Aşk ve Sırlar🌊

نتیجه مهم نیست چون من همچنان چیزایی که دوست داشته باشم رو امشب میزارم 😁ولی خب خواستم بدونم که اگر تعداد بالا بود بیشتر فعالیت کنم🫠

امشب ساعت 9:30 هم خبرایی هست نمیدونم برای کدوم زوج هستش فقط گفتم بدونید 🌚

فراگ نیست

اوروچ برای اینکه با الِنی صحبت کنه، مخفیانه وارد کوچاری شده. رویارویی‌ای که فندوم #OrEl منتظرش بود، امروز در روستای کوچاری اتفاق افتاده. فیلم‌برداری حدود ۳ تا ۴ ساعت طول کشیده. بیشتر از این جزئیات نمی‌گم، چون اینجا شلوغ و به‌هم‌ریخته می‌شه.

همه دارن میگن فندوم اورل ساعت ۵ و نیم منتظر باشن

علاقه بوراک به بونجوک>>>>>

آره خب پیشرفت کردم ولی خب یه چیزایی هم اون موقع مشخص کرده بودم😏

بچه ها پارت های قبلی رو نمیخونین؟😉😂

یه سوالی دارم پارت ۳۲۸ «النی خواست از تخت بلند شود. اما به محض اینکه پایش را روی زمین گذاشت مکث کرد. چیزی نبود که اولین بار تجربه کرده باشد، اما اینسری بیشتر و غیرقابل تحمل تر بود. اوروچ متوجه شد.» میگه چیزی نبود که اولین بار تجربه کرده باشد اما ایندفعه بیشتر و غیر قابل تحمل در یعنی قبل ازدواجم بعلهههه؟

میزارم بزودی🧚🏻‍♀️

ببخشید ولی خوشمون اومد❤️‍🔥🔥

Şey..👐🏻

بقیه شات هارو بدین عوضیاا😭

از آفیش پشت صحنه دادننن😭

شب جلوتر رفت. النی قبل از خواب، دوباره کلید خانه‌ی کنار دریا را برداشت. اوروچ از پشت سر نگاهش می‌کرد. «هنوز داری نگاهش می‌کنی؟» النی گفت: «آره.» «چرا؟» «چون حس می‌کنم این فقط کلید یه خونه نیست.» اوروچ آرام پرسید: «پس چیه؟» النی لبخند زد. «کلید یه زندگی جدیده.» اوروچ نزدیکش شد. «زندگی جدیدمون از وقتی حلقه رو دستت کردم شروع شد.» النی به حلقه نگاه کرد. بعد به کلید. دو نشانه از دو شروع متفاوت... یکی شروع زندگی مشترکشان. و دیگری شروع روزهایی که قرار بود بدون جنگ و کینه و ترس بگذرد. النی کلید را کنار حلقه‌اش گذاشت. «هر دوشون مال ماست.» اوروچ لبخند زد. «همین رو می‌خواستم.» چراغ‌ها خاموش شدند. و آن شب... دو نفر در عمارت خودشان خوابیدند که دیگر برایشان فقط یک ساختمان بزرگ نبود. خانه‌ای بود که با عشق ساخته بودند. خانه‌ای که قرار بود خیلی زود... صدای خنده‌های بیشتری در آن بپیچد. ادامه دارد... 🤍 ✨ نظرتون درباره این پارت؟ حدساتون رو ناشناس بفرستین: [https://t.me/daraghosh_razhabot]

