🪽رِهــآن

اگه یه روز نبودم اگه یه روز منو کنارت نداشتی اگه دلتنگ شدی فقط چیزایی که دوست داشتمو به یادت بیار یه لبخند بزن، بگو یادش بخیر مسیر قشنگی بود حتی اگه پایان قشنگی نداشت کلی از هم یاد گرفتیم...

لعنت به پیام های تایمر دارد

ما حق داریم خسته شویم، بی‌آنکه بابتش عذرخواهی کنیم. حق داریم بعضی آدم‌ها را نخواهیم، تنها بمانیم، دوست داشته شویم، برای خودمان بجنگیم و هر وقت لازم بود، از نو شروع کنیم. زندگی قرار نیست همیشه برای بقیه قابل‌فهم باشد. @rehan_sto|nazanin

اگر قراره با همچين ادم های ناامید کننده ای هر بار روبه رو بشم که چشماشون رو روی همه چی بستن ترجیح میدم برم قبرمو بخرم خودمو همونجا زنده به گور کنم👩‍🦯

درسته از دست این ادم های نا امید کننده جز گریه نمیشه کاری کرد اقای اقبالی:)))

ادم ها نا امید کننده ترین موجودات جهانن:)

باران می‌بارید و خیابان‌ها مثل آینه، تمام خاطره‌هایمان را بازتاب می‌کردند. من تنها بودم، سیگار در دست و موسیقی‌ای که قدم‌های من را دنبال می‌کرد. هر نتش مثل دستت بود که دیگر نگرفت مرا، هر دود سیگار مثل واژه‌ای که هیچ‌وقت نگفتی. می‌دانم بعضی عشق‌ها برای ماندن نیستند، برای یاد دادن‌اند. یاد دادنِ اینکه قلب می‌تواند بشکند و باز هم نفس بکشد، و اینکه حتی وقتی تو نیستی، باران می‌تواند با من هم‌صدا شود، و موسیقی، تنها گواهی باشد بر تمام چیزهایی که نمی‌توانستم نگه دارم. @rehan_sto|nazanin

سیزده‌ساله‌های امروز خیلی چیزها رو دیدن؛ فیلم که چیزی نیست. تا وقتی پدری دربه‌در دنبال داروی بچه‌اش باشه، فقط برای اینکه یک روز بیشتر زنده بمونه، اما دارو نباشه یا قیمتش اون‌قدر بالا باشه که توان خریدش رو نداشته باشه و مجبور بشه جلوی چشم خودش از دست رفتن بچه‌اش رو ببینه. تا وقتی یه جوون، خون بی‌گناه‌ترین دوستاش رو روی آسفالت ببینه. تا وقتی دختری رو به‌خاطر حجاب ببرن و هیچ‌وقت برنگرده. تا وقتی پدری از شرمندگی سرش رو پایین بندازه، نه برای چیزهای بزرگ؛ فقط چون نمی‌تونه برای بچه‌اش یه غذای درست‌وحسابی فراهم کنه. تا وقتی مادری هنوز چشمش به در باشه و منتظر بچه‌ای بمونه که برنگشته. بعد می‌گیم چرا فیلم‌ها ایران رو سیاه نشون می‌دن؟ سیزده‌ساله‌های امروز، خیلی از این چیزها رو نه روی پرده، بلکه توی زندگی واقعی دیدن. ایران فیلماش سیاه نیست...

در اخرم نمیشه هیچ کدوم یکی از این صداها رو فراموش کرد💔

چیزهایی که نمی‌شه ندید. نمی‌شه گرونی، تورم، فقر، بیکاری، پایین اومدن قدرت خرید، فاصله‌ی طبقاتی و بی‌عدالتی رو نادیده گرفت. نمی‌شه از دی ۹۶، آبان ۹۸ و «زن، زندگی، آزادی» رد شد؛ از آدم‌هایی که کشته شدن، بازداشت شدن، از خانواده‌هایی که عزیز از دست دادن و از جاویدنام‌هایی که هنوز اسمشون برای خیلی‌ها با درد همراهه. نمی‌شه فشارها و محدودیت‌هایی که مردم هر روز باهاش روبه‌رو هستن رو ندید و بعد هر فیلم تلخی درباره‌ی ایران رو «سیاه‌نمایی» دونست. پدرهایی که هر روز با شرمندگی به سفره‌ی خالی خونه نگاه می‌کنن، جوان‌هایی که به‌خاطر گرونی و بی‌ثباتی، آرزوهاشون رو یکی‌یکی خاک کردن، مادری که برای آینده‌ی بچه‌اش نگرانِ، و آدم‌هایی که سال‌هاست فقط دارن برای زنده موندن تلاش می‌کنن. این‌ها هم بخشی از واقعیت ایرانه. نمی‌شه نادیده‌شون گرفت و بعد هر تصویری از این دردها رو «سیاه‌نمایی» اسم گذاشت. ایران فقط چیزهای خوبش نیست، ولی فقط بدی‌هاش هم نیست. اما وقتی بخوایم برای قشنگ‌تر شدن تصویر، بدبختی و درد مردم رو حذف کنیم، دیگه اسمش واقعیت نیست؛ اسمش انکاره.

