آستانه‌ی مبهمی

حماسه‌‌ی دیگر از هنرمند خفنمون⚡

درود، عده‌ای می‌گفتن که دوست دارن توی اپیزود نقش داشته باشن. اگر مایل بودید ربات پیغام بدن، لینک هم بیو هست. هم راویِ مهمانِ مَرد و هم خانوم. ربات ویس بدید.

+ آیا گاهی اوقات احساس پوچی می‌کنید؟

- تقریباً همیشه، منظورتان از پوچی چیست؛ توضیح بدهید.

+ پوچی مگر توضیح دارد؟ پوچی، منظورم از پوچی؛ پوچی است.

- پوچی برای من یک کلمه‌ی گمشده لای الفبا نیست، یک واقعیت فعلی و پیشین و آینده‌دار من است. یک پیشوا، یک همراه و یار که همانند بختک به شخصیت‌م می‌چسبد؛ هرگاه که اسم من سر زبان می‌آید پشتِ آن پوچی قایم شده. کسی آن را نمی‌بیند، همانند نقابهایی‌ که در جامعیت با دستهای خورد و زخم‌مان نگه‌میداریم. کمتر کسی متوجه‌ آن می‌شود؛ خالصانه در خون، جسم، روحِ ما پرسه می‌زند. جولان می‌دهد و قرنها است که به انسانها غلبه می‌کند. گوشه‌ی این نوشتار به زندگی‌ام می‌پردازم، زندگی که جمعیت بیش از نصف انسانها اگر بخواهد مثال بزند می‌گوید. « هیچ بابا زندگی چیه بگو نفس کشیدن». تخلیه‌ی کلمات‌ و قدرت‌شان از چنین فقط همین مثال است؛ اما زندگی گسترده‌تر از آن چیزی هست که فکر کنیم یا نکنیم! از گرفتن نقاب بگیریم حتی اگر دستهایمان بی‌حس شده، از پوچیهای وسیع تا قلاده انداختن روی خرخره‌ی حرفهایی که قرار است بزنیم اما هرگز نمیزنیم. به خیلی چیزها که در گوشه‌های ذهن‌مان همانند جنازه‌ ولو شدند و اندکی از حضور‌شان آگاه نیستیم.



آرمین

@iwantbekind

+ آیا گاهی اوقات احساس پوچی می‌کنید؟ - تقریباً همیشه، منظورتان از پوچی چیست؛ توضیح بدهید. + پوچی مگر توضیح دارد؟ پوچی، منظورم از پوچی؛ پوچی است. - پوچی برای من یک کلمه‌ی گمشده لای الفبا نیست، یک واقعیت فعلی و پیشین و آینده‌دار من است. یک پیشوا، یک همراه و یار که همانند بختک به شخصیت‌م می‌چسبد؛ هرگاه که اسم من سر زبان می‌آید پشتِ آن پوچی قایم شده. کسی آن را نمی‌بیند، همانند نقابهایی‌ که در جامعیت با دستهای خورد و زخم‌مان نگه‌میداریم. کمتر کسی متوجه‌ آن می‌شود؛ خالصانه در خون، جسم، روحِ ما پرسه می‌زند. جولان می‌دهد و قرنها است که به انسانها غلبه می‌کند. گوشه‌ی این نوشتار به زندگی‌ام می‌پردازم، زندگی که جمعیت بیش از نصف انسانها اگر بخواهد مثال بزند می‌گوید. « هیچ بابا زندگی چیه بگو نفس کشیدن». تخلیه‌ی کلمات‌ و قدرت‌شان از چنین فقط همین مثال است؛ اما زندگی گسترده‌تر از آن چیزی هست که فکر کنیم یا نکنیم! از گرفتن نقاب بگیریم حتی اگر دستهایمان بی‌حس شده، از پوچیهای وسیع تا قلاده انداختن روی خرخره‌ی حرفهایی که قرار است بزنیم اما هرگز نمیزنیم. به خیلی چیزها که در گوشه‌های ذهن‌مان همانند جنازه‌ ولو شدند و اندکی از حضور‌شان آگاه نیستیم.

می‌دونستم که رفقای کانال هنرمندن، اما واقعاً نمی‌دونستم در این حد خفنن⚡.

هر روز داره برام تکرار میشه..

بامداد

آستانه‌ی مبهمی

به شخصه معتقدم خستگیِ بعضی روزها قرار نیست از بین بره. اما برام جای سواله که چرا این بعضی روزها، هر روز داره برام تکرار میشه..

بامداد

آستانه‌ی مبهمی

چشمهای خمارت ناگفتهایی را برملا کرد، تردید داشتم که بوی خیانت می‌دهی، نیم خیز پشت علفها حضورت را در تاریکی منتظر کسی می‌دیدم. شوق و ذوق بی سابقه‌ای بود که در چهره‌ات رژه می‌رفت. پا می‌کوبید و جولان می‌داد. همین چیزی که با چشمهایم دیده‌ام را نوشتم، قهوه ام را می‌خوردم و اشک می‌ریختم که دقیقاً متوجه نشدم که چه موقع نوازش روی موهایت را از دست داده ام..

بامداد

@iwantbekind

چشم ها، ناگفته، تردید، قهوه، مو

کلمه بگید، تا بنویسم

مترسکها لای علفزارها سرک می‌کشند که مرا شکار کنند. مرا بکشند. نمی‌دانند من اکنون هم مرده ام؛ اگر مرده نبودم برای تخلیه‌ی روح خود به علفزار پر از مترسک نمی‌آمدم. این کردار عادی نیست.

بامداد

@iwantbekind

شکارچی اگر قبل از شکار داد بزند، دست خالی برمی‌گردد.

کنترل اداهایم، مغزم نیست؛ تویی.

آرمین

آستانه‌ی مبهمی