Aşk ve Sırlar🌊

:)

ذوققققق🫠🫠🫠🫠🫠

🧚🏻‍♀️🍓🤍

چشم‌هایش را باز نکرد. فقط گفت: «اوروچ...» «هوم؟» «داری چی کار می‌کنی؟» «هیچی.» «دوباره بالشمو تنظیم کردی؟» «یکم.» النی با خنده گفت: «بذار بخوابم.» «باشه.» اما چند ثانیه بعد صدای اوروچ آمد: «اگه راحت نیستی بگو.» النی لبخند زد. «راحت‌ام.» «مطمئنی؟» «مطمئنم.» «خوبه.» دوباره سکوت. این بار واقعاً آرام گرفت. دست اوروچ هنوز روی شکم النی بود. و برای اولین بار، آن خانه‌ی بزرگ که تا چند وقت پیش فقط خانه‌ی یک زن و یک مرد بود، معنای دیگری پیدا کرده بود. اتاقشان همان اتاق بود. تخت همان تخت بود. پنجره همان پنجره بود. اما آینده... دیگر همان آینده‌ی قبلی نبود. چون حالا، در دل سکوت شب، یک نفر دیگر هم در داستانشان حضور داشت. کسی که هنوز چهره‌اش را ندیده بودند. هنوز صدایش را نشنیده بودند. هنوز نمی‌دانستند دختر است یا پسر. اما همین حالا هم... دو قلب برایش بی‌صبرانه می‌تپید. و اوروچ، در حالی که هنوز دستش را با احتیاط روی شکم النی نگه داشته بود، آخرین جمله‌ی آن شب را آرام زمزمه کرد: «کوچولوی ما... به خونه‌ات خوش اومدی.» ادامه دارد... ✨ نظرتون درباره این پارت؟ حدساتون رو ناشناس بفرستین: [https://t.me/daraghosh_razhabot]