#part 332

《در آغوش راز》 «آینده‌ای که دیگر ترسناک نبود...» صدای موج‌ها هنوز پشت سرشان شنیده می‌شد. النی آخرین نگاهش را به ساحل انداخت. کلید کوچک خانه‌ی کنار دریا هنوز در دستش بود. هر چند قدم یک‌بار انگشتش را دور آن می‌بست، انگار می‌خواست مطمئن شود چیزی که همین چند دقیقه پیش اتفاق افتاده، واقعاً حقیقت دارد. اوروچ در ماشین را برایش باز کرد. «خانم فورتونا؟» النی لبخند زد. «بله؟» «اگه همین‌طوری به کلید نگاه کنی، ممکنه سوراخش کنی.» النی خندید. «خیلی قشنگه.» «می‌دونم.» «خودت انتخابش کردی؟» «آره.» النی سوار شد. «پس بیشتر دوستش دارم.» اوروچ در را بست. چند لحظه بعد خودش هم سوار شد. ماشین در جاده‌ی ساحلی حرکت کرد. هوا تاریک شده بود. چراغ‌های شهر از دور دیده می‌شدند. النی سرش را به شیشه تکیه داده بود و بیرون را نگاه می‌کرد. اوروچ گاهی نگاه کوتاهی به او می‌انداخت. لبخند روی صورت النی هنوز باقی مانده بود. «خوشحالی؟» النی بدون اینکه نگاهش کند گفت: «خیلی.» «پس ارزش داشت.» «بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم.» اوروچ لبخند زد. «خوبه.» چند لحظه سکوت کردند. بعد النی گفت: «اوروچ؟» «جانم؟» «چرا اون خونه رو خریدی؟» اوروچ کمی مکث کرد. «چون یه روز فهمیدم ما همیشه برای زندگی کردن جنگیدیم.» «خب؟» «ولی هیچ‌وقت فرصت نکردیم فقط زندگی کنیم.» النی آرام نگاهش کرد. اوروچ ادامه داد: «می‌خواستم یه جایی داشته باشیم که هیچ‌کس ازمون چیزی نخواد.» «فقط خودمون؟» «فقط خودمون.» النی لبخند زد. «و دریا.» اوروچ خندید. «و دریا.» وقتی به عمارت رسیدند، چراغ‌های خانه روشن بود. اما خانه ساکت بود. همان سکوتی که حالا برایشان دوست‌داشتنی شده بود. النی وارد شد. کفش‌هایش را کنار گذاشت. «من گرسنه‌ام.» اوروچ کت خود را درآورد. «منم.» النی برگشت. «پس چی بخوریم؟» اوروچ با اعتمادبه‌نفس گفت: «من درست می‌کنم.» النی چند ثانیه نگاهش کرد. «تو؟» «بله.» «مطمئنی؟» «صددرصد.» النی خندید. «آخرین باری که گفتی آشپزی بلدی، گوجه‌ها رو تبدیل به آثار هنری کردی.» اوروچ دستش را روی سینه‌اش گذاشت. «اون‌ها هنر مدرن بودن.» «خیلی مدرن بودن.» «پس امشب غذای کلاسیک درست می‌کنم.» «چی؟» اوروچ به آشپزخانه رفت. «هنوز نمی‌دونم.» النی خندید و دنبالش رفت. چند دقیقه بعد آشپزخانه دوباره زنده شد. اوروچ مشغول آماده کردن غذا بود و النی کنار او سبزی‌ها را خرد می‌کرد. هر چند لحظه یک‌بار دستشان به هم می‌خورد. هر بار یکی‌شان لبخند می‌زد. این صحنه ساده بود. اما برای هر دوشان... یکی از باارزش‌ترین چیزهای دنیا بود. النی آرام گفت: «فکر می‌کنی اگه پنج سال پیش بهم می‌گفتن یه روز توی آشپزخونه کنار تو شام درست می‌کنم، باور می‌کردم؟» اوروچ بدون اینکه نگاهش کند گفت: «نه.» «منم فکر نمی‌کنم.» «من حتی فکر نمی‌کردم پنج سال بعد زنده باشم.» دست النی برای لحظه‌ای متوقف شد. نگاهش کرد. اوروچ هم متوجه شد. «چی شد؟» النی آرام گفت: «دیگه این حرف رو نزن.» اوروچ جدی شد. «باشه.» النی دوباره مشغول خرد کردن سبزی شد. «من از فکر اینکه ممکن بود دیگه نباشی متنفرم.» اوروچ دستش را گرفت. «ولی هستم.» النی نگاهش کرد. «اینجام.» دست او را روی قلب خودش گذاشت. «و قرار نیست جایی برم.» چشم‌های النی کمی خیس شد. «قول؟» اوروچ گفت: «قول.» شام آماده شد. هر دو سر میز نشستند. غذا ساده بود. اما هیچ‌کدام اهمیت نمی‌دادند. چون این بار خبری از مهمانی و تشریفات نبود. فقط خودشان بودند. النی لقمه‌ای خورد. چند ثانیه سکوت کرد. اوروچ با نگرانی پرسید: «چطوره؟» النی آرام گفت: «خوبه.» اوروچ لبخند زد. «فقط خوب؟» «خیلی خوبه.» «بهتر شد.» النی خندید. «اعتمادبه‌نفست زیادی شده.» «بالاخره باید یه جایی خودمو ثابت کنم.» «تو توی بیمارستان به اندازه کافی خودتو ثابت کردی.» اوروچ آرام گفت: «اونجا فرق داره.» «چه فرقی؟» «اونجا دکترم.» مکث کرد. «اینجا شوهرتم.» النی لبخند زد. بعد از شام، هر دو به سالن رفتند. النی روی مبل نشست. اوروچ هم کنارش نشست. تلویزیون روشن بود، اما هیچ‌کدام حواسشان به آن نبود. النی سرش را روی شانه‌ی اوروچ گذاشت. «اوروچ؟» «هوم؟» «از آینده می‌ترسی؟» اوروچ چند ثانیه فکر کرد. «قبلاً خیلی.» «الان؟» «نه.» النی سرش را بلند کرد. «چرا؟» اوروچ به او نگاه کرد. «چون قبلاً آینده رو تنها تصور می‌کردم.» دستش را گرفت. «الان تو توش هستی.» النی لبخند زد. «منم دیگه از آینده نمی‌ترسم.» «حتی از پیر شدن؟» النی خندید. «نه.» «از چی؟» «از اینکه یه روز این خونه خیلی ساکت بشه.» اوروچ با لبخند گفت: «نگران نباش.» «چرا؟» «من نمی‌ذارم ساکت بمونه.» النی خندید. «با چی؟» «با حرف زدن.» «تو که از الان هم زیادی حرف می‌زنی.» «پس خیالت راحته.»

