مرثیه فرمانده. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

در این لحظه از همه چیز بیزار بود. از خود، از دنیایش، از آدم های اطرافش، از نگاه ها و فریاد های بی‌صدایش؛ تا یک قدمی مرگ رفته بود اما بنظر می‌رسید آنجا معطل مانده و برای جرعه‌ای امید له له میزند.

چالش این متن+پست رو فور کنید تا متن پایین رو کامل کنم

این اونر رو دوست دارم چون..

جوین باشید

‌𐙚 pt1 بعضے آدم‌ها گناهڪار نبودند ؛ فقط زیادے دیر ، جایے را پیدا کردند کـہ اسمش خانـہ بود .

مچکرم، لذت بردم

چقدر.قشنگ.بود.

آخریـن لبخنـدش را رهسپـارِ نامـه های خوانـده نشـده اش کـرد، دیگـر وقـت سـوزانـدن واژگـانـی بود که در انتحـارِ معشوقـه اش بـه پـای محکمـه رفتـه بودنـد.

- نامهٔ ۲۸ جولای ۱۹۹۶ کیم تهیونگ.

.

فرست میشم جناب

روزا رو می‌گذرونم تا برسه وقتی که نفس منم مثل نفسش بریده شه. هوم، اینه امیدم.

حالا درسته روحیه‌ی سلطه‌گری بالایی دارم ولیخ-

مچکرم

مشکل همینه. به قدری تو ثانیه‌هام رخنه کرده که بیوی اینجا شکل گرفته. مشکلی نیست عزیز.

بیخیال نباید بیتشر از این راجبش فکر کنم.

اینجا هم برای اونه. همه‌چیز، برای اونه. ولی خودش نیست.

حتی اینم برای اونه.