آستانه‌ی مبهمی

فراموشی گوشه‌ی گیجگاهم خاک خورده، منتظر مشتهای سنگین خیانتهایی است که سرنوشت قرار است علیه‌ی من انجام بدهد. سرنوشت که رحم ندارد، اگر بخواهد رقم بخورد حتی روز تولد هم آشکار می‌شود؛ اکنون که می‌گویم روز تولد حقیقتاً دلخوشی به این روز ندارم، می‌شود بگویی که روز تولد هم یک نوع خیانت پدر مادر به فرزند است که درب این دنیا را برای‌مان باز کرده. دنیا که نیست بیشتر شبیه‌به برزخ است. حتی آینه‌ها ام به تو دروغ می‌گویند و خیانت می‌کنند. فقط چهره‌ی شکسته را نشان می‌دهند، باطنی که زخم خورده ولو شده در تاریکی را نشان نمی‌دهد. تا خرخره‌ام آمده من که فراموش نمی‌کنم که چه بر سرم آمده؛ حتی اگر دوباره‌ام متولد بشوم دوباره این آوارگیها همانند بختک به من می‌چسبند، حس رهایی نمی‌دهد و تنها چیزی که حس رهایی و جدا شدن می‌دهد احوال خوبی‌‌ست که مدتها آن‌هم برای یک ثانیه در خواب‌م می‌آید. وگرنه من را به چه حالِ خوب. تو به چهره‌م نگاه بیانداز، آیا خشنودی می‌بینی؟

آرمین

@iwantbekind

گریستم روی خونهایی که با تیزیِ دردهایم ریختم. جسم‌م را متلاشی می‌کردم و سیاه‌چاله‌‌ی باطنم را طنین انداز نگاه می‌کردم. سینه سپر قلم به دست اما از درون انگار که کمر‌م شکسته‌ست؛ پوسیده روح و تهی شده‌ام. نمی‌دانم درد چیست، هرچه جلوتر می‌روم بیشتر متوجه می‌شوم که به بیراهه‌ می‌رسم؛ درمانده‌ای بیش نیستم که پخش و پلا و معلق روی مشکلهایم شده ام. حالت ناخوشی دارم، نمی‌دانم چه حسی‌‌ست. مبهم، معلق، همانند همان لحظاتی که بی‌دلیل به سقف اتاق زل می‌زنیم. ارزش ندارد خوشی‌هارا فرض کنم حتی ارزش هم ندارد؛ واقع‌بین باشم قرار نیست این حس را تجربه کنم پس فرض‌ش هم نمی‌کنم. به بدبختیِ خود رجوع می‌کنم و شکست خورده برمی‌گردم.

آرمین

@iwantbekind

مرگهای زیادی توی زندگیم دیدم، مثلاً مرگِ ذوق و شوقم توی زندگی که پوچ شد. بدبختی و فلاکتهایی دیدم، افسرده شدم. افسردگی چیز بزرگی نیست که بخوای درموردش جار بزنی و افتخار کنی؛ یک نوع بیماری‌ای هست که به سادگی نمیشه ازش گذشت کرد یا درمان شد. گاهی میشه درمان شدنش مرگ باشه.

آرمین

@iwantbekind

می‌گویند پروردگار یار ماست، اما پروردگار شبهای سردِ من؛ یارم بود.

آرمین

آستانه‌ی مبهمی

در فضای انزوا نکبتهایی که در گذشته خرخره‌م را گرفته بودند به ندرت کم می‌شدند، تباهی لا به لای جامعه نقش پر رنگی دارد و لاشه‌ی روح سالم را از کوه پرت می‌کنند. میل به کشیدنهای رنجهای تکراری ندارم، چیزهای تازه‌تر برایم بیاورید؛ فرسودگی های بیشتر در هرجای وجودم. نادان نیستم، اما خوشبین هم نیستم؛ اما چیزی که واقعیت دارد چنین است. ما غرق خرافاتهای خود شده ایم و دست پا زدن هم فایده ای ندارد. سرنوشت چنین خواست و قابل تغییر نیست؛ یک جوان بیست ساله ام و رویای مرگ دارم، آیا شما ام چنین هستید؟ حق دارید و من شمارا از صمیم قلب درک می‌کنم، واقعاً در جهنمی قرار داریم که اسم‌ش را زندگی گذاشتند؛ هر بلایی که می‌خواهند بر سرمان در میاورند و می‌گویند قسمت است. سرتاپا از کثافت گرفتار شده ام، افسردگی کل چهره‌م را گرفته و نقابی ندارم، حتی اگر لبخندی بزنم برای لبخند تهی‌ام اشک میریزم. ای ایرانی چه شده ای که به چنین روز افتاده‌ای؟ یعنی این زندگی انقدر سخت است؟. چه بگویم وقتی نای صحبت کردن هم ندارم. وجود آوارگیِ من روی صحبتهایم را ببینی آشکار است که به چه روزی افتاده ام. وجود کمرنگِ من گویای همه چیز است.