و درباره‌ی اون دختر دوازده سیزده ساله، اتفاقاً من میگم بذار خودش ببینه. فیلم رو ببینه، اون ویدئوی اکباتان رو هم ببینه، درباره‌ی اعتراضات و اتفاقاتی که افتاده هم بخونه، بعد خودش تصمیم بگیره کدوم تصویر به واقعیت نزدیک‌تره. چرا باید از اینکه مردم چند روایت مختلف رو ببینن بترسیم؟ ایران فقط اون خیابونی نیست که توش یکی می‌رقصه جدا از این که چه ها برسرمون اومد تا عادی ترین چیز جهان و با ترس و لرزی که هنوز هست بدست بیاریم. ایران، زندگی واقعی میلیون‌ها آدمه؛ با شادی‌هاشون، ترس‌هاشون، محدودیت‌هاشون، اعتراض‌هاشون و زخم‌هایی که واقعاً اتفاق افتاده. نمی‌شه فقط اون قسمتی رو که به نفع روایت ماست نشون بدیم و اسمش رو بذاریم «واقعیت ایران». یا شاید شما تو ایران دیگه ای زندگی میکنی ما خبر نداریم.

و درباره‌ی اون دختر دوازده سیزده ساله، اتفاقاً من میگم بذار خودش ببینه. فیلم رو ببینه، اون ویدئوی اکباتان رو هم ببینه، درباره‌ی اعتراضات و اتفاقاتی که افتاده هم بخونه، بعد خودش تصمیم بگیره کدوم تصویر به واقعیت نزدیک‌تره. چرا باید از اینکه مردم چند روایت مختلف رو ببینن بترسیم؟ ایران فقط اون خیابونی نیست که توش یکی می‌رقصه جدا از این که چه ها برسرمون اومد تا عادی ترین چیز جهان و با ترس و لرزی که هنوز هست بدست بیاریم. ایران، زندگی واقعی میلیون‌ها آدمه؛ با شادی‌هاشون، ترس‌هاشون، محدودیت‌هاشون، اعتراض‌هاشون و زخم‌هایی که واقعاً اتفاق افتاده. نمی‌شه فقط اون قسمتی رو که به نفع روایت ماست نشون بدیم و اسمش رو بذاریم «واقعیت ایران». یا شاید شما تو ایران دیگه ای زندگی میکنی ما خبر نداریم.

مشکل دقیقاً از همین‌جا شروع میشه که با چندتا ویدئوی خیابون و یه فیلم، بخوایم درباره‌ی کل ایران قضاوت کنیم. اینکه توی اکباتان یه زن با میکروفون توی خیابون می‌خونه و یکی کنارش می‌رقصه، واقعیه. ولی این واقعیت، واقعیتِ همه‌ی ایران نیست. همون‌طور که یه فیلم تلخ هم نمی‌تونه بگه کل زندگی مردم ایران همون چیزیه که توی فیلم نشون داده میشه. نمی‌شه دی ۹۶، آبان ۹۸، اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» و آدم‌هایی که توی این سال‌ها کشته و آسیب دیدن رو بذاریم کنار، بعد بگیم «چرا دارن ایران رو سیاه نشون میدن؟» اگه فیلمی درباره‌ی همین بخش از واقعیته، میشه درباره‌ی کیفیتش، اغراقش یا حتی نیت سازنده‌اش بحث کرد. ولی اینکه هر فیلم اجتماعیِ تلخی رو سریع بذاریم پای «بد جلوه دادن مملکت» به نظرم خیلی ساده کردن ماجراست. مردم با دیدن یه فیلم یهو از کشورشون متنفر نمی‌شن. خیلی وقت‌ها چیزی که باعث بی‌اعتمادی میشه، چیزیه که خودشون توی زندگی واقعی دیدن و تجربه کردن.

فیلم بیداد خیلی توی فضای مجازی سروصدا کرده نمی‌دونم چطوری اصلا پخش شده ولی همه ما میدونیم وضعیت زندگی توی ایران برخلاف چیزی بود که فیلم نشون میده همین چند روز پیش برای فرشته یه فیلم فرستادم توی اکباتان یه خواننده خانم با میکروفون و امکانات توی خیابون داشت میخوند یکی هم کنارش می‌رقصید نمیگم این وضع درسته ولی نمی‌دونم چرا چرا شروع کردن به بد جلوه دادن مملکت و متنفر کردن مردم قطعا که سود میبرن از این وضع ولی شاید من متوجه درست و غلط جلوه رسانه میشم ولی اون دختر دوازده سیزده ساله ای که فیلمو میبینه اونم متوجه تناقض فیلم با واقعیت کشور میشه ؟ یه عده آدم که باید پیگیر باشن نیستن ... یه عده آدم که باید شفاف سازی کنن نمیکنن و بعد توی جشنواره های خارج از کشور دقیقا این سبک فیلم های اجتماعی سیاه برنده میشن و جایزه میبرن دلیلشم خیلی واضحه ....💔