‹جآن دَرد›

آمده‌ای به کشتنم احلا و سهلا مرحبا!

تازه آغازِ جنون است؛خدا رحم کند!

چه بدانم عزیزِ من؛ حتی اگر تو میانِ‌مان دیواری بکشی، من در نهایت آن دیوار را به رنگی که دوستش داری نقاشی خواهم کرد.

برایِ طُ

کنار بیا؛کنارِمن.

رنگ چشمت شده سرتاسر شهر کاش هر ماه ،محرم می بود...

و شاید تعریف عشق خماری بوییدن عطری بود که بی حضور معشوق هم نفس میکشیدمش...

برایِ طُ

یه شب برات چایی دم میکنم و روی مبل، بغلت دراز میکشم و برات تعریف میکنم وقتی نبودی چقدر بهم "سخت گذشت..."

برایِ طُ

او زخم میزد،و من به همه میگفتم در چشمانش معصومیتی بی مثال وجود دارد، عشق آدم را احمق میکند،شاید هم ناباور...

لافِ طاقت زده‌ام کم گنهی نیست مرا

اسیر شهرستانی

من، احتمال اینکه دوستم بداری را،دوست داشتم...

برایِ طُ

تو عشق بودی،این را از بوی تنت فهمیدم شاید هم خیلی دیر به تو رسیدم،خیلی دیر اما مگر قانون این نبود که هرآنچه دیر می آید عاقبت روزی به خانه ما خواهد رسید؟ عادت کرده ایم به نداشتن ها و شاید به اندوه! آری تو عشق بودی این را از رفتنت فهمیدم.

جمال ثریا

نمےدانم شاید در جهانے دیگر ؛ با گل‌های بابونہ برایم حلقہ‌ای ساختے و گردبندی از بوسہ‌هایت را بہ گردنم آویختے و دستانم را گرفتے تا با هم مسیر منتهے بہ خانه‌مان را قدم بزنیم ؛ شاید این بار لبخندهایم را دوست داشتے ، حتے شده اندکے بیشتر از اشک‌هایم :)!🕊'

برایِ طُ

دامش ندیدم ناگهان در وِی گرفـتار آمـدم ..

مولانا

هر باری که گفتم دیگه نمیخامش و دیگه برنمیگردم بازم با شنیدن صدات تن و بدنم لرزید. هر بارى ك ديدمت قلبم لرزید. و من مطمعنم که در آن دنیای دیگر اولین سوالى ك خداوند ازتو میپرسد این است که با بنده من چ كردى ك اينگونه تورا" پرستيد"

من این نبودم

گاهی دلم میخواهد به گذشته برگردم... به تمام پیامهایی که برایت نوشتم وهیچ‌وقت نفرستادم. همانهایی که بارها تایپ شدند، بارها خوانده شدند، و در نهایت فقط پاک شدند. نه چون حرفی برای گفتن نداشتم،بلکه چون میترسیدم زیادی مشتاق به نظر برسم. میترسیدم بفهمی چقدر به حضورت احتیاج دارم. حالا که همه آن پیامها از بین رفته اند، فقط یک حس برایم مانده؛ حسرتِ تمام حرفهایی که در قلبم ماندند و هیچ وقت راهی به سمت تو پیدا نکردند.

برای طُ

این جهان که نشد؛قرارما، جهان بعدی،پای درخت بِه! تورا آنجا خواهم دید...

دلم برای طرز رفتارت با من، اون موقع که تازه با هم آشنا شده بودیم تنگ شده ֶָ֢

فروغ فرخزاد تو یکی از نامه‌هاش به ابراهیم گلستان یه چیزی نوشته که عمیقاً حس و حالی که موقع نوشتنش داشته رو درک میکنم پنج‌شنبه ۱۰ ژوئن: «در این رؤیا هستم که می‌آیی و می‌دانم که نمی‌آیی. آن‌قدر نخواهی آمد تا دیگر اصلاً امکان آمدن و با هم بودن برای هیچ‌کدام‌مان موجود نباشد. بمیریم و وقتی داریم می‌میریم با تأسف و حسرت بمیریم، با خندیدن به تمام دیوارهایی که یک عمر دور خودمان ساخته بودیم و زندگیمان را میان این دیوارها خفه کردیم.»