آرمین

@iwantbekind

این زمستان که می‌آید، بوی آستانه‌ی مبهمیِ دیگری‌ست. خلأ های ناپایانی در سلولهای فکری‌ام به وجود می‌آید که با آسمانی از خاک هم پر نمی‌شود. هرچه خودم را به در و دیوار بزنم، یا فریاد بزنم؛ سر و صدایی تهی‌ بیش نیست. من شکست خورده ام. دست نوازش روی مرگ می‌کشم و می‌گویم بیا؛ التماس به اتفاق می‌کنم که دست و پا بسته به تهه‌ دره رهایم کن تا خوب له و لورده شوم. جوری که دیگر جمجمه‌ای نداشته باشم که مسیر رفت و آمد باشد، خزعبلات. رفت و آمد خزعبلاتی که هرگز تمام نمی‌شود. می‌خواهم گیجگاهِ گلوگاهم را زیر تیغ بگذارم تا یک دفعه‌ای راحت شوم. دوستان، در این حد شده‌ام؛ در این حد گذراندن زمانهای تهی ‌ام برایم سخت شده.

آرمین

@iwantbekind

جنگیدم برای حفظ آرامش میان من و خودت، کودتا کردی؟ آستانه‌ی مبهمی

خلأ ایجاد شده در روحیه‌م، کره‌ی عمیقی‌ست که نمی‌شود حتی درمورد عظمت او صحبت کرد.

آرمین

آستانه‌ی مبهمی

آشوبخانه‌ای در فرضیاتم جولان می‌دهد، دیگر آدم سابق نیستم.

آرمین

آستانه‌ی مبهمی

در هیاهو و پَستیِ این حیات، به کل چشیده‌. همه جانبه چشم به راهه‌ اتفاقات خوب‌ است. لا به لای چرخه‌ی زمان چوب فرو می‌کرد تا ببیند توقف و پخش و پلا شدن نوت های افسردگی چگونه می‌نوازند. اکنون خودش نوازنده‌ی همان نوتها است. خوب، نجیب، مهربان؛ اما پا به پای به نارفیقی خنجر فرو می‌کند. اشتباهات خود را داشته اما چه کند؟ خود را بکشد؟ خیر. او تازه به زندگی بازگشته‌است.

آرمین

@iwantbekind

با هر کام به سیگار، گنجایشی از افکارهای اذیت کننده خارج می‌شوند. تمامی ندارند، گویی که انگار باید تا آخر عمر سیگار بکشی.

آرمین

@iwantbekind

هیچکس درست با من صحبت نمی‌کند، انگاری که جدالهای چندین ساله با آنها دارم. اما واقعاً قصدم چیز بدی نیست؛ فقط زیادی به آنها توجه می‌کنم. دیدگاهم را جریحه دار کردند و شلاق می‌زنند به روحم که روی زمین ول افتاده‌ست. عقده‌ی نا تمام خودشان را روی سرم ریزان می‌کنند. من که هرگز نمی‌بخشم، شاید خدا ببخشد اما من هرگز؛ دیوانه ام کردید و خودتان به ریش‌م می‌خندید. درست است این کردار؟ فلاکت وار خودتان را به در و دیوار بزنید اما این کردار را با کسی نکنید. درست نیست خیر؛ درست نیست.

آرمین

@iwantbekind

پرتگاهی بود، درحال انس گرفتن با طبیعت بودم و فکرهای بسیاری به تو می‌کردم، تا حدی در افکار تو غرق شده بودم که پاهایم ول رفت و تا تهه‌ دره چپ و راست می‌شدم، سنگهای گوناگونی به گیجگاهم ضربه می‌خورد و ناقص می‌شدم، اما هنوز درحال قدم زدن در رویای تو بودم. من چنین بودم، تو چه بودی؟ یک رهگذر؟.

آرمین

@iwantbekind