اول کاغذ را دید. آن را برداشت. خواند. لبخند روی لبش نشست. اما وقتی نگاهش را پایین آورد و کفش‌های کوچک سفید را دید... لبخندش کم‌کم محو شد. چند ثانیه کاملاً ساکت ماند. نگاهش بین کفش‌ها و النی جابه‌جا شد. «النی...» صدایش آرام‌تر از همیشه بود. النی چیزی نگفت. اوروچ دوباره به جعبه نگاه کرد. «این یعنی...؟» النی لبخند زد. چشم‌هایش پر از اشک شده بود. «آره.» اوروچ پلک زد. «واقعاً؟» النی سرش را تکان داد. «واقعاً.» اوروچ چند لحظه هیچ واکنشی نشان نداد. بعد خندید. یک خنده‌ی کوتاه، ناباورانه و پر از هیجان. «من...» دستش را روی صورتش کشید. «من قراره پدر بشم؟» النی با خنده و اشک گفت: «بله، آقای فورتونا.» اوروچ از جایش بلند شد. چند قدم جلو آمد. بعد ایستاد. انگار نمی‌دانست اول چه کار کند. در نهایت النی را در آغوش گرفت. محکم، اما با احتیاط. «خدایا...» چند لحظه چیزی نگفت. بعد آرام گفت: «النی...» «جانم؟» «تو نمی‌دونی الان چه حسی دارم.» النی لبخند زد. «فکر کنم می‌دونم.» اوروچ کمی عقب رفت. چشم‌هایش خیس شده بود. «نه، واقعاً نمی‌دونی.» النی دستش را روی صورت او گذاشت. «خوشحالی.» «خیلی.» «می‌ترسی.» اوروچ مکث کرد. «یه کم.» «منم.» «ولی بیشتر از اینکه بترسم...» نگاهش روی جعبه افتاد. «ذوق دارم.» النی خندید. «هنوز خیلی مونده.» «مهم نیست.» «هنوز خیلی کوچیکه.» «مهم نیست.» «هنوز حتی نمی‌دونیم دختره یا پسره.» اوروچ لبخند زد. «مهم نیست.» النی خندید. «پس چی مهمه؟» اوروچ دستش را گرفت. «اینکه تو سالم باشی.» سکوت کوتاهی بینشان افتاد. بعد اوروچ پیشانی النی را بوسید. «و اینکه این کوچولو سالم باشه.» آن شب، بعد از اینکه چراغ‌های خانه خاموش شد، هر دو به اتاق خواب رفتند. النی سمت خودش دراز کشید. اما اوروچ هنوز بیدار بود. چند دقیقه سقف را نگاه کرد. بعد به النی نگاه کرد. «النی؟» «هوم؟» «خوابت میاد؟» «آره.» «یه چیزی بگم؟» النی چشم‌هایش را باز کرد. «بگو.» اوروچ دستش را آرام روی شکم النی گذاشت. حرکتش آن‌قدر آرام بود که انگار می‌ترسید حتی کوچک‌ترین فشاری ایجاد کند. لبخند زد. «پس از این به بعد سه نفره‌ایم.» النی لبخند زد. «هنوز دو نفریم که یک کوچولو هم توی راه داریم.» «نه.» اوروچ خیلی جدی گفت: «سه نفریم.» النی خندید. «باشه، آقای فورتونا.» اوروچ دستش را همان‌جا نگه داشت. «سلام کوچولو.» النی به او نگاه کرد. «الان داری باهاش حرف می‌زنی؟» «بله.» «هنوز صداتو نمی‌شنوه.» «اشکالی نداره.» «پس چرا حرف می‌زنی؟» «چون می‌خوام از همین الان عادت کنه به صدای من.» النی خندید. «تو دیگه واقعاً شروع کردی.» اوروچ با جدیت گفت: «من پدرم.» «فقط چند ساعت شده.» «مهم نیست.» بعد کمی فکر کرد. «راستی...» «چی؟» «تو راحتی؟» «آره.» اوروچ به بالش نگاه کرد. «این بالش خوبه؟» «بله.» «مطمئنی؟» «بله.» اوروچ بالش را کمی صاف کرد. النی گفت: «اوروچ!» «چیه؟» «خوبه!» «این‌طوری بهتره.» «من همین‌طوری راحت بودم.» «الان هم راحتی.» النی چشم‌هایش را بست. «باشه.» چند ثانیه گذشت. اوروچ دوباره گفت: «آب می‌خوای؟» النی چشم باز کرد. «نه.» «مطمئنی؟» «بله.» «گرسنه نیستی؟» «نه.» «چیزی لازم نداری؟» النی برگشت سمتش. «فقط خواب.» اوروچ خندید. «باشه.» چراغ را خاموش کرد. چند ثانیه بعد دوباره روشنش کرد. النی با تعجب نگاهش کرد. «باز چی شد؟» اوروچ پتو را مرتب کرد. «پات بیرونه.» «اوروچ...» «سرما می‌خوری.» «هوا گرمِ.» «مهم نیست.» پتو را تا روی شانه‌هایش مرتب کرد. بعد چراغ را خاموش کرد. یک دقیقه نگذشته بود که دوباره گفت: «النی؟» «جانم؟» «فردا خودم صبحونه درست می‌کنم.» النی آه کشید. «منم می‌تونم.» «نه.» «چرا؟» «چون از فردا تو فقط استراحت می‌کنی.» النی خندید. «اوروچ، من باردارم، نه اینکه دست و پام شکسته باشه.» اوروچ هم خندید. «می‌دونم.» «پس بذار کارهای عادی خودمو انجام بدم.» «می‌تونی.» «پس؟» «ولی من ترجیح می‌دم خودم انجامشون بدم.» النی چند ثانیه ساکت ماند. «فکر کنم این بارداری بیشتر از من، تو رو تغییر داده.» اوروچ خندید. «احتمالش زیاده.» دوباره دستش را روی شکم النی گذاشت. این بار آرام‌تر. و زیر لب گفت: «من هنوز نمی‌دونم قراره چه شکلی باشی...» مکث کرد. «ولی یه چیز رو از همین الان می‌دونم.» النی آرام پرسید: «چی؟» «اینکه هر جا باشی، من و مامانت کنارتیم.» النی لبخند زد. دستش را روی دست اوروچ گذاشت. «من مطمئنم پدر خوبی می‌شی.» اوروچ آرام جواب داد: «و تو مادر فوق‌العاده‌ای می‌شی.» النی چشم‌هایش را بست. «شب بخیر، آقای فورتونا.» «شب بخیر، خانم فورتونا.» چند لحظه سکوت شد. اما هنوز چند دقیقه نگذشته بود که النی احساس کرد اوروچ دوباره بالش را کمی جابه‌جا کرد.