«ولی وقتی آدم درست کنارت باشه، تحملش آسون‌تر می‌شه.» النی لبخند زد. «پس تو هم بمون.» اوروچ بدون مکث گفت: «همیشه.» النی دستش را گرفت. هر دو به دریا نگاه کردند. موج‌ها آرام به ساحل می‌رسیدند. و برای اولین بار... هیچ گذشته‌ای آنها را دنبال نمی‌کرد. فقط آینده بود. آینده‌ای که قرار بود آرام‌آرام پر شود از صبح‌های مشترک، خنده‌های خانوادگی، سفرهای کوچک و خاطراتی که دیگر بوی درد نمی‌دادند. اما هنوز هیچ‌کدام نمی‌دانستند... در همین روزهای آرام، زندگی قرار است یک خبر بزرگ‌تر برایشان داشته باشد. خبری که قرار بود معنای کلمه‌ی خانواده را برای همیشه تغییر دهد. ادامه دارد... 🤍 ✨ نظرتون درباره این پارت؟ حدساتون رو ناشناس بفرستین: [https://t.me/daraghosh_razhabot]

#part 331

《در آغوش راز》 «خانه‌ای که بالاخره خانه شد...» درِ درمانگاه پشت سرشان بسته شد. هوای عصر خنک‌تر از صبح بود. النی کنار اوروچ راه می‌رفت و هر چند قدم یک‌بار نگاهش می‌کرد. هنوز ذهنش درگیر حرف‌های چند دقیقه قبل بود. آن لبخند عجیب... آن نگاه... و مهم‌تر از همه، جمله‌ای که اوروچ گفته بود: «امشب می‌فهمی.» النی دیگر طاقت نیاورد. «اوروچ.» «هوم؟» «حداقل یه نشونه بده.» اوروچ بدون اینکه نگاهش کند گفت: «نه.» «اوروچ.» «جانم؟» «من آدم کنجکاوی‌ام.» «می‌دونم.» «خیلی کنجکاوم.» «اینم می‌دونم.» النی جلوی ماشین ایستاد. «پس بگو.» اوروچ در ماشین را برایش باز کرد. «سوار شو.» النی با اخم مصنوعی گفت: «از دستت ناراحتم.» اوروچ لبخند زد. «پنج دقیقه دیگه دوباره عاشقم می‌شی.» النی نشست. «خیلی مطمئنی.» اوروچ در را بست. «کاملاً.» ماشین در خیابان‌های آرام حرکت می‌کرد. النی از پنجره بیرون را نگاه می‌کرد. اما بعد از چند دقیقه متوجه شد مسیر خانه نیست. سرش را چرخاند. «اوروچ.» «بله؟» «ما کجا می‌ریم؟» «یه جای قشنگ.» «این جواب نیست.» «برای من هست.» النی خندید. «تو امروز خیلی مرموز شدی.» «فقط امروز؟» «نه.» اوروچ خندید. چند دقیقه بعد ماشین از خیابان اصلی خارج شد. النی منظره‌ی دریا را دید. چشم‌هایش گرد شد. «اینجا؟» اوروچ چیزی نگفت. ماشین کنار ساحل توقف کرد. اوروچ پیاده شد. بعد سمت النی رفت و در را برایش باز کرد. «بیا.» النی پیاده شد. نسیم خنک دریا موهایش را تکان داد. صدای موج‌ها آرام به ساحل می‌خورد. خورشید داشت پایین می‌رفت و آسمان رنگی گرم گرفته بود. النی چند قدم جلو رفت. بعد ایستاد. روی شن‌ها مسیری از فانوس‌های کوچک دیده می‌شد. دو طرف مسیر، گل‌های سفید قرار داشتند. و در انتهای آن... یک میز کوچک دونفره. روی میز دو فنجان چای، چند شاخه گل و یک قاب عکس قرار داشت. النی آرام برگشت. «اوروچ...» اوروچ پشت سرش ایستاده بود. «گفتم