صداهای تو سرم.

جسمم می‌تونه شلوغ باشه ولی روحم نه

من به این نتیجه رسیدم روحم نمی‌تونه شلوغ باشه

حتی ردپام هم خسته‌ست.

از دیشب تا الان تو اون سکوتم. زندگیم و خودم تو سکوتیم.

اینکه ارتیست‌های موردعلاقم دارن نمی‌ارتیستن ناراحتم می‌کنه.

واقعا نمی‌دونم یعنی چی که یک لحظه وجودم پر از افتادنه و یک لحظه پر از حس زندگی؟

امروز بدون شال رفتم بیرون. مرسی نیکا.

ابرهایی در آسمان دیدم تویی.

موی فر اینطوریه که تو اگه صد بار هم موهاتو اتو کنی باز هم موجِ موهای فرت از اونور بهت دست تکون می‌دن و می‌گن سلام بهونه‌ی قشنگ من برای زندگی.

دوربین عکاسی. می‌خوام دوربین باشم.

تو خیالاتم و وقتی سرم رو بر می‌گردونم شبیه بابا لنگ درازی. خاکستری‌ای و زیر چشمات گوده. مظلوم به نظر می‌رسی ولی من ازت می‌ترسم.

مشکل اینه که من می‌خوام همه باشم. می‌خوام همه‌جا باشم. می‌خوام لابه‌لای تمام چیزها پیداشم ولی نمی‌تونم. من محدودم و محدود به یک جای افتضاحم که درش نفس کشیدن افتخار داره.

«ژینا گیان تۆ نامری ناوت ئەبێتە ڕەمز ژن، ژیان، ئازادی»

با پروانه‌ها یادم بیفت.

قراره اگه مرد با این یادش بیفتم