KAIZEN KonKor »

حالا بریم سراغ مسیر. قبل از هر چیزی، باید بدونی کدوم مسیر برای توئه. من شما عزیزان رو ۲ گروه میکنم خوبی برنامه اینه کلا یک مسیر و منبع برای همه درسا وجود داره و فقط هر گروه اون قسمتی که من میگم رو میخونه ✅ ساده و نتیجه بخش !

گروه A : آماده نبرد ! اگر اکثر مباحث رو خوندی و یادگیری خوبی داشتی و تسلط نسبی هم داری ، جات اینجاست .

گروه B : کارو جمع کنید ! اگر پراکنده خوندی، یه درسو خوب خوندی یه درسو نه، یا حتی فکر میکنی هیچی بلد نیستی ، جات اینجاست .

❗️نکته بسیار مهم : یک سری از بچه ها از اون چیزی که فک میکنن وضعیتشون بهتره ولی اون ذهن کمالگراشون باعث میشه خودشونو دست کم بگیرن و مسیر اشتباه رو انتخاب کنن، پس خواهشا همه به هر ۳ تا ویس گوش بدن ، فقط برا اینکه راه رو اشتباه نرن !

KAIZEN

مهم‌ترین چیزی که من از اون روزها یاد گرفتم این بود: کنکور، از اون غولی که برای خودمون ساختیم، خیلی ساده‌تره. من می‌دونم توی این زمان کم چه اتفاق‌هایی می‌تونه بیفته؛ چون خودم تجربه‌ش کردم. مهم اینه این ۲۰ روز رو درست خرج کنی؛ با مسیر درست و تمام تلاشی که ازت برمیاد. ‼️ این روزا راهبرد و برنامه زیاد می‌بینی؛ پر از جزئیات، منبع های مختلف ، تست های جمع بندی خاص ، تکنیک استاد بزرگ و هزار تا چیز دیگه. اما توی این زمان کم، قرار نیست به همه‌چیز یه ناخنک بزنی. قرار نیست با یک برنامه‌ی شلوغ، ذهنت رو شلوغ‌تر کنی. مسیری رو که بهت میگم، خودم باهاش جلو رفتم؛ ✅ساده، مشخص و قابل اجرا و نتیجه بخش

این ۱۸ روز به مسیر اعتماد کن و تمام تلاشی که ازت برمیاد رو بزار وسط .

KAIZEN

قبل از اینکه بریم سراغ برنامه‌ی این ۲۰ روز بذار از چیزی بگم که از هر برنامه ای مهم تره؛ امید. امید با حرف زنده نمی‌شه، اما شاید یک تجربه‌ی واقعی باعث بشه دوباره باورش کنی. شاید دو دقیقه از وقتت، باعث بشه ۲۰ روز باقی‌مونده رو جور دیگه‌ای ببینی.

اواخر اردیبهشت سال ۱۴۰۳ ؛ حدود ۲۰ روز از کنکور اردیبهشت گذشته بود . بعد تصحیح، توی هیچ درسی درصد بالای ۲۰ نداشتم بعد ۲ سال پشت کنکور بودن، اردیبهشت رو به بدترین شکل ممکن خراب کرده بودم وضعیت جوری بود خانواده کلا بیخیال شده بود و مطمعن بود که دیگه قبول نمیشم از یه طرف خوب بود چون حرف و کنایه ها کم شده بود ولی وقتی هیچ کس هیچ حرفی بهت نمیزد اینجا بود که حس تنهایی میومد سراغت یه جهنمی که توش خودتی و خودت بلا تکلیفی مطلق فقط یه جمله تو ذهنم تکرار میشد : اگر قرار بود قبول نشم چرا دو سال پشت موندم . اینجا بود که همه چیز تغییر کرد چرخه کمالگرایی من شکست شروع کردم ؛ بدون برنامه ریزی ، بدون فکر کردن به بعدش، فقط شروع کردم به خوندن تو کمتر از دو هفته همه چیز خودش جور شد، برنامم مشخص شد ، انگیزه بیشتر شد ، اراده بیشتر شد و حتی کنکور تعویق خورد و زمانم ۲ هفته بیشتر شد ( بخاطر سقوط 🚁 ) ، انگار همین که شروع کردم، همه چیزهایی که بخاطر کمالگرایی فکر می‌کردم باید از قبل حل شده باشن، یکی‌یکی جفت و‌ جور شدن .



نقطه عطف درس خوندن رو اون موقعی میفهمی که دیگه به ساعت نگاه نمیکنی ، مهم نیست چقد خوندی چون تو فقط یه کار برا انجام دادن داری تو این تایم، اونم خوندنه ، پس اصلا مهم نبود برام چقد میخونم ، ۳ کار؛ خواب, غذا, خوندن وقتی کمال‌گرایی رو کنار گذاشتم، سادگی مسیر خودشو نشون داد . می‌فهمی چقدر میشه به هدف نزدیک شد، وقتی دیگه هر قدم رو تبدیل به یک مسئله‌ی بزرگ نمی‌کنی. با همون برنامه‌ی ساده تا خود کنکور خوندم؛ هر روز، پیوسته و بدون فکر کردن به نتیجه. اون روزها فقط «خوندن» بود که مهم بود. فکر و خیال، تخمین رتبه، حساب کردن نتیجه و هر چیزی غیر از اون، فقط تلف وقت بود

دو هفته آخر میشه گفت اوج درس خوندن من بود اگر بخوام از کلمه‌ی «دیوانه‌وار» استفاده کنم، اغراق نکردم. هیچ وقت فکرشو نمیکردم یه روزی برای چیزی اینجوری با تمام وجود تلاش کنم ولی آره، امیری که تا یک ماه پیش روزی ۲ ساعتم درس نمیخوند، داشت روزی حدود ۱۳ ۱۴ ساعت درس میخوند. خستگی بود، ولی این بار قرار نبود بهانه‌ای برای ادامه ندادن باشه. اون لحظات فقط رسیدن برام مهم بود . برای همین همیشه می‌گم؛ تلاش دو هفته‌ی آخرم مهم ترین دلیل قبولی من بود .

و در نهایت، بعد از دو سال پشت کنکور بودن، به پزشکی بابل رسیدم.

KAIZEN

به نام او که غیرممکن را ممکن می‌سازد. درود و احترام شروع می‌کنیم؛ به امید اینکه امیدی را دوباره زنده کنیم.

KAIZEN