که یه چیزی برات آماده کردم.» النی لبخند زد. «تو اینو آماده کردی؟» «آره.» «برای چی؟» اوروچ چند قدم جلو آمد. «برای اینکه امروز فقط اولین روز زندگی مشترکمون نبود.» النی نگاهش کرد. «پس چی بود؟» اوروچ گفت: «اولین روزی بود که مطمئن شدم هیچ‌کدوممون دیگه لازم نیست از آینده بترسیم.» چشم‌های النی کمی خیس شد. اوروچ دستش را گرفت. «بیا.» هر دو در امتداد مسیر فانوس‌ها راه افتادند. وقتی به میز رسیدند، النی قاب عکس را برداشت. عکس مربوط به سال‌های قبل بود. عکسی از خودشان. جوان‌تر... با فاصله‌ای که آن روزها میانشان وجود داشت. النی آرام گفت: «این رو از کجا آوردی؟» «پیداش کردم.» «چرا آوردیش اینجا؟» اوروچ کنار او نشست. «چون می‌خواستم یه چیز رو بهت یادآوری کنم.» النی به او نگاه کرد. «چی؟» اوروچ به عکس اشاره کرد. «این دو نفر فکر نمی‌کردن یه روز کنار هم بشینن و درباره آینده‌شون حرف بزنن.» النی لبخند تلخی زد. «خیلی چیزها فکر نمی‌کردیم.» «آره.» اوروچ چند لحظه سکوت کرد. «ولی با همه چیزهایی که گذشت... هنوز اینجاییم.» النی دستش را روی دست او گذاشت. «کنار هم.» «کنار هم.» اوروچ از جایش بلند شد. النی با تعجب نگاهش کرد. «کجا؟» «یه چیز دیگه هم هست.» اوروچ به سمت ماشین رفت. چند لحظه بعد با یک جعبه‌ی کوچک برگشت. النی با کنجکاوی نگاهش کرد. «این دیگه چیه؟» اوروچ جعبه را روی میز گذاشت. «بازش کن.» النی در جعبه را باز کرد. داخلش یک کلید قرار داشت. النی با تعجب نگاهش کرد. «کلید؟» اوروچ لبخند زد. «کلید یه جای جدید.» «کجا؟» «خودت باید حدس بزنی.» النی چند لحظه به کلید نگاه کرد. بعد ناگهان چشم‌هایش برق زد. «اوروچ...» «بله؟» «ما که عمارت خودمون رو داریم.» «می‌دونم.» «پس این چیه؟» اوروچ کنار او نشست. «یه جای کوچیک کنار دریا.» النی با تعجب گفت: «چی؟» «برای خودمون.» «ولی چرا؟» «برای روزهایی که خواستیم از همه فاصله بگیریم.» لبخند زد. «برای صبح‌هایی که خواستیم فقط صدای دریا رو بشنویم.» النی به کلید نگاه کرد. «تو واقعاً این کار رو کردی؟» اوروچ سر تکان داد. «آره.» النی چیزی نگفت. فقط لبخند زد. بعد آرام گفت: «تو دیوونه‌ای.» «می‌دونم.» «ولی...» چشم‌هایش روی کلید ماند. «خیلی خوشحالم کردی.» اوروچ گفت: «همین رو می‌خواستم.» هوا تاریک‌تر شده بود. چراغ‌های کوچک اطرافشان روشن شده بودند. النی کنار ساحل ایستاده بود. اوروچ چند قدم آن طرف‌تر ایستاد. النی برگشت. «اوروچ؟» «جانم؟» «ممنون.» «برای چی؟» «برای اینکه بعد از همه اون سال‌ها...» مکث کرد. «بالاخره داری بهم نشون می‌دی زندگی می‌تونه ساده باشه.» اوروچ آرام به سمتش رفت. «زندگی ساده نیست.» النی نگاهش کرد. «پس چی؟» «گاهی سخت می‌شه.» مکث کرد.

