‹جآن دَرد›

_

برای یه دختر؛ لازمه یه بار با همه‌ی وجودش عاشق شه با همه‌ی وجودش برای یه مرد تلاش کنه با همه‌ی وجودش ازش شکست بخوره با همه‌ی وجودش اشک بریزه تا بفهمه معشوقه بودن بهتر از عاشق بودنه!

شما با دیدن هر ماشینی ک شبیه ماشینشه دلت نلرزیده ک بدونی دلتنگی یعنی چی...

عزیزِ دورِ من؛ قصهٔ کوتاه ما به پایان رسید اما یک سوال هنوز می آزارد مرا آیا واقعا او هرگز مرا دوست نداشت؟

تو می‌دانستی از اول؛ من اما دیر فهمیدم که تو دلگرمی‌ام بودی و من سرگرمی‌ات بودمッ

ولی هیچوقت نمیفهمی آخرین دعواست،آخرین بغله،آخرین دیته، آخرین بوسه ست،آخرین صبح بخیر و شب بخیره،آخرین قهره، آخرین کلماته و آخرین دوست دارمه ...

غریبِ آشنا

از اول می‌دانستم که تو بدعهدی، اما مهربانی. که عاشقم نیستی؛ اما کمی دوستم داری. که می‌روی؛ اما همین اطرافی. که تفاوتِ من برایت با بقیه، خیال و تلاشِ من است؛ نه میل و اشتیاقِ تو. آدم خودش بهتر می‌داند کجای رابطه با یک نفر ایستاده؛ فقط باید شجاع باشد و بپذیرد.

غریبِ آشنا

تو هیچ قصدی نداشتی؛من از نگاهت وطن ساختم! اگرچه سهم من از تو فقط سلامی بود من با همان یک کلامت تمام عمرم را ساختم تو رد شدی از کنارم شبیه عابران پیاده من از عبور تو دنیایی از تمنا ساختم تو خواستی که فراموش هم شویم و گذشت.. من از نیامدن تو هزاران فردا ساختم! نه دست تو به دلم خورد،نه قول ماندن دادی من از خیال تو آرامش بی‌جا ساختم اگر شکست دلم از گناه عشق نبود من از شایدِ تو تمام حتما هارو ساختم! تو هیچ جرمی نداشتی خطا همیشه از من هست که از سکوتت آواز دوستت دارم ساختم

ببخشید

دلم می خواهد چشم هایم را روی هم بگذارم و وقتی؛ بازشان میکنم پهلوی تو باشم. به چشمانت خیره شوم و قند در دلم آب شود دلم می خواهد ببوسمت؛ آنقدر زیاد که دلتنگی‌ام تمام شود...

برایِ طُ

گفتم که عاشقت شده‌ام؛دورتر شدی ای‌کاش لال بودم و حرفی نمی‌زدم...

برایِ طُ

گفته بودی عشق میکارم به صحرای دلت... بیدِ مَجنون کاشتی مارا چنین دیوانه کرد؟

عزیزِ دورِ من

او شبیه وطن است؛ زخمی،غمگین،زیبا و در حال جنگ... و من شبیه یک وطن پرست عاشق ویرانه هایش:)

عزیزِ دورِ من

قلبتان را میگویم؛ که چه ‹نقص بی نظیری‌ست› کاش مال من باشد.

عزیزِ دورِ من

ッ

ولی هرچیو یادم بره، اولین باری که زل زدم تو چمشاتُ دلم ریخت؛یادم نمیره...

عزیزِ دورِ من

بغلم کن؛ اینجا ایرانه شاید فردا نبودم.

میگفتی:‹شبت خوب جانِ من› بیشتر از خوب بودنِ شب، اندیشه‌ی اینکه جانِ تو هستم در من ریشه میکرد و سبز میشد:)

عزیزِ دورِ من

چرا تو؟تنها تو؟ چرا تنها تو از میان آدمیان هندسه ی حیات مرا در هم میریزی؟ پابرهنه به جهان کوچکم وارد میشوی، در را می‌بندی و من اعتراضی نمیکنم... چرا تنها تورا دوست دارم و می‌خواهم:)

عزیزِ دورِ من

مادرجونم امروز گفت: هیچوقت چشمای کسیو نبوس چشم به راهش میشی دیر گفتی مادرجون؛ من خیلی چشماشو بوسیدم...

قربون چشمات