#part 335

《در آغوش راز》 «یک جفت کفش کوچک و یک دنیای تازه» صبح، برخلاف روزهای معمول، النی قبل از صدای زنگ ساعت بیدار شد. چشم‌هایش را آرام باز کرد و چند لحظه به سقف خیره ماند. اتاق هنوز نیمه‌تاریک بود. پرده‌ها تقریباً کشیده بودند و تنها نوار باریکی از نور صبح از میانشان رد شده بود. کنارش، اوروچ خوابیده بود. یک دستش زیر بالش بود و دست دیگرش روی قسمتی از تخت افتاده بود که معمولاً شب‌ها النی در آنجا می‌خوابید. النی چند ثانیه نگاهش کرد. بعد خیلی آرام لبخند زد. اما آن حس عجیب دوباره برگشت. دلش کمی آشوب بود. نه آن‌قدر که نگرانش کند، اما آن‌قدر متفاوت بود که نتواند نادیده‌اش بگیرد. چند روز بود که صبح‌ها همین حالت را داشت. خستگی بیشتر. حساس شدن به بعضی بوها. تغییرات عجیب در اشتها. و مهم‌تر از همه، چیزی که به عنوان یک پزشک نمی‌توانست از کنارش بگذرد. چند روز تأخیر. النی آهسته نشست. اوروچ کمی تکان خورد. النی فوراً بی‌حرکت ماند. اما اوروچ دوباره خوابش برد. النی لبخند کوچکی زد و زیر لب گفت: «خوابالو...» بعد پاهایش را آرام روی زمین گذاشت. قبل از اینکه از اتاق خارج شود، یک بار دیگر برگشت و به اوروچ نگاه کرد. در ذهنش یک احتمال شکل گرفته بود. احتمالی که همزمان هم قلبش را تندتر می‌کرد و هم باعث می‌شد از فکر کردن به آن هیجان‌زده شود. اما نمی‌خواست حدس بزند. می‌خواست مطمئن شود. چند ساعت بعد، النی مقابل نتیجه‌ی آزمایش نشسته بود. برگه را در دست گرفته بود. نگاهش چند ثانیه روی نتیجه ماند. بعد دوباره نگاه کرد. انگار مغزش می‌خواست برای سومین بار مطمئن شود که چیزی را اشتباه نخوانده. لبخند آرامی روی صورتش نشست. چشم‌هایش کمی خیس شد. آرام برگه را پایین آورد. دستش را روی شکمش گذاشت. هنوز هیچ چیز از بیرون مشخص نبود. اما برای او... همه‌چیز عوض شده بود. «پس واقعاً...» صدایش آن‌قدر آهسته بود که خودش هم به سختی شنید. نفسش را بیرون داد. یک خنده‌ی کوتاه از سر ناباوری کرد. بعد دوباره دستش را روی شکمش گذاشت. «سلام...» چند ثانیه مکث کرد. «کوچولوی من.» خودش از حرفی که زده بود خندید. «هنوز حتی نمی‌دونم دختر می‌شی یا پسر... بعد دارم باهات حرف می‌زنم.» چشم‌هایش را بست. در ذهنش چهره‌ی اوروچ آمد. واکنش او را تصور کرد. احتمالاً اول باور نمی‌کرد. بعد هزار سؤال می‌پرسید. بعد... النی لبخند زد. «نه.» تصمیمش را گرفت. «نباید تلفنی بهش بگم.» گوشی‌اش را برداشت. اسم اوروچ روی صفحه ظاهر شد. انگشتش چند ثانیه روی نام او ماند. اما تماس نگرفت. «این خبر باید یه جور دیگه گفته بشه.» عصر که به خانه رسید، اوروچ در آشپزخانه بود. صدای باز و بسته شدن کابینت‌ها می‌آمد. همان لحظه اوروچ سرش را از آشپزخانه بیرون آورد. «اومدی؟» «آره.» اوروچ با دقت به صورتش نگاه کرد. «خوبی؟» النی کمی مکث کرد. «آره.» «مطمئنی؟» «بله، آقای فورتونا.» اوروچ لبخند زد. «پس چرا یه جوری نگام می‌کنی؟» «چه جوری؟» «یه جوری که انگار یه چیزی می‌دونی و من نمی‌دونم.» النی سریع نگاهش را برگرداند. «تو زیادی دقت می‌کنی.» «به تو؟ همیشه.» النی لبخندش را پنهان کرد. اوروچ جلو آمد. «کیفت رو بده.» «خودم می‌ذارمش.» «بده.» «اوروچ...» «النی.» «من فقط یه کیف دارم!» «می‌دونم.» کیف را از دستش گرفت. «ولی من می‌تونم بذارمش.» النی دست به سینه ایستاد. «خیلی خب.» اوروچ کیف را برداشت و روی صندلی مخصوص گذاشت. بعد برگشت. «حالا بشین.» «چرا؟» «چون خسته‌ای.» «از کجا فهمیدی؟» «چون وقتی خسته‌ای، ابروت این‌طوری می‌شه.» با انگشت به ابروی خودش اشاره کرد. النی ناخودآگاه خندید. «تو واقعاً زیادی منو زیر نظر داری.» «طبیعیه.» «چرا؟» «چون همسرمی.» النی سرش را تکان داد. «این جواب همه چیز نیست.» اوروچ لبخند زد. «برای من هست.» آن شب، النی بعد از شام مدام به اتاق می‌رفت و برمی‌گشت. اوروچ بالاخره متوجه شد. «چی شده؟» «هیچی.» «پس چرا پنج بار رفتی اتاق؟» النی مکث کرد. «من...» «چی؟» «می‌خوام یه چیزی بهت بدم.» ابروهای اوروچ بالا رفت. «هدیه؟» «شاید.» «امروز مناسبت خاصیه؟» «نه.» «پس چی هست؟» النی خندید. «اگه الان بگم که دیگه سورپرایز نیست.» «درسته.» اوروچ نشست. «پس صبر می‌کنم.» النی به اتاق رفت. جعبه‌ی کوچکی را از کشوی کمد برداشت. دوباره نوشته‌ای را که روی کاغذ گذاشته بود خواند. «برای کسی که هنوز ندیدیمش، اما از همین حالا دوستش داریم.» دستش را روی قلبش گذاشت. نفس عمیقی کشید. بعد جعبه را برداشت و برگشت. اوروچ روی مبل نشسته بود و منتظرش بود. وقتی النی وارد شد، نگاهش روی جعبه افتاد. «این چیه؟» «بازش کن.» جعبه را به سمتش گرفت. اوروچ آن را گرفت. «واقعاً برای منه؟» «آره.» «نباید اول حدس بزنم؟» «نه.» «باشه.» در جعبه را باز کرد.

این چرا انقد غمگین و قشنگ بود؟😭

Geri dön, geri dön, ne olur geri dön برگرد، برگرد، خواهش می‌کنم برگرد. Uzanıp tutuver elimi bir gün یه روز برگرد و دستم رو بگیر Utanır diyemem, ne olur geri dön از خجالت روم نمیشه بگم… خواهش می‌کنم برگرد

یه روز برگرد و دستم و بگیر 💔

↳ 𝐻𝑒𝑟𝑒 𝑖𝑠 @orelism1 ⊱

بزارین یه بررسی بکنم یه یدونه پارت دادم شاید😉

بچه‌ها اون فراگی که دادن الکی بووووده فراگمان‌اصلی الان آپلود شد 😱 وای پشمام عجب فراگی حاجی 🤯‼️ چه موسیقی‌متن خفنیییی حتما تا آخر ببینید ‼️

Son 2 Gon2️⃣

🍓🧚🏻‍♀️🤍🔥

شات های منتشر شده از قسمت اول فصل دوم❤️‍🔥