خط براش بنویسم.» النی لبخند زد. «چی می‌خوای بنویسی؟» «هنوز نمی‌دونم.» «پس چرا از الان گذاشتیش؟» اوروچ لحظه‌ای مکث کرد. «چون می‌ترسم وقتی دیدمش، یادم بره چی می‌خواستم بگم.» النی آرام به او نگاه کرد. «فکر نمی‌کنم بتونی فراموش کنی.» اوروچ لبخند زد. «امیدوارم.» وقتی وسایل گونش را مرتب می‌کردند، النی یک جفت جوراب خیلی کوچک برداشت. آن‌ها را کف دستش گذاشت. «این‌ها واقعاً برای پاشه؟» اوروچ خندید. «احتمالاً.» «خیلی کوچیکه.» «چون خودش کوچیکه.» النی جوراب‌ها را سر جایش گذاشت. «نمی‌تونم تصور کنم واقعاً یه روز اینا رو تنش کنیم.» اوروچ کنار او ایستاد. «منم نه.» چند ثانیه هر دو ساکت ماندند. بعد اوروچ گفت: «ولی خیلی زود می‌فهمیم.» شب، وقتی وسایل آماده شده بود، کیف کنار در اتاق قرار گرفت. النی روی تخت نشسته بود. اوروچ چراغ اتاق گونش را روشن کرد. هر دو وارد اتاق شدند. تخت خالی بود. لباس‌های کوچک داخل کمد. یک عروسک کنار بالش. و قاب اسمش روی دیوار. النی آرام گفت: «فکر می‌کنی اولین چیزی که وقتی ببینمش می‌گم چیه؟» اوروچ به او نگاه کرد. «احتمالاً اسمش رو.» النی لبخند زد. «گونش...» اوروچ هم آهسته تکرار کرد: «گونش.» بعد دستش را روی شانه‌ی النی گذاشت. «فقط یه کم دیگه.»