تماس که تمام شد... اوروچ گوشی را روی میز گذاشت. النی هنوز دستش را گرفته بود. «مامان خیلی احساساتی شده.» اوروچ لبخند زد. «حق داره.» «آره.» چند لحظه سکوت کردند. بعد النی گفت: «اوروچ؟» «جانم؟» «تو واقعاً خوشحالی؟» اوروچ با تعجب نگاهش کرد. «این چه سؤالیه؟» «فقط می‌خوام بدونم.» اوروچ دستش را بالا آورد. حلقه‌ی خودش را نشان داد. «به نظرت این دست من قبل از تو این‌طوری می‌درخشید؟» النی خندید. «نه.» اوروچ گفت: «پس جوابش رو داری.» نزدیک پایان شیفت... النی مشغول مرتب کردن پرونده‌ها بود که اوروچ وارد اتاق شد. «آماده‌ای؟» النی سرش را بالا آورد. «برای چی؟» «بریم.» «کجا؟» اوروچ لبخند زد. «خونه.» النی با شک نگاهش کرد. «همین؟» «همین.» «پس چرا این‌طوری نگاه می‌کنی؟» اوروچ دستش را در جیبش کرد. «هیچی.» النی نزدیک‌تر رفت. «اوروچ.» «بله؟» «تو یه چیزی رو از من قایم می‌کنی.» اوروچ لبخند زد. «شاید.» «چی؟» «امشب می‌فهمی.» چشم‌های النی برق زد. «پس یه سورپرایزه؟» اوروچ آرام گفت: «شاید.» النی دست به سینه شد. «من از سورپرایز خوشم نمیاد.» «دروغ می‌گی.» «از کجا فهمیدی؟» «چون وقتی خوشحالی، چشمت برق می‌زنه.» النی نتوانست جلوی لبخندش را بگیرد. «خیلی مطمئنی.» اوروچ دستش را جلو آورد. «بریم، خانم فورتونا.» النی دستش را گرفت. «بریم.» هر دو از اتاق بیرون رفتند. درمانگاه پشت سرشان آرام‌آرام خلوت می‌شد. اما هیچ‌کدام نمی‌دانستند... اوروچ برای اولین شب بعد از ازدواجشان چه چیزی آماده کرده است. ادامه دارد... 🤍 ✨ نظرتون درباره این پارت؟ حدساتون رو ناشناس بفرستین: [https://t.me/daraghosh_razhabot]